Τρίτη, 18-08-2026.

13:16'.
Ξύπνησα στις εξίμιση το πρωί.
Άναψα λιβάνι και προσευχήθηκα για τη μέρα.
Ανέβασα το χτεσινό ψηφιακό ημερολόγιο.
Μετά το σκεφτόμουν, ό,τι είχα γράψει και τα χτεσινά.
Με αυτές τις σκέψεις κατέβηκα στο εργαστήριό μου.

Έγραψα στο ημερολόγιό μου σε χαρτί και λιγοψυχούσα σκεφτόμενος την αναβίωση του εικαστικού μου δρώμενου "Homo Stemnitsius".

Αντάλλαξα λοιπόν μια μεγάλη συνομιλία με μηνύματα με τον Δαρό για τους δικούς του και τους δικούς μου πρωινούς προβληματισμούς.

Τελικά βοηθήθηκα να καταλάβω, γράφοντας τα μηνύματά μου, ότι η επανάκαμψη εδώ στη Στεμνίτσα, με νέα ξεκινήματα, μου είχε γεννηθεί ως επιθυμία το χειμώνα του 2017-2018, μεταξύ των νοσηλειών του 2017 και της επόμενης του 2018.

Τότε είχα επανακάμψει στα εικαστικά ως Acrobartist, ένας καλλιτέχνης που ακροβατεί μεταξύ λογικής και μυστηρίου.
Και ήθελα ίσως να έρθω πάλι σε επαφή με την επαγγελματική μου έδρα και τον άξιο για περιήγηση τόπο εδώ στο χωριό.

Η νοσηλεία όμως του 2018, που διέκοψε τη dolce vita, που έκανα τότε, με επανέφερε στην πιο πεπατημένη, στην ησυχία μιας κάποιας πιο δόκιμης επανάκαμψης στα εικαστικά.

Πράγματι ακολούθησαν τα επόμενα χρόνια, από το 2019, ο θάνατος του πατέρα μου, η πανδημία, που άρχισε και με πίεσε πολύ κοινωνικά, και η νοσηλεία του 2020, που με κατέστησε με ενσυναίσθηση για την βιολογική μου υπόσταση, έτσι όπως κατάλαβα πως ο οργανισμός μου έχει εθιστεί πια στα ψυχοφάρμακα, αν και κακώς.

Τονώθηκε πάντως η πίστη μου στον Θεό και συνεχίστηκε το να έρχομαι όλο και πιο κοντά σ' Αυτόν και να μην εμπιστεύομαι πια τόσο τα ανθρώπινα.
Πράγματι σήμερα δεν πιστεύω στον άνθρωπο. Πιστεύω στον Θεό.
Και πως όλα είναι θέατρο.

Καπάκι με τη συνομιλία μας με τον Δαρό έστειλε μήνυμα η ΤΚ και το διάβασα αργότερα.
Αργότερα συνεχίστηκε και η ανταλλαγή μηνυμάτων με τον Δαρό και καταλήξαμε σε μερικές αλήθειες ακόμα.

Δόξα τω Θεώ ήδη έμαθα ένα δυο πράγματα και σήμερα, όπως ζήτησα στην πρωινή προσευχή μου.
Αξίζει τον κόπο να προβληματίζεται κανείς και να τα συζητάει για να ξεδιαλύνουν όλα.
Όλοι έχουμε θέματα, αν δεν υπάρχει εποπτεία.

13:48'.
Το 2021, όταν τα πράγματα ήταν κάπως βαλτωμένα, προέκυψε η γνωριμία με την ΣμΜ, που έδωσε φτερά κι ενθουσιασμό και νέα ζωή, μετά τη ραβδομυόλυση, που έπαθα και την παθολογική νοσηλεία.

Ξεκίνησε με τη νέα ζωή, που ζήτησα από τον Θεό και την πήρα, νέα καλλιτεχνική δράση.
Το 2022 ξαναζωγραφίζω, με λάδια σε τελάρα πια.

Και το 2023-2025 καλύπτω πλήρως όλα τα εικαστικά δρώμενα που θα μπορούσα να κάνω και να γίνουν.
Από το 2025 ως σήμερα ακολούθησαν και δύο ατομικές εικαστικές εκθέσεις.

Δόξα τω Θεώ όλα συνεχίζουν.
Ό,τι έλεγα χτες πως ίσως δεν μπορεί να με εμπνεύσει πια κανείς, γιατί κανείς δεν είναι κοντά ή δεν έχει το ύψος, δεν ισχύει.
Υπάρχουν και άνθρωποι άξιοι και οι ιδέες τους.
Απλώς χρειάζεται υπομονή.

14:00'.
Δεν διδάσκουμε παρά μόνο με τις πράξεις μας.
Αδέλφια μας είναι οι εν Κυρίω και Πατέρας μας ο Θεός.
Μάνα μας είναι η Παναγιά.
Και υπάρχει η πρόγνωση και η δικαιοσύνη του Θεού.
Γι' άλλοι ελεούνται από Αυτόν και άλλοι σκληραίνονται τη καρδία, στην καρδιά.

Την αδικία την επιτρέπει ο Θεός και δεν πρέπει να μας κάνει να θυμώνουμε.
Αν κάπου, όπου βλέπουμε αδικία, μπορούμε να παρέμβουμε και να βοηθήσουμε κάπως καλό είναι.

Δεν πρέπει να γίνεται το λάθος πως θα επιβάλλουμε εμείς κάπως τη δικαιοσύνη.
Θα έχουμε θλίψεις και διωγμούς είπε ο Χριστός, αν Τον ακολουθούμε.
Όπως και Αυτός, θα έχουμε σταυρό.

Αμήν να μας δίνει ο Θεός δύναμη να ανταπεξερχόμαστε!
Και αμήν να μας φωτίζει με το Πνεύμα Του το Άγιο!
Αλίμονο, είναι δύσκολα όλα αυτά! Χρειάζεται αγώνας!
Και χρειάζεται ταπείνωση κι αγάπη.

Αδικία είναι η διαστροφή, η αρρώστια, η αμαρτία.
Ποιάν αδικία να πολεμήσει κανείς απ' όλες;
Δεν είναι λύση ο πόλεμος.
Σαν άλλη θυσία ας προσφέρουμε στον Θεό την ειρήνη που έχουμε.
Έτσι λέμε στη θεία λειτουργία.

Καλό θα είναι να υπάρχει διάκριση στα θέματα που παρουσιάζονται και μεταξύ μας ειλικρίνεια.
Η χάρη του Θεού ας μας σκεπάζει!
Ξέρει ο Θεός! Και δίνει όταν Του ζητάμε!
Ας αγωνιζόμαστε για το σωστότερο!

Χρέος μας είναι το σωστό και το καλό.
Εγώ, όπως ολοι, έχω τους δαίμονές μου να με παιδεύουν κι εκπαιδεύομαι αγωνιζόμενος για το σωστό καθε φορά.
Κάθε μέρα το ίδιο.
Δεν είναι άσχημα. Είναι μια κάποια ζωή κι αυτή.

Αν και, όπως έχω ξαναγράψει, εγώ, λέγοντας το "...προσδοκώ ανάστασιν νεκρών και ζωήν του μέλλοντος αιώνος. Αμήν", στο Πιστεύω, νομίζω πως είμαστε όλοι νεκροί και βλέπουμε σε αργό flash back τις ζωές μας για να συν-κριθούμε καλύτερα.
Έχω γράψει και για το δίβατον (debate) του βήματος της απολογίας μας στη Κρίση.

Πράγματι, δεν έχω τίποτα, δεν είμαι τίποτα, είμαι νεκρός.
Αμήν να έχω πεθάνει για τον κόσμο και να είμαι ζωντανός για τον Θεό!
Δεν είναι εύκολο, λόγω του ιστορικού παρόντος.
Υπάρχει και επιθυμία κι ανάγκη κι απόλαυση για ζωή περισσότερη και καλύτερη.

Αν προσπαθήσουμε να βάλουμε στην ανθρώπινη λογική αυτά που συμβαίνουν γύρω, δεν χωράνε.
Μας χρειάζεται Θεός!
Αυτός ξέρει, Αυτός μπορεί, Αυτός θα φροντίσει!

Ισχύει ότι δεν θέλω να πείσω κανέναν για τίποτα.
Κάνω μια προσπάθεια ακτιβισμού κατά του στίγματος της ψυχικής νόσου γράφοντας από αγάπη εδώ, στο ψηφιακό μου ημερολόγιο.

Αν είναι να πειστώ από κάποιον για κάτι, ας γίνει!
Ό,τι θέλει ο Θεός!
Όλα είναι ανθρώπινα.
Εδώ κι ο Κύριος ήταν Θεάνθρωπος.
Πήρε την ανθρωπινότητά μας για να μας ανεβάσει στα δεξιά του Πατρός.

21:06'.
Η μάνα μου μας κέρασε για τη γιορτή της γεύμα μεσημεριανό έξω στην ψησταριά του Σαρακινιώτη.
Φάγαμε παϊδάκια, φριγαδέλι, γίδα βραστή, πατάτες, τζατζίκι και χωριάτικη σαλάτα.
Ήπιαμε κρασί ροζέ.

Γυρίσαμε και ξάπλωσα για μεσημέρι.
Έβρεξε δυνατά.
Το απόγευμα διάβασα από την Καινή Διαθήκη για τη γέννηση του Χριστού, τη φάτνη και τους ποιμένες.
Άρχισα τους χαιρετισμούς της Θεοτόκου.

01:24'.
Τελείωσα τους χαιρετισμούς της Θεοτόκου και την προσευχή με τις μετάνοιες πριν τα μεσάνυχτα.
Δεν βγήκα απόψε.
Είδα την ταινία "Στον αστερισμό του Λέοντα" του Eric Rohmer.

Πέθανε ο θείος μου ο Αντρέας, ξάδελφος της μάνας μου.
Πέρσι είχε σπάσει το πόδι του κι ήταν κατάκοιτος.
Ήταν ο περιπατητής του χωριού, γραφική μορφή, συνταξιούχος οικοδόμος.

Πήρα τα 3 mg ρισπεριδόνης για τη δική μου ανθρωπινότητα.
Θα βάλω το Απόδειπνο.