Σάββατο, 18-07-2026.

12:50'.
Ξύπνησα στις έξι το πρωί και απάντησα στο μήνυμα του πατέρα Ραφαήλ.
Σηκώθηκα λίγο αργότερα κι άναψα λιβάνι και προσευχήθηκα για τη μέρα.
Απάντησα και στην ΣμΜ, που είχε στείλει χτες βράδυ μηνύματα.

Ανέβασα το χτεσινό ψηφιακό ημερολόγιο κι έγραψα στο ημερολόγιό μου σε χαρτί.
Τελικά έκανα προσευχή στον Κύριο κι άκουσα:
"Μην ανησυχείς!"

Διάβασα από την Καινή Διαθήκη.
Άρχισα τους χαιρετισμούς και κανόνισα με τη μάνα μου για να ψωνίσω κρέας για το Σαββατοκύριακο.
Σήμερα το μεσημέρι θα φτάσουν κι αδελφή μου με την ανηψιά μου τη Βάσια, που θα απαγγείλει κείμενα σε μια διημερίδα που θα γίνει εδώ για τον Πάνα.

Βγήκα στο εστιατόριο, απ' όπου ψωνίζουμε και κρέας, κι είπα να μου κόψουν δυο κιλά και πήρα κι έναν freddo espresso γλυκό.
Έχω μαζί μου "Τα σταφύλια της οργής" και διαβάζω κι έτσι είμαι πολύ μακριά, στο δρόμο για την αναζήτηση νέας, υποφερτής ζωής.
Δόξα τω Θεώ!

13:09'.
Κύριε Ιησού Χριστέ ελέησον με τον αμαρτωλό!
Κύριε Ιησού Χριστέ ελέησε ημάς όλους πάντα!
Υπεραγία Θεοτόκε το συμφέρον ποίησον, πρέσβευε υπέρ ημών και σώσον ημάς!
Σκέφτομαι τους συγγενείς που είναι μακριά...

14:11'.
Γύρισα στο σπίτι και έχουν φτάσει από Αθήνα τα κορίτσια.
Βρήκα μια μυγάρα και μια σφήκα μέσα στο εργαστήριο.
Άνοιξα την πόρτα για να βγουν.
Πάντα με ενοχλούν τα έντομα, είναι διασπαστικά στην συγκέντρωση.

Φέτος το καλοκαίρι στο σπίτι μου στο Ίλιον είχα μυγάκια, που δεν έκαναν θόρυβο, αλλά ήταν κι αυτά ενοχλητικά.
Αγόρασα εντομοκτόνο, που δεν το συμπαθώ, και τους έριχνα αλλά δεν καταλάβαιναν τίποτα.
Μάλιστα.

Ο καθένας κι η καθεμιά έχει τους δαίμονες που μπορεί να καταφέρει.
Ο Θεός μας δοκιμάζει όσο αντέχουμε.
Να έχω αγαθή προαίρεση και να περιμένω.
Η μάνα μου επάνω τσίμπησε κάτι νωρίτερα, όπως κι εγώ.
Καθάρισε τα βλίτα, που ψώνισα, και μου φαίνεται ότι τα έβαλαν να βράσουν.
Ήθελα να δοκιμάσω να τα κάνω γιαχνί.

Έφαγα δυο κουραμπιέδες το πρωί κι ύστερα ψωμί μ' ελιές.
Να έχω αγαθή προαίρεση και να περιμένω!
Να διευθετηθούν όλα χωρίς να ενοχλούμαι!
Να μάθω ένα δυο πράγματα και σήμερα!

Έξω στο εστιατόριο κάθησε δίπλα μου ένα ζευγάρι.
Ο κύριος μιλούσε ελληνικά αλλά η κυρία, μια λεπτή, σγουρομάλλα, με στηθόδεσμο μόνο και μίνι, μίλαγε γερμανικά.

Εγώ διάβαζα και σήκωσα το κεφάλι μου για προσευχή και η κυρία είχε καρφωθεί πάνω μου και λες προσπαθούσε να βγάλει συμπεράσματα για μένα.
Ένας Θεός ξέρει!
Εγώ δεν μπορώ να καταλάβω ούτε και για μένα. Ξέρω βέβαια κάποια πράγματα.

Την κοίταξα την κυρία κι εγώ και δεν κατάλαβα τίποτα γι' αυτήν, πέρα από το ότι είναι ακόμα όμορφη.
Δεν είμαι φυσιογνωμιστής. Δεν βγάζω συμπεράσματα. 
Αντιλαμβάνομαι την ομορφιά στα πρόσωπα του Θεού.

14:22'.
Κάθομαι στο εργαστήριο και συνεχίζω τους χαιρετισμούς της Θεοτόκου.
Μίλησα λίγο με την αδελφή μου για τα προγράμματά τους και με την ανηψιά μου για τα δικά της.

Ήδη θα προσευχηθώ πάλι να φύγω γρήγορα και να είμαι έτοιμος για τη βασιλεία των ουρανών.
Πρεσβεύει η Παναγιά γι' αυτό, της το ζήτησα πέρσι τον δεκαπενταύγουστο.

15:18'.
Συνεχίζω το διάβασμα του βιβλίου και λέει:
Ο Τομ είπε, "Εγώ παίρνω τα πράγματα όπως έρχονται".
"Ναι, αλλ' άμα βρίσκεσαι μπροστά σ' ένα φράχτη πρέπει να τον σκαρφαλώσεις".
"Σκαρφαλώνω φράκτες όταν έχω φράκτες να σκαρφαλώσω" είπε ο Τομ. Ο Κέισι αναστεναξε. "Είν' ο καλύτερος τρόπος, θα συμφωνήσω. Αλλ' υπάρχουν φράκτες και φράκτες. Είν' άνθρωποι σαν εμένα, που σκαρφαλώνουν φράκτες που δεν έχουνε στηθεί ακόμα - δεν μπορούν να κάνουν αλλιώς".

Τον συμπαθώ πολύ τον Κέισι, τον ιεροκήρυκα που δεν είναι πια ιεροκήρυκας, στο δρόμο για την Καλιφόρνια, εκεί που πάνε όλοι.
Κάπως έχω ταυτιστεί μαζί του, δείχνει αδύναμος αλλά έχει καταλάβει πολλά...

Μακάρι να μην καταλάβαινα τίποτα! Μακάρι να ήμουν καθυστερημένος νοητικά.
Αλλά δεν έχει μεγάλη διαφορά ό,τι κουβαλάω για τον πολύ κόσμο.
Για μένα δεν είναι τίποτα πια, δώρο του Θεού!
Ελπίζω να μη χρειαστεί να γεράσω και να μην καταλαβαίνω τίποτα τότε.
Θα ήταν άσχημο!

Νωρίτερα, που ξαναέπιασα το βιβλίο, ένιωθα να θέλω να ξεράσω, αλλά όχι από φαγητό ή ποτό.
Σκέφτηκα πως μπορώ να κοιμηθώ.
Έπρεπε να είχα κάνει την προσευχή μου ως τώρα.
Θα ξεκινήσω.

18:24'.
Έκανα τους χαιρετισμούς της Θεοτόκου και την προσευχή και βγήκα στην "Γερουσία" για καφέ και διάβασμα.
Είπα και στη μάνα μου, που έβλεπε τηλεόραση, αν θέλει να βγούμε.
Είπε θα έρθει αργότερα.
Δόξα Πατρί και Υιώ και Αγίω Πνεύματι και νυν και αεί και εις τους αιώνας των αιώνων. Αμήν.

20:58'.
Ό,τι (άλλο) και να γίνει, δεν θα γίνει τίποτ' άλλο (στο τέλος).
Δόξα τω Θεώ!
Ήρθε η μάνα μου και καθόμαστε μαζί.
Πήρε ένα σφηνάκι μαστίχα.
Πέρασαν κι η αδερφή με την ανηψιά μου, που πάνε στη βρύση του Λουκά, για μουσική εκδήλωση της διημερίδας.

Αντάλλαξα μηνύματα με την ΚαΧα και τον Δαρό.
Δεν ξέρω πως πρέπει να νιώθω.
Μ' επηρεάζουν πολύ οι άλλοι.
Και έχω τα εισερχόμενα μηνύματα να μου καθορίζουν τη διάθεση.
Προσπαθώ να κάνω προσευχή για ν' ανταπεξέλθω.

21:17'.
Πότε θα απολαύσω το παρόν, αν όχι τώρα;
Δόξα τω Θεώ για το παρόν!
Ευχαριστώ, Θεέ μου, για το παρόν και τη ζωή!

22:26'.
Πήρα δύο σουβλάκια για μένα και πατάτες για τη μάνα μου και πίνω μια μπύρα Άλφα.
Δόξα τω Θεώ, απόλαυση πραγματική!

23:28'.
Δόξα τω Θεώ γυρίσαμε στο σπίτι.
Πήρα τα 3 mg ρισπεριδόνης για να απολαμβάνω το παρόν και depon για να μην πονοκεφαλιάζω άλλο.
Θα ξαπλώσω.
Θα βάλω το Απόδειπνο.