Τετάρτη, 19-08-2026.

17:26'.
Σηκώθηκα στις εφτάμιση το πρωί.
Άναψα λιβάνι και προσευχήθηκα για τη μέρα.
Κατέβηκα στο εργαστήριό μου.
Έγραψα στο ημερολόγιό μου σε χαρτί.

Διάβασα από την Καινή Διαθήκη.
Έκανα τους χαιρετισμούς της Θεοτόκου και την προσευχή με τις μετάνοιες.

Πήγαμε με τη μάνα μου στο σπίτι του μακαρίτη του θείου μου, του Αντρέα, και ήπια μια μαστίχα εκεί για να ευχηθώ "ο Θεός να τον αναπαύσει".

Έφαγα νωρίς για μεσημεριανό χταποδάκι κονσέρβα με ψωμί και δυο κουταλιές φάβα με καλαμαράκια.
Ξάπλωσα για μεσημέρι.

Νωρίς το απόγευμα ήταν η εξόδιος ακολουθία του μακαρίτη του θείου μου, του Αντρέα.
Πήγαμε και στο κοιμητήριο πρώτοι, με το αμάξι της αδελφής μου.
Έχουμε έρθει τώρα στην πλατεία για τον καφέ.

Σε ένδειξη σεβασμού, τιμής κι αναγνώρισης ο πολιτιστικός κι εξωραϊστικός σύλλογος "Υψούντας" αφιερώνει τις εκδηλώσεις της σημερινής ημέρας στη μνήμη του θείου μου, του Αντρέα.

18:23'.
Σήμερα δηλητηριάστηκα το πρωί από δυο κουβέντες αλλά μετά έκανα προσευχή ν' αποφύγω τους πονηρούς λογισμούς και να κάνω ό,τι χρειάζεται και συνήλθα.
Με βοήθησε και που ξάπλωσα νωρίς για μεσημέρι.

Έχουμε έρθει τώρα στην ψησταριά του Σαρακινιώτη για φαγητό της οικογένειας του θείου και για όλο το χωριό.
Είναι νωρίς για βραδινό φαγητό αλλά δεν έχω φάει πολύ.
Δεν ξέρω αν θα σερβίρουν τίποτα νηστίσιμο, μάλλον όχι.
Δεν πειράζει.

Μείναμε από τους τελευταίους στο τραπέζι με τη μάνα μου.
Επειδή η μάνα μου τρώει αργά δεν έφαγε ούτε πολύ ούτε καλά.
Όλα στο τραπέζι έγιναν βιαστικά.

Στο τέλος είπα στη σύζυγο του θείου μου, που παντρεύτηκε σε μεγάλη ηλικία, την Αγγελική, που είχε δυο μεγάλα παιδιά από προηγούμενο γάμο, πως "η Στεμνίτσα δεν θα είναι ίδια χωρίς τον Αντρέα".
Μου είπε πως ούτε το σπίτι θα είναι ίδιο χωρίς άνθρωπο.

Ο θείος ήταν ένα από τα δέκα παιδιά της οικογένειάς του και γεννημένος το 1935, ένα χρόνο νεότερος από τη μάνα μου.
Μέχρι που έσπασε το πόδι του, πέρσι το καλοκαίρι, έστεκε πολύ καλά στη φυσική του κατάσταση, μόνο που επαναλάμβανε τα ίδια όταν καθόμασταν μαζί έξω, από άνοια, και δεν άκουγε πια καλά.

Τον είχα στην προσευχή μου έναν χρόνο τώρα γιατί δεν ανάρρωσε ποτέ από το σπάσιμο του ποδιού.
Έμεινε κατάκοιτος αρκετό από τον τελευταίο του καιρό και σίγουρα αυτό θα ήταν μεγάλη πληγή ψυχολογικά, γιατί μόνιμα αλώνιζε το δρόμο του χωριού με τις βόλτες του πάνω κάτω.

Ήταν φιλότιμος κι έκανε τα θελήματα όλων.
"Ήταν ένας καλός άνθρωπος, ο Αντρέας ή Αντρίκος, όπως τον έλεγαν άλλοι" είπαν στην κηδεία.

Τα τελευταία χρόνια τον θυμάμαι, όταν ερχόταν ο ταχυδρόμος από το ταχυδρομείο της Δημητσάνας κι έφερνε στο καφενείο την αλληλογραφία, έπαιρνε εκείνα τα γράμματα που ήταν για ηλικιωμένους που έμεναν ψηλά και δεν κατέβαιναν συχνά στην πλατεία, και τους τα πήγαινε ο ίδιος.

Όταν ήμουν μικρός θυμάμαι που, μόνιμα όταν πηγαίναμε τα καλοκαίρια και καθόμασταν μαζί έξω, έπρεπε να υπάρξει διαπληκτισμός στο τραπέζι μας στην πληρωμή, γιατί ήθελε να κεράσει.

Άλλοι τον θυμούνται με μια αξίνα στον ώμο όταν δούλευε ακόμα οικοδόμος εδώ στο χωριό, απ' όπου δεν έφυγε ποτέ.
Άλλοι τον θυμούνται με την εργατική ζώνη με εργαλεία στις στέγες των σπιτιών να τις επιδιορθώνει.

20:15'.
Έφαγα στο τραπέζι κατσίκι με πατάτες, σαλάτα, τζατζίκι και ψωμί. 
Ήπια κρασί με coca cola.
Γύρισα στο σπίτι, πήρα το τρίτο πακέτο τσιγάρα μαζί μου, φόρεσα κάτι πιο χοντρό για το κρύο το βράδυ και ξαναβγήκα.

Κάθησα στη "Γερουσία " για καφέ και διάβασμα με το βιβλίο μου τους Άθλιους.
Ανταλλάσσω μηνύματα με τον Δαρό.

21:55'.
Ευχαριστώ, Θεέ μου, για το παρόν και τη ζωή!
Κύριε Ιησού Χριστέ ελέησον με τον αμαρτωλό!
Κύριε Ιησού Χριστέ ελέησε ημάς όλους πάντα!
Υπεραγία Θεοτόκε το συμφέρον ποίησον, πρέσβευε υπέρ ημών και σώσον ημάς!

22:11'.
Γιώργο!
Ναι!
Δοξολόγησε!

Δόξα Πατρί και Υιώ και Αγίω Πνεύματι και νυν και αεί και εις τους αιώνας των αιώνων. Αμήν.
Υπάρχει το παρόν, είμαστε στη ζωή, έρχεται η αιωνιότητα.
Αμήν να βρεθούμε όλοι στα δεξιά του Κυρίου!

00:03'.
Διάβασα πάνω από εβδομήντα σελίδες του βιβλίου μου.
Ήμουν έτσι αποκομμένος από το περιβάλλον, που μου φάνηκε στενάχωρο.
Μου ζητούσαν αναπτήρα ή κάποια από τις καρέκλες του τραπεζιού μου άλλοι.

Συνέχισα να είμαι αποκομμένος, ήταν πιο ωραίος ο κόσμος μου.
Συνέχισαν τα παιδιά του καφενείου που δούλευαν να έρχονται να κάθονται για λίγο στο τραπέζι μου, να ξεκουραστούν.
Είδα κι άλλη ταινία του Eric Rohmer, όπως χτες βράδυ, το "Γόνατο της Κλερ".

00:41'.
Δόξα τω Θεώ γύρισα στο σπίτι.
Πήρα τα 3 mg ρισπεριδόνης για να αντέχω το στενάχωρο περιβάλλον κι ας αποκόπτομαι απ' αυτό.
Κάθομαι στην κουζίνα.
Έφτιαξα καφέ για το βράδυ.
Πίνω tonic.
Θα βάλω το Απόδειπνο.

01:59'.
Το Απόδειπνο τελείωσε.
Δε νυστάζω.
Ήρθε ο ανηψιός μου, ο Κωνσταντίνος, και ρώτησα και το σκέφτεται αν, φεύγοντας από 'δω, πάει στο Άστρος ή στο Καλέντζι, στο χωριό του πατέρα μου στην Εύβοια.
Δεν είναι σίγουρη η Αθήνα δηλαδή, για να μας έπαιρνε κι εμένα με τη μάνα μου για εκεί.

02:12'.
Θα ξαπλώσω να κοιμηθώ.