Κυριακή, 23-08-2026.

12:41'.
Παρέπαια μέσα στα όνειρα και τις ονειροφαντασίες το πρωί και τελικά σηκώθηκα στις οκτώ.
Κάθησα λίγο ανάβοντας λιβάνι και προσευχόμενος για τη μέρα και μη κάνοντας τίποτα.

Ανέβασα το χτεσινό ψηφιακό ημερολόγιο.
Έγραψα στο ημερολόγιό μου σε χαρτί.
Πήγα στην Αγία Αικατερίνη και με κοινώνησε ο παπά Γαβριήλ.

Γύρισα με ψώνια για τη μάνα μου.
Της πήρα κρέας αλλά σήμερα έτσι όπως δεν σηκώθηκε για εκκλησία, δεν ξέρω αν θα το φτιάξει να φάει. 
Θα δω το απόγευμα αν έχει μαγειρέψει.

Στη Στεμνίτσα της μαγείρευα εγώ κι ενδιαφερόμουν και για το φαγητό της και όταν είχαν έρθει οι αδελφές μου.
Αλλά έτσι κάναμε και τα προηγούμενα τελευταία χρόνια.
Μετά, όταν επέστρεφε στην Αθήνα, ενδιαφερόταν η ίδια για το μαγείρεμά της.

12:47'.
Άρχισα την προσευχή.
Αντάλλαξα μηνύματα με τον Δαρό και είπε να έρθουμε στο "skitso" για καφέ.
Ήρθα και τα λέμε.
Έφερα και το βιβλίο μου, τους Άθλιους, μήπως καθήσω παραπάνω, ίσως για δεύτερο φραπέ.

13:11'.
Δόξα τω Θεώ για τη ζωή και το παρόν!
Πόσο δύσκολα θα ήταν αν κάποια ή κάποιος στην οικογένεια δεν ήταν καλά!
Δόξα τω Θεώ που μέχρι τώρα τα προβλήματα τα είχα εγώ μόνο, έστω και ψυχολογικά.
Δεν θα άντεχα κι ούτε θα ήξερα να φερθώ αν δεν ήταν όλα έτσι όπως είναι.

15:02'.
Ο Δαρό έφυγε για να πάει για μεσημεριανό φαγητό.
Παράγγειλα ένα ποτήρι κρασί με γεύσεις φρούτων.
Μου έφεραν και φυστίκια.
Δεν θέλω να φύγω από 'δω που έχει κλιματισμό και ησυχία αυτήν την ώρα.
Μ' αρέσουν κι αυτοί που δουλεύουν εδώ, είναι εξυπηρετικοί κι όμορφοι κι ευγενικοί.

Η Ιουλία, που κάθεται δίπλα και πίνει ουζάκι μετά τον καφέ της, μιλάει στο τηλέφωνο συνεχώς και δίνει την αίσθηση της παρουσίας κοινωνίας.
Επανέλαβε μια φράση από ελληνική ταινία:
"Πού πας, ρε Τρύφωνα; Το ξέρει η μανούλα σου;"

Σκεφτόμουν τη μάνα μου και τα σχετικά και ανταλλάξαμε μηνύματα με τις αδελφές μου πάνω στην ώρα για το θέμα.
Είπα για το ενδιαφέρον τους την καλοκαιρινή περίοδο της Στεμνίτσας και τη συνέχισή του και τον χειμώνα.
Είπα πως καλά περάσαμε φέτος και δεν ξέρω γιατί η μάνα ήθελε να έρθουμε στην Αθήνα μέσα στη ζέστη.

15:14'.
Μια θρησκευτική ανάρτηση λέει:
"Οι άνθρωποι δεν έχουν υπακοή και δεν έχουν τη συνήθεια να κάνουν ό,τι τους λένε οι άλλοι.
Γι' αυτό παρακαλέστε τον Χριστό να μεταφέρει τα λόγια σας, και ο Χριστός θα τα φέρει στους λογισμούς τους.
Αυτός ο τρόπος, γνωρίζω, είναι ο αποτελεσματικότερος."
(Άγιος Πορφύριος ο Καυσοκαλυβίτης, Περί συμβουλής.)

Θεέ μου, αφού μιλάω, μετέφερε τα λόγια μου!
Ας ακουστούν όλα, στις σκέψεις και στους λογισμούς των άλλων!
Και, "ας μου μιλήσουν όσοι δεν μου μιλάνε", προσεύχομαι κάθε μέρα.

16:01'.
Διαβάζω στο βιβλίο μου για την αργκό και έχει περιγραφή μιας αποθήκης καταδικασμένων, όπου περίμεναν καιρό για μεταφορά στα κάτεργα.
Δεν ξέρω αν αντέχω τέτοια συνειδητοποίηση της ασχήμιας και δυστυχίας εκεί.

Λέει κι έναν στίχο τραγουδιού που γεννήθηκε εκεί:
"Εδωνανά είναι το θέατρο του μικρούλη τοξότη." 
Και:
"Ό,τι και να κάνετε, δεν θα εξοντώσετε τον έρωτα, αυτό το αιώνιο απομεινάρι της ανθρώπινης καρδιάς."
Μάλιστα.

20:42'.
Γύρισα στο σπίτι το απόγευμα.
Κάθησα πάλι στη ζέστη, άνοιξα τον ανεμιστήρα και σκεφτόμουν.
Σκεφτόμουν κυρίως για το πρόγραμμα "Βοήθεια στο σπίτι", που συζητάγαμε με τις αδελφές μου για τη μάνα μου.

Ανέβηκα στης μάνας μου και μύριζε το σπίτι της καμμένο φαγητό.
Είχε κάψει το κρέας που της πήγα και θυμόταν πως αυτό έγινε χτες, όχι σήμερα.
Της είπα να της φτιάξω άλλο για το βράδυ.

Με κορόιδευε, λες και δεν θα πεινάσει αργότερα.
Νόμιζε πως ήταν πρωί επόμενης μέρας, όχι απόγευμα της Κυριακής.

Πρέπει να έφαγε ψωμί, ντομάτα, τυρί και τα δύο από τα γλυκάκια, που της είχα πάει.
Ξάπλωνε και δεν κάθησα πολύ.
Εγώ έφαγα μια κονσέρβα ζαμπονάκι και λίγες ρώγες σταφύλι.

Κατέβηκα στο σπίτι μου και διάβασα από την Καινή Διαθήκη.
Τελείωσα την προσευχή με τις μετάνοιες, που είχα αρχίσει το πρωί.
Έφερα το βιβλιαράκι των χαιρετισμών της Θεοτόκου για να τους διαβάσω εδώ στο "skitso", που ξαναήρθα για καφέ.

Έπλυνα τα ρούχα μου και τα άπλωσα.
Είδα πως ο κήπος θέλει καθάρισμα από τα ξερά φύλλα.
Για να δείχνει περιποιημένος ο κήπος θέλει καθάρισμα, δεν θεωρώ τα φύλλα σκουπίδια.

Στο σπίτι μου πήγα να προβληματιστώ σοβαρά για τα της μάνας μου, αλλά γλίτωσα με την προσευχή.
Δόξα τω Θεώ!
Ας ζήσουμε τη ζωή που μας αναλογεί, όχι άλλη.

Κι ας αναλάβει ο καθένας τις ευθύνες του, ο κρατικός μηχανισμός, η οικογενειακή συνθήκη, τα παιδιά, τα εγγόνια.
Αυτό είπα και στις αδελφές μου, όχι πως θα ακουστεί αν δεν το θέλει ο Θεός.

21:24'.
Αντάλλαξα μηνύματα με τον ανηψιό μου, τον Λευτέρη, που επισκέφτηκε σήμερα τη γιαγιά του.
Του είπα "Μπράβο!" και ότι μας έχει όλους ανάγκη και να την επισκέπτεται.
Του είπε ότι γύρισε μόνη της από τη Στεμνίτσα, θα με είχε ξεχάσει η μάνα μου.

Εμένα η μάνα μου μου είπε ότι ο Λευτέρης έφευγε για το χωριό στην Εύβοια, το Πράσινο.
Ο Λευτέρης της είπε ότι γύρισε από το χωριό και έφευγε για δουλειά, και θα τα μπέρδεψε.

Έστειλα μήνυμα και στον ανηψιό μου, τον Βασίλη-Ρετζέπ που κάνει διακοπές με την κοπέλα του και με φίλους στο σπίτι μου στην Εύβοια.
Καλό θα ήταν να έστελνε καμία κουβέντα και σε μένα, έτσι για να νιώθω ότι με θυμούνται.

Μάλιστα, καλά που υπάρχει Θεός!
Και τίποτα δεν θα ήμασταν χωρίς Αυτόν και τίποτα δεν θα γινόταν χωρίς Αυτόν και θα πέφταμε στην άβυσσο του μηδενός.
Ο Θεός ξέρει, Αυτός μπορεί, Αυτός θα φροντίσει!

21:34'.
Κοίταξα σήμερα πάλι τις σπουδές τις καλλιτεχνικές, όπως και πέρσι τέτοια εποχή.

Πέρσι είχα πάει κι είχα κάνει αίτηση για το τρίτο εξάμηνο του Σ.Α.Ε.Κ. Αιγάλεω στην Εσωτερική αρχιτεκτονική διακόσμηση και σχεδιασμό αντικειμένων, που είχα αφήσει στη μέση το 2020.

Δεν με ειδοποίησαν ποτέ για το εξάμηνο που άρχιζε κι έτσι θεώρησα πως δεν χρειάζεται να συνεχίσω τη σπουδή εκεί.

Είχα ενδιαφερθεί πέρσι τέτοια εποχή και για το master στις καλές τέχνες στην Α.Κ.Τ.Ο., με βάση την προϋπηρεσία και τις μέχρι τώρα σπουδές μου.

Πήγα σε ραντεβού με τον υπεύθυνο εισαγωγής εκεί και μου είπε να του στείλω τα της δουλειας μου για να ακολουθήσει κι άλλο ραντεβού με τη διευθύντρια του προγράμματος.

Έστειλα τα δικά μου και μου έστειλαν τις τιμές για τις σπουδές, που έπρεπε να πληρωθούν.
Δεδομένου αυτού δεν ενδιαφέρθηκα όταν δεν επικοινώνησαν κι αυτοί μαζί μου για το επόμενο ραντεβού.
Θεώρησα πως ούτε να πληρώσω για ένα χαρτί χρειαζόταν.

Έτσι έγινε πέρσι με τα της επανάκαμψης σε σπουδές, δηλαδή μισά πράγματα.
Δεν ευδοκίμησε και το ενδιαφέρον που μου είχε δείξει τότε η κοπέλα που μου ενέπνευσε τη συνέχιση των σπουδών μου.

Έτσι δεν έγινε τίποτα.
Ούτε φέτος θα γίνει.
Δεν έχω, εκτός από έμπνευση, ούτε επιθυμία για σπουδές, ούτε τις αναγνωρίζω ως απαραίτητες.
Χαίρομαι που δεν έχω πτυχωθεί στην προσωπικότητά μου με κανένα πτυχίο.
Θα με καθόριζε πολύ, και δεν θέλω.

Το να είμαι Acrobartist, ένας καλλιτέχνης που ακροβατεί μεταξύ λογικής και μυστηρίου, δεν έχει ανάγκη από πτυχία.
Όσο λογοπλασία είναι το Acrobartist, ως επαγγελματικός τίτλος, άλλο τόσο εργοπλασία, χειροτεχνία δηλαδή, είναι και το αντικείμενό του.

Καλό θα ήταν να μην καθοριζόμουν και τόσο από τα χαρτιά που λένε για την ψυχική μου υγεία, αυτά τα πτυχία.
Δεν τα πιστεύω άλλωστε.

Καλό θα ήταν αν γινόταν να πουληθεί κάποιο έργο μου, όχι ότι είναι απαραίτητο.
Απλώς θα ολοκληρωνόταν το έργο έτσι.
Για τη δική μου ολοκλήρωση αρκεί ο Κύριος.

Για τη μάνα μου σκέφτηκα ότι έκαψε το κρέας της σήμερα επειδή δεν το συμπαθεί πια το κρέας πολύ, γιατί δεν μπορεί να το μασήσει.
Αν αγαπάμε κάτι ή κάποιον, όλα γίνονται.
Αν όχι, δεν γίνεται τίποτα.

22:51'.
Έκανα τους χαιρετισμούς της Θεοτόκου.
Με ενοχλούσαν τα πολλά πολλά της νεανικής μουσικής εδώ, αλλά δεν πειράζει.
Πάλι καλά που έχουμε την Παναγιά να πρεσβεύει για μας και να μας σκεπάζει!

00:21'.
Δόξα τω Θεώ και σήμερα!
Τελείωσε ο φραπέ.
Δεν θέλω τίποτ' άλλο.
Δεν βιάζομαι να γυρίσω στο σπίτι.

Δόξα Πατρί και Υιώ και Αγίω Πνεύματι και νυν και αεί και εις τους αιώνας των αιώνων. Αμήν.
Όλα γίνονται γιατί τα θέλει ή τα παραχωρεί ο Θεός. Αμήν.

Η όμορφη Χριστίνα, που δούλευε το πρωί, έχει έρθει τώρα σαν πελάτισσα και με χαιρέτησε με χαμόγελο.
Νόμιζα πως δεν θυμόταν το όνομά μου γι' αυτό δεν μου μιλούσε τόση ώρα, αλλά το θυμόταν.
Αποτελεί συγκριτικό πλεονέκτημα του μαγαζιού κι ενδιαφέρει τους barmen που δουλεύουν εδώ.

01:06'.
Νύσταξα και γύρισα στο σπίτι.
Η Χριστίνα ευχήθηκε "καλό βράδυ", και ο Βασίλης-Ρετζέπ απάντησε και με λέει "παραπονιάρη".
Έφαγα ένα κουλουράκι του καφέ.
Πήρα τα 3 mg ρισπεριδόνης για να έχω καλό βράδυ και να μην είμαι παραπονιάρης.
Μάλιστα.

Ξάπλωσα.
Θα βάλω το Απόδειπνο.
Μακάρι να ήμουν ζωντανός και για τον κόσμο, όσο είμαι ζωντανός.
Ό,τι θέλει ο Θεός!