Δευτέρα, 20-07-2026.

20:25'.
Σηκώθηκα στις εξίμιση το πρωί και νύσταζα μετά.
Άναψα λιβάνι και προσευχήθηκα για τη μέρα.
Ανέβασα το χτεσινό ψηφιακό ημερολόγιο.
Έγραψα στο ημερολόγιό μου σε χαρτί.

Διάβασα από την Καινή Διαθήκη ότι ο υιός του ανθρώπου είναι κύριος και του Σαββάτου.
Έκανα τους χαιρετισμούς της Θεοτόκου.
Αντάλλαξα μηνύματα με την ΚαΧα, τον Δαρό και την ΤΚ.
Χάζεψα λίγο στο διαδίκτυο.

20:35'.
Βγήκαμε τώρα στην πλατεία κι η μάνα μου ήθελε να καθήσουμε στο "μικρό καφέ" αλλά έκλεινε, γιατί ήταν μόνη της η Ελπίδα κι ήθελε να πάει στους δικούς της.
Καθήσαμε λοιπόν στο "σιμό" και μας σέρβιρε, φραπέ για μένα και βανίλια υποβρύχιο για τη μάνα μου, ο Πάνος.
Κέρασε κι ένα σφηνάκι τσίπουρο.

Η ΤΚ το μεσημέρι κάλεσε και μιλάγαμε περίπου μιάμιση ώρα.
Η αδερφή μου κι ανηψιά μου ετοιμάστηκαν κι έφυγαν, αφήνοντας οδηγίες προς ναυτιλλομένους.
Ό,τι μπορεί ο καθένας κι η καθεμιά...

Για το κακό στον κόσμο η ΤΚ είπε την άποψη πως δεν είναι κάτι σπουδαίο, μίζερο είναι, ανθρωπάκια που δεν αντιδρούν όταν πρέπει.
Κι έτσι μπορεί κανείς ν' αγαπήσει τους εχθρούς του, αυτά τα μικρά ανθρωπάκια, που δεν ήταν όταν ήταν μωρά ό,τι έγιναν τελικά.

Είπα πως είναι σωστή άποψη αλλά πως κανένας και καμία δεν θεωρεί τον εαυτό του ανθρωπάκι.
Μας γεμίζει ο εαυτός μας κι αυτόν έχουμε κι αυτόν ξέρουμε σιγά σιγά, με τους προσωπικούς μας αγώνες ο καθένας κι η καθεμιά.

Είπαμε, βέβαια, πως οι αγώνες μας είναι αγώνες πνευματικοί.
Με το πνεύμα, δηλαδή, το λιγότερο ή περισσότερο, που διαθέτει ο εαυτός μας.
Δόξα τω Θεώ που μας φωτίζει κάποτε κάποτε και με το Πνεύμα Του το Άγιο!
Μάλιστα.

20:51'.
Έφαγα για μεσημέρι φασολάκια κι αρνί και ρύζι.
Ξάπλωσα αλλά δεν ευχαριστήθηκα τον μεσημεριανό ύπνο μου, λόγω θορύβων.
Το απόγευμα έκανα την προσευχή με τις μετάνοιες.
Δόξα τω Θεώ που είμαστε καλά!

21:00'.
Έχω μαζί μου "Τα σταφύλια της οργής" και λέει για τον φασιανό: 
"Έχετε δει ποτέ φασιανό, πώς είναι όμορφος και καμαρωτός, με κάθε του φτερό, και με τα μάτια του, να 'ναι σα ζωγραφιστά;
Και μπαμ! Τον μαζεύεις κι είν' ένα ματωμένο πράμα, κι έχεις χαλάσει κάτι καλύτερο από σένα• τον τρως, αλλά τούτο δε σ' αποζημιώνει ποτέ, επειδή χάλασες κάτι μέσα σου, κάτι που δε θα μπορέσεις ποτέ να το φτιάξεις."

21:38'.
Σκέφτομαι πως όλοι παίρνουμε μαθήματα από τη ζωή και κάποτε παραδίδουμε μαθήματα σε άλλους.
Έτσι έχω πάρει κι εγώ μαθήματα από τη ζωή και κάνω ό,τι μπορώ.
Δόξα Πατρί και Υιώ και Αγίω Πνεύματι και νυν και αεί και εις τους αιώνας των αιώνων. Αμήν.

Όταν είχα γυρίσει από τις διακοπές εργασίας στη Μύκονο, πήγα στο χειμερινό μαγαζί, στο Κολωνάκι, του επιχειρηματία στον οποίο δούλευα.
Τότε νόμιζα ότι όλα είν' αγάπη.

Η manager λοιπόν του χειμερινού μαγαζιού, σχεδόν με ήττα από τη ζωή, μου έλεγε, όταν κουβεντιάσαμε, πως όλα είναι αστεία.
Κάποιο δίκιο θα είχε κι αυτή, από τη μεριά της.

Τί άλλο θα ήταν το καλοκαίρι στη Μύκονο σε κατάστημα υγειονομικού ενδιαφέροντος και το χειμώνα στο Κολωνάκι;
Δεν είναι έτσι για όλους όμως.

21:49'.
Το θυμήθηκα το "όλα είναι αστεία" επειδή είμαι τώρα εδώ στην ορεινή Αρκαδία, για δροσιά, κι όχι σε κάποιο νησί για θάλασσα και ζωή των εκεί διακοπών.
Τα είδα και τα πράγματα της Μυκόνου.
Δεν είναι τόσο διαφορετικά σε άλλα νησιά.
Είναι διαφορετικά εδώ στο βουνό.

Ήταν απόλαυση τα παιδικά και νεανικά καλοκαίρια εδώ.
Δόξα τω Θεώ που υπήρξαν.
Και τώρα πια είναι ακόμα απόλαυση η πλατεία με τα δροσερά βράδια της στα μαγαζιά της.

Δεν διάβασα πολύ απόψε γιατί δεν έχει στο "σιμό" τόσο φως. 
Όμως νιώθω ακόμα οικείος της ιστορίας του βιβλίου.
Δεν χρειάζεται κανείς πολλά.
Ένα μέρος για να ζει ανθρώπινα.
Και μια διασκέδαση που και που.
Δόξα τω Θεώ για το παρόν και για όλα!

23:39'.
Γυρίσαμε στο σπίτι.
Έφαγα χόρτα και δύο βερίκοκα και λίγο σταφύλι.
Πίνω ένα κουτάκι μπύρα Άλφα.
Έχω βάλει τρίτο πρόγραμμα στο ράδιο να ακούγεται.

Έβαλα το Απόδειπνο.
Πήρα τα 3 mg ρισπεριδόνης για να ζω ανθρώπινα.
Ξάπλωσα.
Θα κοιμηθώ.