Τρίτη, 28-07-2026.

13:23'.
Ξύπνησα στις εφτάμιση το πρωί.
Άναψα λιβάνι και προσευχήθηκα για τη μέρα.
Κατέβηκα στο εργαστήριό μου.
Διάβασα από την Καινή Διαθήκη.
Έκανα τους χαιρετισμούς της Θεοτόκου.
Άρχισα την προσευχή με τις μετάνοιες.

Ανέβηκα στο σπίτι για να μιλήσω στη μάνα μου, που σήμερα άργησε να ξυπνήσει.
Μου πέρασαν διάφορες άσχημες σκέψεις σχετικά.
Και μετά οι δαίμονές μου συνέχισαν, αλλά όχι για πολύ.

Αντάλλαξα με τον Δαρό και την ΤΚ και την ΕΚ.
Δόξα τω Θεώ έμαθα ένα δυο πράγματα και σήμερα!
Δόξα Πατρί και Υιώ και Αγίω Πνεύματι και νυν και αεί και εις τους αιώνας των αιώνων. Αμήν.

Βγήκα τώρα για ψώνια και καφέ και διάβασμα.
Ψώνισα και κάθησα στη "Γερουσία" στην πλατεία.
Είχε μικρή διακοπή ρεύματος το πρωί και τώρα πάλι.
Είπα λοιπόν και μου έφτιαξαν έναν κουταλάτο καφέ σε κούπα με νερό βρύσης.
Δόξα τω Θεώ!

13:36'.
Της ΕΚ της είπα ότι έχω παρατηρήσει, από τα μηνύματά της αλλά και δια ζώσης, ότι έχει μείνει στη δεκαετία του '80.
Συμφώνησε.
Της είπα ότι δεν είναι τόσο κακό.
Αυτό εξηγεί πολλά δικά της και δικά μας.

Ακόμα είπα πως κι εγώ έχω μείνει στο 2007, στα 38 μου δηλαδή, όταν άρχισαν οι εισαγγελικές παραγγελίες για ψυχιατρική εξέταση και οι νοσηλείες στα ψυχιατρεία.
Μαθαίνουμε όλοι όμως, δόξα τω Θεώ!
Αμήν.

Μου μίλησε ο κ. Μπασιά και είπε το απόγευμα να πάμε στου Παναγιώτη, στο "μικρό καφέ", να κάτσουμε μαζί και να τα πούμε.
Μάλιστα.
Εγώ θέλω να διαβάσω από τον πρώτο τόμο του "Οι Άθλιοι", που έχω φέρει και μαζί μου εδώ τώρα. Τέλος πάντων.

20:06'.
Διάβασα λίγο από το βιβλίο μου και κάθησε μαζί μου το μεσημέρι και ο ΓΡοϊ και είπαμε δυο κουβέντες.
Εμπνεύστηκα από αυτά που λέγαμε με την ΤΚ και ρώταγα τον ΓΡοϊ, που είναι σχετικός και με τα της εκκλησίας και με τα ψυχιατρικά, για να μου πει την άποψή του.

Γύρισα, έφτιαξα αυγά τηγανητά και ζαμπονάκι για να φάμε με χωριάτικη σαλάτα.
Ξάπλωσα και κοιμήθηκα. 
Το χρειαζόμουν, είχα βαρύνει πολύ και ψυχικά και σωματικά.

Το απόγευμα έγραψα στο ημερολόγιό μου σε χαρτί.
Η μάνα μου είχε ξαπλώσει.
Της είπα αν ήθελε να βγούμε.
Βγήκα στο "μικρό καφέ" και καθόμαστε με τον Μπασιά και τα λέμε, θρησκευτικά κυρίως.

21:47'.
Διάβασα μηνύματα στη συνομιλία της οικογένειας.
Αντάλλαξα μηνύματα με τον Δαρό και το απόγευμα.
Σκέφτηκα ότι πρέπει να προσέχω πολύ με τα προσωπικά μου.
Γίνονται διάφορα...
Πολλοί και πολλές μένουμε σε ένα παρελθοντικό χρόνο και δεν λέμε να ξεκολλήσουμε από εκεί.

Λες και μας χαράζει το κάποτε παρόν.
Δεν είναι πάντα κακό αυτό βέβαια.
Κάποτε τα εντυπώματα της ζωής τα κουβαλάμε σαν παρηγοριά, άλλοτε σαν πληγές.
Αμήν να μαθαίνουμε απ' όλα!

Και δεν δίνεται και πάντα η ευκαιρία να ξεπεραστεί κάτι πιθανώς ανάρμοστο.
Έχουμε να το κουβαλάμε προς γνώση και συμμόρφωση.
Ευτυχώς για τις αμαρτίες μας υπάρχει ο πνευματικός και η εξομολόγηση.
Έως "70 φορές το 7", που είπε ο Κύριος, όταν Τον ρώτησαν οι μαθητές πόσες φορές να συγχωρούμε τον αδελφό μας.

Η μετάνοια μπορεί να μας αλλάξει κάποτε ολοκληρωτικά και ανεπιστρεπτί.
Όχι πάντα όμως.
Συχνά μετανιώνουμε για κάτι αλλά πάλι πειραζόμαστε και ομονοούμε με τα δαιμόνια, που χορεύουν μαζί μας στο χορό της ζωής στον κόσμο τούτο.

22:03'.
Τα είπαμε καλά με τον Μπασιά και μαζεύτηκε για το βραδινό του φαγητό και ύπνο.
Σημείωσε ότι δεν διαφωνήσαμε σε τίποτα.
Είναι θείος της Στέβης και του Παναγιώτη, από την παρέα των νιάτων.
Έκανε πολύ παρέα ο ίδιος με τον πατέρα τους.

Του είπα, όταν ανέφερε τα ψυχολογικά για κάποιαν, και ότι αυτά είναι δύσκολα, ότι κι εγώ είχα μια δοκιμασία αλλά την ξεπέρασα.
Με ρώτησε αν πήγα σε ψυχολόγο.
Του είπα ότι πήγα σε ψυχίατρο και ότι παίρνω εφ' όρου ζωής ένα φάρμακο.
Μου είπε ότι δεν φαίνεται τίποτα, έτσι που με βλέπει.
Δόξα τω Θεώ!

Εγώ έχω ακόμα καφέ εδώ.
Και έχω φέρει το βιβλίο μου μαζί μου για διάβασμα, για όταν θα έμενα μόνος στο τραπέζι μας.
Και ίσως αργότερα, αφού διαβάσω λίγο από το βιβλίο μου, μπορεί να πάρω κάτι ακόμα εδώ ή άλλου.

22:51'.
Ήρθαν, και καθήσαμε μαζί για λίγο, ο ΓΡοϊ και ο ανηψιός του, ο Αντρέας, και είπαμε λίγα ακόμα πράγματα σε συνέχεια των μεσημεριανών.

Τους είπα την ιστορία από τότε που ήμουν παιδί και μια γάτα άφησε τα γατάκιά της στον κήπο μας.
Είχα πάει να τα αγαπήσω με χάδια αλλά μου αγρίεψαν, οπότε ανέβηκα στο μπαλκόνι και τους έριξα μια λεκάνη νερό.
Τα είχα μισήσει επειδή δεν μ' άφησαν να τ' αγαπήσω.

Δεν είναι ευχάριστη ανάμνηση και την κουβαλάω ως σήμερα γιατί σκέφτηκα πως μερικές φορές, σε ανάλογες περιπτώσεις, η αδιαφορία είναι καλύτερη.
Ας υπάρχουν τα απέναντι με ελευθερία και τα θέλω των άλλων.
Δεν μειώνεται έτσι η αγάπη.

Καταλήξαμε και ο ΓΡοϊ κι εγώ, που τα σκεφτόμουν στο εργαστήριό μου νωρίτερα, ότι με τη προσευχή, θα δώσει ο Θεός φώτιση και θα δούμε καθαρά.
Αμήν.

23:08'.
Ήρθα στη "Γερουσία", στη θέση μου, όπου κάθομαι συνήθως φέτος, για μια μπύρα Άλφα με πατατάκια.
Πες ό,τι θες καρδιά μου, δεν πειράζει, ακόμα μια φορά σε συγχωρώ (το τραγούδι εδώ τώρα).

00:33'.
Δόξα τω Θεώ γύρισα στο σπίτι.
Πήρα τα 3 mg ρισπεριδόνης αλλά δεν πειράζει.
Έφαγα ζαμπονάκι, χωριάτικη και φιδέ.
Θα βάλω το Απόδειπνο.
Θα ξαπλώσω.