Κυριακή, 11-01-2026.

18:30'.
Ξύπνησα στις εξίμιση το πρωί και πιέστηκα να σηκωθώ.
Έκλαψα για λίγο κοντά στην εικόνα του Χριστού κοιτώντας το πρόσωπό Του.
Άρχισα προσευχή και έκανα τους χαιρετισμούς της Θεοτόκου.
Πήγα στην Αγία Αικατερίνη και με κοινώνησε ο παπά Γαβριήλ.
Στο σπίτι πείναγα κι έφαγα πορτοκάλι αλλά νωρίς έφαγα και κοτόπουλο και ανέβηκα στης μάνας μου κι έφαγα και κουραμπιέδες και μελομακάρονο.

Έπεσα στο κρεβάτι για πολλές ώρες.
Μου έλειπε ύπνος φαίνεται. Το κανόνισα καλά.
Έκανα πολύ εκτεταμένο μεσημεριανό ύπνο.
Το απόγευμα αντάλλαξα με τον Δαρό.
Είπαμε και να δοξολογήσουμε μαζί τον Κύριο.
Έβαλα και πλένω ρούχα στο χέρι σε λεκάνη.
Συνεχίζω την προσευχή.

20:11'.
Ανέβηκα στης μάνας μου και παίξαμε scrabble.
Ακόμα μέχρι σήμερα αισθάνομαι άβολα ανάμεσα στη διακόσμηση της μάνας μου, όπως από παιδί.
Έχει τη δική της καλλιτεχνική αντίληψη, γι' αυτό.

Όταν σταμάτησε απότομα η σπουδή καλών τεχνών και σύγχρονης τεχνολογίας στο Πολυτεχνείο Κρήτης και γύρισα στην Αθήνα, η μάνα μου είχε ρωτήσει για μαθήματα ζωγραφικής στο δήμο.
Και εγώ δεν ήθελα να πάω. Πήγε η ίδια.
Έκανε τρία χρόνια εκεί μαθήματα κι έμαθε να ζωγραφίζει τελάρα με λάδια.
Έκανε συνήθως συνθέσεις ή τοπία του χωριού της, της Στεμνίτσας Αρκαδίας.
Πούλησα αρκετά δικά της έργα από 50 ως 250 ευρώ.

Έχει λοιπόν το δικό της μάτι και για τη διακόσμηση.
Παραδοσιακά λουλουδάτα τραπεζομάντηλα, κεντήματα, πετσετάκια, πλεκτές κουβέρτες και σκεπάσματα για τις καρέκλες και λοιπά.
Δεν τα μπορώ αυτά.

Αλλά ούτε και τη δική μου διακόσμηση στο σπίτι μου συμπαθώ πολύ.
Μου αρέσει πολύ το minimal. Δεν το έχω.
Έχω σκεφτεί να πετάξω το ογδόντα τοις εκατό των πραγμάτων που έχω μαζέψει γύρω γύρω, στο μικρό διαμέρισμά μου των 27 τετραγωνικών μέτρων με εσωτερικό πατάρι για υπνοδωμάτιο.

Η ΤΚ λέει να πετάξω ίσως ένα είκοσι τοις εκατό των πραγμάτων μου και πάλι θα δείξει η διαφορά.
Όταν είχα σκεφτεί σοβαρότερα τελευταία για την εκκαθάριση αυτή, τελικά το μετάνιωσα γιατί θα έχανα τη βολή μου.
Minimal ομορφιά από τη μία, που λείπει στο σπίτι μου, αλλά η βόλεψή μου από την άλλη, με τα μικρά και τα μεγάλα γύρω γύρω.

20:35'.
Δόξα Πατρί και Υιώ και Αγίω Πνεύματι και νυν και αεί και εις τους αιώνας των αιώνων. Αμήν.
Δόξα τω Θεώ και για τα δικά μας και για σήμερα, όσο κι αν ξέφυγα λίγο με τα γλυκά.
Ήρθα στην οικεία θέση μου στον "τράγο" πάλι κι απόψε.
Δεν έχω σύνδεση με το διαδίκτυο πάλι αλλά δεν με πειράζει, έχω την προσευχή.

21:07'.
Δόξα στον Πατέρα, που μας έχει όλους και φροντίζει, στον Υιό, που μας έσωσε αν αγαπάμε, και στο Πνεύμα το Άγιο, που μας φωτίζει με τα μυστήρια της εκκλησίας μας, και τώρα και πάντα και στους ατελεύτητους αιώνες. Αμήν.

Δεν μπορώ όμως να χαλαρώσω. Όλο είμαι σε επιφυλακή κάπως, σε ανησυχία κάποτε, λες κι είμαι αχάριστος με τον Θεό και λες και δεν πιστεύω σ' Αυτόν που είναι Αγάπη.

Δεν ξέρω αν φταίει το ότι μπορεί σε μια στιγμή να σου ανοίξει την πόρτα η αστυνομία με εισαγγελική εντολή για ψυχιατρική εξέταση.
Να σε πάνε με χειροπέδες και στην εξέταση, όπως και να είναι, να αποφασίσουν εισαγωγή σου σε ψυχιατρική κλινική.
Και τότε πια ποιός να ρωτήσει το γιατί...
Μακάριοι όσοι δεν είχαν τέτοια εμπειρία.
 
Αυτό που ακούγεται ανώδυνο σχεδόν, η "ψυχιατρική εμπειρία", είναι τραύμα βαθύ και ευνουχιστικό για την ύπαρξη, την ψυχή, το σώμα, το πνεύμα.
Δεν είναι απλά φασισμός να σου λένε ότι δεν είσαι ικανός να κρίνεις για το καλό της υγείας σου είναι κοινωνική και συστημική κατάντια.
Είναι έλλειμμα συν-πάθειας, συναίσθησης κι αντίληψης του ψυχωσικού χαρακτήρα του κόσμου και των πραγμάτων γύρω.
Είναι τελικά έλλειψη συν-είδησης των πάντων.
Θεός φυλάξει!

Δόξα τω Θεώ που αν καταφέρει κανείς να διατηρήθεί έξυπνος, τελικά συμβιβάζεται με τον κοινωνικό πολτό και την αδιάφορη στάση και ανταπεξέρχεται στη χαζή αυτή κοινωνική συνδιαλλαγή.
Συμβιβάζεται στην στέρηση της ομορφιάς του Θεού και του μεγαλείου του Απείρου.

Ο Θεός δεν είναι εδώ, είναι πάνω και πέρα.
Εδώ, στον κόσμο τούτο, είναι ο διάολος και οι δαίμονές του, που έπεσαν από τον ουρανό από τότε που ο Χριστός έστειλε τους μαθητές Του να διδάξουν μετάνοια γιατί έφτασε η βασιλεία των ουρανών.

Αν κανείς έχει την οξύτητα του πνεύματος να διακρίνει την ψευτιά της ζωής εδώ στα επίγεια και έχει την αγαθή προαίρεση να αναζητήσει τον Θεό, όπως έκανα εγώ κάποτε, βγαίνει από τα ρούχα του, έτσι όπως είναι όλα γύρω.
Αλλά, δόξα τω Θεώ, βλέπεις κιόλας την Αλήθεια και ακούς πια τη φωνή του Θεού.
Δόξα τω Θεώ για όλα ως εδώ!

21:39'.
Έξω ο καιρός έχει βροχή πάλι.
Εδώ, δόξα τω Θεώ, απολαμβάνω το παρόν πάλι, όσο γίνεται, με καφέ και τσιγάρα.
Δεν είναι λίγο να λες "δόξα Σοι Κύριε, η ελπίς ημών, δόξα Σοι", γιατί ξέρεις ότι όλα θα γίνουν και όλα θα γίνουν καλά στο τέλος.
Αμήν, Θεέ μου! Αμήν, όποτε θέλεις Εσύ!

21:45'.
Σήμερα, το πρωί με πόναγαν τα πλευρά και τα σπλάχνα μου στις μετάνοιες.
Αλλά, μετά με τον ύπνο όλη μέρα, το απόγευμα ήμουν καλύτερα, δόξα τω Θεώ!

21:52'.
Κάποτε, παλιά, τη δεκαετία του 1990, όταν ο ανιψιός μου, ο Οδυσσέας, ήταν μικρό παιδάκι, που δεν καταλάβαινε ακόμα καλά, και ήμασταν μόνοι μας κι έκλαιγε, άρχισα να του μιλάω σοβαρά και να του λέω πως δίκιο έχει που κλαίει, όλα στη ζωή είναι άσχημα και τέτοια που είναι κανείς δεν έπρεπε να σταματάει το κλάμα.
Τότε λοιπόν ο Οδυσσέας σταμάτησε να κλαίει και πήρε μια έκφραση απορίας και με κοίταξε λες και ήμουν UFO.
Λογικά το βλέπω τώρα να κάνει stand up comedy μαζί μ' ό,τι άλλο.

Έλλειψη εποπτείας είναι τα ψυχικά νοσήματα και κάποτε κωλοπαιδισμός.
Όλοι μας θα έπρεπε να μην είμαστε τόσο εγωιστές κι αχάριστοι.
Θα έπρεπε να πιστεύουμε στον Θεό, στον τέλειο κι άπειρο Αγαθό.
Όχι στα απεικάσματα της δικιάς μας στενής λογικής και των περιορισμένων αισθητηριακών δυνατοτήτων μας.

22:16'.
Ο κάποτε κωλοπαιδισμός της ψυχιατρικής πάθησης δεν δικαιολογεί το στίγμα της ψυχικής νόσου, όπως δεν δικαιολογείται να έχει στίγμα ένας καρδιοπαθής.

Οι ψυχίατροι που είναι τόσο επιβλητικοί να σου λένε όταν είσαι ψυχικά δοκιμαζόμενος ότι χρειάζεσαι μια ζωή την ψυχοφαρμακευτική αγωγή σου, με τα ανάξια ψυχοτρόπα που δηλητηριάζουν τον εγκέφαλο, όπως χρειάζεται ο καρδιοπαθής μια ζωή την αγωγή του, απ' ό,τι λένε, θα έπρεπε αντ' αυτού να ήταν ακτιβιστές κατά του στίγματος στην ψυχική νόσο, όπως είμαι εγώ.
Καλύτερο θα ήταν για τις ψυχές τους και για την υπόστασή τους ως επαγγελματίες με ρόλο κοινωνικότροπο.
Άντε ζήσε με τα ψυχοφάρμακα!
Να στα δώσω να τα φας, να σου πω εγώ!
Τίποτα. Η ψυχιατρική έχει χάσει το δρόμο της!

22:29'.
Αυτά. Κι εγώ απόψε πάλι θα σταυρώσω το χάπι μου και θα πάρω 3 mg ρισπεριδόνης, αντιψυχωτικού.
Μάλιστα.
Ξέρει ο Θεός... Κάποτε θα αποδώσει δικαιοσύνη!
Θα περιμένω.
Δόξα στον Θεό!

22:39'.
Τώρα ηρέμησα κάπως.
Όλα θα πάνε καλά!
Η μάνα μου με κάλεσε να μου πει ότι ξέχασα τα τσιγάρα μου στο σπίτι της.
Από τσιγάρα, άλλο τίποτα. Τα αγοράζω με τις κούτες.
Ένα σακ βουαγιάζ έχω γεμάτο τα καλοκαίρια που πηγαίνω στη Στεμνίτσα, που δεν πουλάνε τσιγάρα.
Έχω και παρακαταθήκη στο σπίτι μου για κάτι αν συμβεί για τρεις μέρες και πέσουν όλα.
Μαζί με τον σάκο με τις κονσέρβες, τα ξερά φρούτα και τα νερά.
Και έχω συλλογή από τελειωμένους αναπτήρες.

23:41'.
Πριν μισή ώρα πήρα φυστίκια και μπύρα.
Δόξα τω Θεώ, κάποια πράγματα είναι για μένα και άλλα όχι.
Κάνε με, Θεέ μου, πάντα άξιο να διακρίνω τί είναι για μένα και τί δεν είναι για μένα!
Ευχαριστώ, Θεέ μου, για το παρόν!

00:38'.
Θα χαρείς τώρα;
Θα χαρώ όταν θα έρθω στην βασιλεία των ουρανών! Θα νιώσω ανακούφιση.
Ευχαριστώ, Θεέ μου, που είμαι ακόμα εδώ.
Μπορώ να μετανιώσω.

Γύρισα, πήρα χάπι, δεν έφαγα άλλο.
Ξάπλωσα. Θα βάλω το Απόδειπνο.