Δευτέρα, 17-08-2026.

10:39'.
Ξύπνησα στις έξι αλλά ξαναέπεσα ως τις οκτώ το πρωί.
Άναψα λιβάνι και προσευχήθηκα για τη μέρα.
Κατέβηκα στο εργαστήριό μου.
Έγραψα στο ημερολόγιό μου σε χαρτί.

Είχα από το πρωί λογισμούς για τα χτεσινοβραδινά, που με θύμωσε η αδερφή μου κι έφυγα από το τραπέζι τους, και για τα σημερινά, που θα ακολουθήσουν.
Διάβασα από την Καινή Διαθήκη, αλλά δεν αναπαύτηκα.

Έκανα τους χαιρετισμούς της Θεοτόκου αλλά δεν τους πρόσεχα, σκεφτόμουν.
Άρχισα την προσευχή με τις μετάνοιες αλλά σταμάτησα κι άρχισα τα "Κύριε ελέησον", μπας και συνέλθω.

Τελικά μίλησα λίγο στον ανηψιό μου και με τη μάνα μου, που μου είπε για ψώνια της, και βγήκα.
Ήρθα στην πλατεία και κάθησα στη "Γερουσία" για καφέ και διάβασμα.
Έχω μαζί μου τους Άθλιους.

Χτες, Κυριακή, στην εκκλησία το ευαγγέλιο έλεγε για τον αχάριστο δούλο, που χρωστούσε πολλά στον άρχοντα και που του χρωστούσε λίγα του ίδιου του δούλου ένας συνδούλος του.
Ο άρχοντας τον λυπήθηκε, όταν τον παρακάλεσε ο δούλος να κάνει έλεος σ' αυτόν, και ο άρχοντας του χάρισε το χρέος του.

Ο ίδιος όμως ο δούλος πίεζε εκείνον που του χρωστούσε και ήθελε να τον πάει σε δίκη.
Οπότε, όταν το έμαθε ο άρχοντας, τον επέπληξε που, ενώ του χαρίστηκε το μεγάλο του χρέος, δεν χάρισε κι αυτός το μικρό χρέος του συνδούλου του.

Ο Χριστός είπε αυτήν την παραβολή όταν ο Πέτρος τον ρώτησε πόσες φορές πρέπει να συγχωρούμε κάποιον που μας έφταιξε και συνεχίζει να μας φταίει και να μας χρωστάει.

Είχε απαντήσει ο Κύριος "εβδομήντα φορές το εφτά" για ό,τι οφείλουμε σε εκείνον που μας φταίει και η παραβολή Του έλεγε για εμάς και τον Θεό, που Του είμαστε όλοι χρεοφειλέτες με τα παραπτώματά μας και, αφού Εκείνος κάνει έλεος σε μας και μας συγχωρεί, έτσι κι εμείς πρέπει να συγχωρούμε τους αδελφούς μας.

Εγώ θέλω να γίνουν όλα χωρίς να ενοχλούμαι.
Θέλω να μάθω ένα δυο πράγματα και σήμερα.
Θέλω να έχω αγαθή προαίρεση και να περιμένω.

Αυτά προσευχήθηκα ως τώρα και όπως κάθε μέρα.
Σκέφτηκα να μη φάω σχεδόν τίποτα πάλι σήμερα, δεν θα μου κάνει κακό.
Σκέφτηκα και να πω στη μάνα μου να βγει το μεσημέρι να φάμε έξω, όπως λέγαμε σχετικά και χτες.

Λοιπόν;
Να κάνω υπομονή, ν' αποφύγω τους πονηρούς λογισμούς και να κάνω προσευχή.
Αυτά σκέφτομαι.

11:27'.
Μου μίλησε ένας Στεμνιτσιώτης και γείτονας μου στην Αθήνα, που με ήξερε κι εγώ δεν είχα συνειδητοποιήσει πως είχαμε τόση σχέση.
Ρώτησε πώς τα περνάμε εδώ και είπε πως εδώ είναι καλύτερα από το να ήμασταν στο Ίλιον.
Αυτό πάνω που έχω αρχίσει να σκέφτομαι να φύγουμε με τη μάνα μου, γιατί επιμένει να φύγει.

Χτες είπα στον ανηψιό μου, που έχει έρθει με το αμάξι του, μήπως να μας έπαιρνε κι εμάς μεθαύριο, που σκέφτεται να φύγει.
Ρώτησε αν έχουμε πράγματα, γιατί το πορτ μπαγκάζ του είναι γεμάτο και τα πράγματά του τα είχε βάλει στο κάθισμα πίσω, και είπε ότι μπορεί να μη χωρέσουμε.
Η αλήθεια είναι πως μπορεί να μην πηγαίνει στην Αθήνα αλλά στο Άστρος, στον πατέρα του.
Μάλιστα.

Όλα είναι καλά!
Δόξα τω Θεώ είμαι καλά, είμαστε καλά, δεν δουλεύω, οι λογαριασμοί πληρώνονται.
Είμαστε διακοπές στη Στεμνίτσα.
Τί άλλο θέλω;

Κύριε Ιησού Χριστέ ελέησον με τον αμαρτωλό!
Κύριε Ιησού Χριστέ ελέησε ημάς όλους πάντα!
Υπεραγία Θεοτόκε το συμφέρον ποίησον, πρέσβευε υπέρ ημών και σώσον ημάς!

11:45'.
Η αδερφή μου θέλει να φτιάξει ΑΜΚΕ, αστική μη κερδοσκοπική εταιρεία, για ξεναγήσεις στο χωριό, ως tour leader, με έδρα το ένα τρίτο του σπιτιού που της ανήκει.
Μάλιστα.

Το 2017-2018 εγώ έκανα το εικαστικό δρώμενο "Homo Stemnitsius", όπου είχα ανακοινώσει ξεναγήσεις στο χωριό και μεταξύ Στεμνίτσας και Αθήνας, για όποιον ήθελε μια πιο οικεία ματιά ως περιηγητής.

Τότε είχα αναφέρει το σπίτι μας σαν πιθανό χώρο φιλοξενίας και  η αδελφή μου είχε πει "ποιός θα πλένει τα σεντόνια των φιλοξενούμενων", λες και δεν υπάρχει πλυντήριο, και είχα απογοητευτεί από το άδειασμα.

Τελικά είχε έρθει ο Αχ.Α., φίλος μου, με τη γυναίκα του, έμειναν σε ξενώνα και μοιραστήκαμε όλα τα έξοδα που κάναμε στα μαγαζιά μαζί.
Είχαμε πετύχει και μουσική βραδιά με ζωντανή μουσική στην "Γερουσία" τότε.

Ήθελα να κάνω το δρώμενο αυτό μαζί με έναν φίλο μου εδώ, ως συνεργάτη, πρώην συμμαθητή μου στη σχολή αργυροχρυσοχοΐας, που μετά έγινε σύνοδος βουνού, και ξεναγεί στα μονοπάτια, που υπάρχουν εδώ, το Mainalon trail, και αλλού στην περιοχή.
Ο ίδιος δεν ήθελε και το ανακοίνωσα το δρώμενο μόνος μου τελικά.

Είχα σκεφτεί πως θα μπορούσε αυτό, το "Homo Stemnitsius", ως περιηγητική γλυπτική, κίνηση δηλαδή τουριστική ζωντανών γλυπτών στο χώρο, να αποτελέσει επανασύνδεση μου με τον τόπο, από τότε που πήρα σύνταξη στο εργαστήριό μου εδώ, το 2011.
Και να γίνει εφαλτήριο για νέο ξεκίνημα.

Έληξε άδοξα μετά την επίσκεψη του Αχ.Α. όμως, και το μη ενδιαφέρον κανενός άλλου.
Κι ας είχα προσπαθήσει με ενθουσιασμό να εμπνεύσω σχετικά  την οικογένειά μου κι επαγγελματίες και κατοίκους του χωριού τότε.

Ήμουν ένας τρελός ακόμα, γι' αυτό δεν έπεισα κανέναν για τίποτα.
Ούτε θέλω πια να πείσω κανέναν για τίποτε, σε αντίθεση με αυτό που θέλουν οι άλλοι, δηλαδή να πειστώ για την αξιοσύνη των δικών τους, και να θέλω κι εγώ ό,τι θέλουν κι αυτοί.

Αλλά τώρα δεν είμαι τόσο τρελός πια.
Έχω σταθεροποιηθεί σε εξάρτηση με το φάρμακο μου, τα 3 mg ρισπεριδόνης, και πορεύομαι εν ειρήνη κι ευδαιμονία.
Αμήν.

Κι ούτε θέλω πια κανέναν να με εμπνεύσει, έχω έμπνευση από το υπερπέραν, που μου κάνει παρέα, όταν οι άλλοι αδυνατούν, είτε γιατί δεν είναι κοντά, είτε γιατί δεν έχουν το ύψος.
Ποιός να εμπνεύσει; Με τί; 
Άντε το πολύ πολύ να βρίσκουμε κάτι να λέμε. Και αν.
Αυτά.

13:02'.
Ο καλλιτέχνης είναι που έχει πρόταση για το κοινό.
Όχι το κοινό για τον καλλιτέχνη.
Ή δεν είναι πάντα έτσι;
Κάποιος μπορεί να σου μιλάει και να τον νιώθεις είτε είναι καλλιτέχνης είτε όχι.
Έ;

Ψώνισα ό,τι ήθελε η μάνα μου και λίγα ακόμα.
Ήρθε ο ανηψιός μου κι η αδερφή μου. 
Κάθησαν σε άλλο τραπέζι κι εγώ γύρισα στο σπίτι.

19:05'.
Το μεσημέρι έφτιαξα λουκάνικα, αυγά και χωριάτικη σαλάτα για να φάμε με τη μάνα μου.
Άρχισα να φτιάχνω και φάβα που ήθελαν οι υπόλοιποι να φάνε.
Ήρθαν λοιπόν αδελφές κι ανηψιός κι έφαγαν τη φάβα με καλαμαράκια κονσέρβα μαγειρευτά.

Ξάπλωσα και μπορεί να κοιμήθηκα λίγο.
Το απόγευμα έφαγα δύο μελομακάρονα και σοκολατάκια φλούδας πορτοκαλιού με επικάλυψη σοκολάτα.
Κατέβηκα στο εργαστήριό μου για να συνεχίσω τον κανόνα μου της προσευχής.

22:00'.
Δόξα τω Θεώ τελείωσα την προσευχή με τις μετάνοιες.
Βγήκαμε με τη μάνα μου στην πλατεία.
Καθήσαμε στο "σιμό" και πήρα φραπέ για μένα και τοστ για τη μάνα μου.
Βγήκαν κι αδελφές κι ανηψιός. Κάνουν βόλτα.

23:45'.
Δόξα τω Θεώ πήρα δύο σουβλάκια με πατάτες και φάγαμε.
Πίνω μπύρα Άλφα. 
Έβαλα λίγη και στη μάνα μου.

Ακόμα σκέφτομαι, σε συνέχεια των χτεσινοβραδινών αλλά και των σημερινών το πρωί με τους λογισμούς, πόσο γελοίοι είμαστε.

Εντωμεταξύ η μάνα μου, οπότε έχει τσάντα μαζί της, την ανοίγει κάθε τόσο και ψάχνει ξανά και ξανά τα πορτοφόλια της, που έχουν κλειδιά και λεφτά. 
Κι επαναλαμβάνει τις ίδιες κινήσεις και τα λόγια για τα κλειδιά και κουράζομαι πολύ.
Κρυώνει κιόλας, όπως πάντα έξω τα βράδια.

Δεν παραπονιέμαι, δόξα τω Θεώ είμαστε καλά!
Κι έχουμε καλή παρέα, χωρίς αργολογίες.
Τα ξεχασμένα μόνο, τα πριν από λίγο, έρχονται πάλι και πάλι στο παρόν.
Και οι λίγες ιστορίες από το παρελθόν επαναλαμβάνονται αέναα και με επιμονή.

Πίσω από την εκκλησία του Αγίου Γεωργίου, σ' ένα χώρο που υπάρχει κοντά στην πλατεία με μνημείο αγωνιστή της επανάστασης, δύο μαγαζιά, με κοσμήματα και με τουριστικά είδη, έχουν βάλει δυνατά μουσική και κάνουν party.
Έχει χορούς εκεί.

Οι αδελφές μου και ο ανηψιός κάθησαν στη "Γερουσία" και πέρασε η αδερφή μου και κάλεσε τη μάνα μου εκεί να πιεί κρασί, που πίνουνε.

Εγώ σκέφτομαι τα δικά μου, τα κοινωνικά και τα προσωπικά, όπως τα σημερινά, που τρώγομαι με τα ρούχα μου.
Και λέω την ευχή του Ιησού για να παρηγοριέμαι.

00:25'.
Έβαλα για λίγο ν' ακούσω το Απόδειπνο αλλά το σταμάτησα, θα το ακούσω στο σπίτι.
Ένιωθα μακριά από ό,τι άκουγα με τ' ακουστικά και το Απόδειπνο.
Ας ακούγονται οι χαζομάρες των άλλων στα τραπέζια γύρω και η μουσική από το party.

01:45'.
Γύρισα στο σπίτι.
Πήρα τα 3 mg ρισπεριδόνης, όπως κάνω κάθε βράδυ ως χρέος.
Ξάπλωσα.
Ακούω το Απόδειπνο.