Παρασκευή, 31-07-2026.
03:09'. Κλαίω στον ύπνο μου για ένα ατύχημα σε εργοστάσιο στο χωριό, στο Πράσινο, όπου είχαν σκοτωθεί, εννοείται, νέοι και μάλιστα κάποιος ψηλός, που ενδιέφερε μία που μ' ενδιαφέρει. Μου λέει να ρωτήσω τον Τάκη σχετικά. Λέω πως η ανάμνηση των σκοτωμένων είναι αντί μνημοσύνου γι' αυτούς. Και κλαίω και ξυπνάω κάπως. Μετά ένα high tech μαύρο πλοίο με captain τον Ody έρχεται από Ιαπωνία, όπου, εννοείται, είχε πάει ο Ody, με τη βοήθεια και μιας υποπλοιάρχου. Αυτή έχει μανία με την τάξη, την ασφάλεια και τους νόμους. Βλέπω το φουτουριστικό πλοίο με το φορτίο του και τους λίγους ναυτικούς. Ακολουθούν ιδιωτικά θαλάσσια κανάλια φτάνοντας στον Πειραιά για πιο ευκολία. Στο υπόγειο διευθυντήριο βλέπω να προωθούνται σχέδια πλεύσης και να αντιπαραβάλλονται με άλλα πιο απλά. Και ένας εξπέρ της φωτοτυπίας τυπώνει διαβατήρια εκεί με εντολές άνωθεν. Έχω ξυπνήσει μέσα στη νύχτα και κάθομαι στην κουζίνα μας και πίνω καφέ και καπνίζω. Μπορεί να διαβάσω από τους Αθλίους. Νιώθω ξύπνιος πολύ και ...