Κυριακή, 19-07-2026.

11:19'.
Τη νύχτα έτρωγα λουκάνικο και χόρτα.
Σηκώθηκα στις έξι το πρωί.
Άναψα λιβάνι και προσευχήθηκα για τη μέρα.
Κατέβηκα στο εργαστήριό μου.

Ανέβασα το χτεσινό ψηφιακό ημερολόγιο.
Έκανα τους χαιρετισμούς της Θεοτόκου και την προσευχή με τις μετάνοιες.
Πήγα στο ξωκλήσι του προφήτη Ηλία γιατί είχε εκεί λειτουργία σήμερα.
Είχε πάει κι μάνα μου.
Με κοινώνησε ο παπά Ιωσήφ.
Πέρασε κι η αδερφή μου για φωτογραφίες της λειτουργίας στο ξωκλήσι.

Καθόμαστε στην πλατεία, στη "Γερουσία" για καφέ.
Έχω να μαγειρέψω.
Η αδερφή μου κι η ανηψιά μου θα είναι στη διημερίδα.

Τα φασολάκια, που έφτιαξα προχτές, έχουν μείνει αφάγωτα. Μόνο εγώ έφαγα μια μερίδα. Μπορεί να τα φάμε σήμερα.
Αντάλλαξα μηνύματα με τον Δαρό και την ΚαΧα.
Έστειλαν τα δικά τους κι οι αδελφές μου σε κοινή μας συνομιλία.
Μάλιστα.

18:50'.
Γύρισα στο σπίτι κι έφτιαξα το αρνί λαδορίγανη και ρύζι.
Έφαγα απ' αυτά και φασολάκια.
Ξάπλωσα για μεσημέρι.

19:02'.
Βγήκα τώρα στην πλατεία, στη "Γερουσία", για καφέ και διάβασμα με "Τα σταφύλια της οργής".
Μίλησα με τον κ. Μπασιά, που καθήσαμε και χτες μαζί.
Παράγγειλα φραπέ γλυκό με στέβια.

20:44'.
Διάβαζα το βιβλίο μου και η αλήθεια είναι πως είχα αγριευτεί λίγο με τα εργατικά των πρωταγωνιστών.
Ήρθε λοιπόν, επειδή ήμουν μόνος, και κάθησε μαζί μου πάλι ο κ. Μπασιά, όπως έκανε και πέρσι όλο το καλοκαίρι.
Είπαμε δυο πράγματα για θεολογικά και πολιτικά. 
Είναι ψάλτης κι αναγνώστης στην Μητρόπολη Αθηνών, συνταξιούχος αργυροχρυσοχόος.
Φεύγει τώρα που με είδε να γράφω εδώ.

21:30'.
Μαζεύτηκαν πάλι οι νέοι δίπλα σε δύο τραπέζια αλλά εγώ νιώθω ακόμα αγριεμένος από το βιβλίο μου. 
Δεν την μπορώ την ανέχεια, την πείνα και την εργατική πάλη για τη ζωή.
Θέλω να πηγαίνουν όλα καλά, να δουλεύουν όσοι μπορούν και το χρειάζονται, να είναι όλοι ευτυχισμένοι και να χαίρονται τη ζωή.
Μόνο έτσι υπάρχει νόημα. Όταν δοξολογείς τον Θεό για όλα!
Ή μήπως όχι;

Σκέφτηκα τί έκανα εγώ, όταν χρειάστηκε.
Ήμουν σερβιτόρος και δούλευα για τον τουρισμό εξωτερικό κι εσωτερικό.
Κι ήμουν υπηρέτης των παραθεριστών στη Στεμνίτσα, των επισκεπτών της Μυκόνου και των αναρχικών των Εξαρχείων.
Μάλιστα.

Τί έμαθα από τη ζωή;
Ήθελα να κάνω τον καλλιτέχνη γιατί είδα να έχω τάλαντο. 
Δεν έπρεπε να πάει χαμένο.
Όμως δεν τα κατάφερα με το εμπόριο.
Δεν έχεις ελπίδα έτσι, αν δεν μπορείς να πουλήσεις τον εαυτό σου.
Μάλιστα.

Σήκωσα ψηλά το κεφάλι, όσο πιο πολύ μπορούσα, στον Θεό, κι έγιναν όλα...
Ήμουν πια τρελός για τον κόσμο κι άκουγα φωνές.
Πάλι καλά!
Έτσι τώρα ζω σαν συνταξιούχος ζωγράφος, γλύπτης κι έμπορος πινάκων.
Με τα μικρά μου μέτρα.

Θέλω τίποτα άλλο;
Άμα φτάσεις κοντά στον Θεό και το ζήσεις αυτό, τί άλλο να θες;
Θέλω τη βασιλεία των ουρανών!
Θα περιμένω.
Θα κάνω ό,τι μπορώ.
Δόξα Πατρί και Υιώ και Αγίω Πνεύματι και νυν και αεί και εις τους αιώνας των αιώνων. Αμήν.

23:09'.
Διάβασα πολύ από το βιβλίο.
Πήρα μια σόδα Schweppes και νιώθω το λίπος του αρνιού σήμερα μέσα μου.
Δεν μ' αρέσει τόσο να τρώω αρνί εξαιτίας του λίπους του. Δεν ξαναψωνίζω τέτοιο. Θα παίρνω κοτόπουλο ή μπριζόλες χοιρινές.
Με επηρεάζει πολύ και ό,τι τρώω ή δεν τρώω...

Συμπαθώ τώρα και τον Νόα, τον παράξενο της οικογένειας της ιστορίας του βιβλίου.
Στο πρώτο ποτάμι, που βρήκαν στην Καλιφόρνια και πλύθηκαν, τους άφησε όλους κι ακολούθησε το ποτάμι. 
Θα ψάρευε, είπε, "Δε θα φύγω απ' το νερό. Θα προχωρήσω πλάι σε τούτο δω το ποτάμι" και "Θα βρω μια πετονιά και θα ψαρεύω. Δεν μπορείς να πεινάσεις σ' ένα ποτάμι".
Κι όταν ο αδελφός του, ο Τομ, του είπε: "Είσαι τρελός", ο Νόα είπε: "Όχι, δεν είμαι. Ξέρω πως είμαι. Ξέρω ότι στενοχωριούνται. Αλλά δεν θα 'ρθω. Να το πεις της μάνας, Τομ".

Παλικάρι ο Νόα, δηλαδή, παλικάρι!
Μακάρι να 'χα συναντήσει κι εγώ ένα ποτάμι στο δρόμο μου.
Έχω πάει στον Λούσιο εδώ. Στον Λούσιο, που πήρε το όνομά του όταν λούστηκε εδώ ο Δίας, στα παγωμένα του νερά.
Έχω κολυμπήσει στο Λούσιο.
Με έχει παρηγορήσει.
Αλλά δεν τ' άφησα όλα για να πάρω το ποτάμι...

23:40'.
Είμαι πολλές ώρες έξω στην πλατεία.
Τη μάνα μου, την αδελφή και την ανηψιά μου τις άφησα στα κρεβάτιά τους.
Δεν ξέρω τί ακολούθησε, δεν εμφανίστηκαν στην πλατεία.
Δεν ανησυχώ.
Ταξίδευα με το βιβλίο μου.
Ακόμα ταξιδεύω, κι ας το 'χω κλείσει πια.

Δεν πρόσεχα πολύ γύρω μου.
Ο ΓΡοϊ ήρθε από το διπλανό μαγαζί, που είχε στην τηλεόραση τον τελικό του Μουντιάλ, και μου είπε πως με είδε εδώ και να πάω να τον δούμε μαζί.
Είπα πως δεν ενδιαφέρομαι.
Είπε πως θα τα πούμε μετά.
Δεν θα 'χει τελειώσει ακόμα.

Ένα περιπολικό είναι ώρα στην πλατεία αραγμένο.
Δεν φαίνεται απειλητικό, είναι σβηστή η μηχανή, δεν έχει φάρους αναμμένους, ούτε όταν ήρθε.
Φαίνεται κι οι αστυνομικοί θα είναι ποδοσφαιρόφιλοι και θα παρακολουθούν τον αγώνα.

Κάθε που βλέπω περιπολικό ή αστυνομικούς με μηχανές και με τα φώτα τους αναμμένα, δαγκώνεται η καρδιά μου.
Δεν ήταν λίγες οι φορές με τους αστυνομικούς και τις χειροπέδες μου.
Έχουν αφήσει βαθιά εντυπώματα...

00:03'.
Από την παρέα δίπλα των νέων με τις χαζομάρες τους, προτιμώ να κάθομαι μόνος.
Βέβαια κάπως έτσι σκέφτηκα και νωρίτερα και κάθησε δίπλα ο Μπασιά και μιλήσαμε λίγο.
Δεν ήταν άσχημα αλλά δεν ήταν και τίποτα εξαιρετικό, του έκανα παρέα για λίγο.
"Εγώ τί χρειάζομαι;", κάποιος ρωτάει αμυδρά.
Έ, τα ίδια θα λέμε; Ας δούμε τί θα φέρει η ζωή.

00:28'.
Δόξα τω Θεώ γύρισα στο σπίτι.
Στο "σιμό" κάθονταν αδελφή κι ανηψιά με τα ποτά τους και τα φαγητά τους.
Είπαν ότι η μάνα μου δεν ήθελε να βγει.
Ο αγώνας του Μουντιάλ, μέσα στην τηλεόραση, συνεχιζόταν.

Τη μάνα μου την βρήκα πάλι στο κρεβάτι της.
Δεν είχε φάει από τα φαγητά μας, αλλά ένα αυγό και τυρί.
Την καληνύχτισα και κάθομαι στην κουζίνα μας.
Νιώθω ο μαλάκας της παρέας, έτσι που μαγείρευα και έχουν μείνει τα φαγητά αφάγωτα.

Ούτε εγώ θέλω να φάω βραδινό.
Το μεσημέρι ήπια δυο κουτάκια μπύρα Άλφα.
Τώρα δεν ξέρω τί θέλω.
Θέλω τίποτα;
Δεν ξέρω γιατί επανέρχεται συνέχεια αυτή η ερώτηση.
Λες και θα γινόταν να γίνω νέος και να τα έκανα όλα διαφορετικά.
Λες και θέλω κάτι άλλο ακόμα.

01:38'.
Άκουσα το Απόδειπνο στην κουζίνα.
Είχα καφέ, νερό, τσιγάρα.
Έχω αρχίσει πάλι σήμερα το τρίτο πακέτο τσιγάρων.
Επέστρεψαν όλοι στο σπίτι.
Πήρα τα 3 mg ρισπεριδόνης για να αρκούμαι σε ό,τι έχω κι ό,τι είμαι.
Ξάπλωσα, θα κοιμηθώ μάλλον.