Δευτέρα, 24-08-2026.

15:59'.
Σηκώθηκα απ' το κρεβάτι στις εφτά το πρωί.
Άναψα λιβάνι και προσευχήθηκα για τη μέρα.
Ανέβασα το χτεσινό ψηφιακό ημερολόγιο.
Ευχαρίστησα τον Θεό που είμαι καλά.
Έγραψα στο ημερολόγιό μου σε χαρτί.

Μου μίλησε η μάνα μου στις σκάλες, δεν κατάλαβα γιατί ακριβώς.
Ρώτησε αν έχω κλειδί της εξώπορτας (;).
Της είπα για το κρέας στο ψυγείο της, αν θα το φτιάξει.
Είπε πως δεν θα το φτιάξει.

Πήρα λοιπόν τη χύτρα της κι έφτιαξα γι' αυτήν βραστό αρνί με πατάτες, κολοκύθια και καρότα.
Κράτησα τρεις κούπες ζωμό κρέατος, όταν ήταν έτοιμο.
Της ανέβασα το φαγητό.

Ήπια τον ζωμό κι έφαγα ένα καρότο, μια μπουκιά ψωμοτύρι, ένα ροδάκινο και μισή κονσέρβα ζαμπονάκι.
Ξάπλωσα ιδρωμένος.

Ακόμα είμαι ιδρωμένος.
Διάβασα από την Καινή Διαθήκη.
Έκανα τους χαιρετισμούς της Θεοτόκου.
Άρχισα την προσευχή με τις μετάνοιες.

Πότισα τον κήπο.
Μάζεψα τα απλωμένα ρούχα μου.
Αντάλλαξα με τον Δαρό.
Κάθομαι και χαζεύω.
Σκέφτομαι τί άλλο θα μπορούσα να κάνω τώρα.

18:29'.
Διάβασα από το βιβλίο μου, τους Άθλιους.
Έλεγε λοιπόν για τον έρωτα μια φράση:
"Ο έρωτας δεν έχει μέσον όρο• ή ρημάζει ή σώζει."

Και μ' έβαλε αυτή η φράση να σκέφτομαι τους έρωτες μου και παλιούς και νέους.
Και, δόξα τω Θεώ, έχω σωθεί!

Σκέφτηκα στη συνέχεια να ξαναζωγραφίσω τη γυναίκα, τον άνθρωπο, έτσι όπως μου φαίνονται τώρα.
Και σκέφτηκα να φτιάξω κάτι από τις φωτογραφίες της ΆΛα και την Χριστίνα.
Δόξα τω Θεώ!

Κατέβηκε η μάνα μου μήπως έβγαινε, αλλά δε βγήκε.
Καθήσαμε λίγο μαζί στο σπίτι μου.
Φορούσε ρούχα μάλλινα που είχε στη βαλίτσα της από τη Στεμνίτσα, που κάνει κρύο.
Της είπα να ανέβει να τα βγάλει και να φορέσει καμιά μπλούζα βαμβακερή.

20:15'.
Τελείωσα την προσευχή με τις μετάνοιες.
Ανέβηκα στης μάνας μου και παίξαμε scrabble.
Όλως παραδόξως έβρισκε η μάνα μου γρήγορα λέξεις, μικρές βέβαια, αλλά κάτι ήταν κι αυτό.
Βγήκα στο "Αποδιοπομπαίος τράγος", που άνοιξε ξανά, μετά τις καλοκαιρινές διακοπές.

Η σκέψη για τη ζωγραφική πάλι ήταν το σημαντικότερο σημείο της μέρας.
Δεν περίμενα να ξύπναγε πάλι η έμπνευση για κάτι καινούργιο.
Δόξα τω Θεώ υπάρχει και αθώα ομορφιά κι ανεπιτήδευτη, που είναι προκλητική κι αξίζει καταγραφή.

21:15'.
Κάλεσε ο Zeki, ο φίλος του μακαρίτη του Χασάν.
Τα είπαμε.
Είπε να τον παίρνω τηλέφωνο και τον ΓΚαψά επίσης, άλλον φίλο του Χασάν.
Είπα ότι δεν καλώ κανέναν.
Αλήθεια είναι.
Όποιος με θυμηθεί τον ακούω συνήθως.

21:29'.
Κύριε Ιησού Χριστέ ελέησον με τον αμαρτωλό!
Κύριε Ιησού Χριστέ ελέησε ημάς όλους πάντα!
Υπεραγία Θεοτόκε το συμφέρον ποίησον, πρέσβευε υπέρ ημών και σώσον ημάς!

Αισθάνομαι περίεργα κάπως απόψε εδώ στο καφέ-εστιατόριο με τους πελάτες που έρχονται για να φάνε και να πιούνε.
Εγώ είμαι με τον φραπέ μου και χαζεύω γύρω γύρω.

Αν πιω αλκοόλ, θα με κάνει αυτό να πεινάσω.
Θέλω να ελαττώσω τις ποσότητες όσων τρώω.
Η ζυγαριά δείχνει μόνιμα στα 71 κιλά.

22:28'.
Τώρα, που άρχισα να βλέπω μια ταινία από την Αργεντινή, το "Μεσοτοιχίες", και το σταμάτησα, σκέφτομαι πως ήμουν όλη μέρα στο σπίτι κι αισθάνομαι άσχημα.
Τί κρίμα!
Αντί να χαίρομαι το παρόν, που είμαι έξω στον κόσμο και δεν κάνει τόση ζέστη...

Δόξα τω Θεώ για το παρόν και τη ζωή!
Όλα θα γίνουν!

22:40'.
Ερχόμουν εδώ για να ξεπλένομαι κάπως από τη μέρα.
Και ερχόμουν γιατί πάντα έχει πολύ κόσμο, λαοθάλασσα, και αναπληρωνόταν η κοινωνία, που μου έλειπε.

Απόψε δεν αισθάνομαι το ίδιο.
Ίσως είναι που πρέπει να ξαναπροσαρμοστώ στα παραπάνω.
Ίσως είναι κάτι άλλο. Δεν ξέρω.

Νιώθω να μην είναι μεγάλη η διαφορά της ερημίας του σπιτιού, με το νου μου στη μάνα μου, και του κόσμου που διασκεδάζει εδώ, με μένα στη γωνιά μου μόνο.
Λες και δεν ζω εγώ πουθενά.
Όχι στα περιβάλλοντά μου.
Λες και είμαι ήδη αλλού, στη βασιλεία των ουρανών ίσως, και προσποιούμαι ότι είμαι εδώ.

22:53'.
Δόξα τω Θεώ δεν είμαι πια στη Στεμνίτσα, ούτε πουθενά αλλού.
Είμαι σε οικείο μέρος με τον καφέ μου και τα τσιγάρα μου.
Πήρα και πάγο για το νερό μου.

Δόξα τω Θεώ η μέρα πέρασε έτσι όπως τη φανταζόμουν.
Ας θέλουν οι άλλοι, ό,τι θέλει ο καθένας.
Δόξα τω Θεώ, εγώ στο δρόμο για εδώ ζήτησα να είναι πια ανοικτό απόψε αυτό το μαγαζί, και όντως ήρθα.
Δόξα τω Θεώ είναι καλά!

23:46'.
Ανταλλάσσαμε μηνύματα για μια ώρα με τη ΣμΜ.
Είχε πάει στην Πάτρα, γύρισε στην Κρήτη.
Δεν πέρασε πολύ καλά, αλλά τώρα είναι καλύτερα.
Της έγραφα τον πόνο μου.
Μου είπε: "πάει, πέρασε... Του χρόνου πάλι." Αμήν. Ή και καλύτερα!

01:00'.
Συνεχίστηκε για άλλη μια ώρα η ανταλλαγή μηνυμάτων με την ΣμΜ.
Ρώταγε πράγματα για μένα.
Έμαθα κι εγώ ένα δυο πράγματα και για μένα και γι' αυτήν.
Δόξα τω Θεώ που υπάρχουμε.
Δόξα τω Θεώ για τη ζωή!
Απέκτησε νόημα η μέρα.

01:09'.
Δεν βιάζομαι να φύγω.
Έχω ακόμα τον φραπέ μου, νερωμένο πολύ.
Δεν νιώθω πείνα ή νύστα κι ας πέρασε η ώρα. 
Με ξύπνησε και με χόρτασε η συνομιλία με την ΣμΜ.
Έχω όμως αρχίσει το τρίτο πακέτο τσιγάρα.

01:51'.
Γύρισα στο σπίτι.
Δεν έφαγα κάτι άλλο.
Πήρα τα 3 mg ρισπεριδόνης για να βρίσκεται πάντα νόημα στη μέρα.
Ξάπλωσα.
Έχω βάλει το Απόδειπνο.

03:03'.
Δεν μ' έπαιρνε ο ύπνος και έφαγα τρεις μπουκιές ψωμοτύρι και το υπόλοιπο μισό ζαμπονάκι.