Τρίτη, 11-08-2026.

13:28'.
Ξύπνησα στις έξι το πρωί.
Άναψα λιβάνι και προσευχήθηκα για τη μέρα.
Κατέβηκα στο εργαστήριό μου.
Έγραψα στο ημερολόγιό μου σε χαρτί.

Διάβασα από την Καινή Διαθήκη 
Έκανα τους χαιρετισμούς της Θεοτόκου.
Χάζεψα στο διαδίκτυο.
Έφαγα κονσέρβα χταποδάκι και ρύζι.
Έκανα και την προσευχή με τις μετάνοιες.

Οι αδελφές μου φτιάχνουν τα φασολάκια που είχα ψωνίσει.
Βγήκα τώρα στην πλατεία για να ψωνίσω κι άλλα πράγματα και για καφέ και διάβασμα με τους Άθλιους.
Κύριε Ιησού Χριστέ ελέησον με τον αμαρτωλό!

14:05'.
Ανακάθομαι στη θέση μου στο "μικρό καφέ", έχω ανησυχία, δεν ξέρω γιατί.
Λέω το "Κύριε ελέησον" αλλά ακούστηκαν παρηγορητικά λόγια στο σπίτι, που ήμουν νωρίτερα, πριν αρχίσω την προσευχή με τις μετάνοιες.
Εδώ ακούγεται το: "Τί θέλεις;", λες και μου λείπει κάτι.

Το βιβλίο μου έχει ενδιαφέρον αλλά δεν μπορεί να με... απορροφήσει.
Πάνω στην προηγούμενη πρόταση ο Τάσος έφερε ένα κοριτσάκι, την Αιμιλία, που μου είπε ότι η αδερφή της, που είναι εφτά χρονών, ήθελε να τη ζωγραφίσω, το πρόσωπό της.

Της είπα ότι έχω σταματήσει να κάνω πρόσωπα, κάνω αφαίρεση τώρα, πρόσωπα χωρίς μάτια, χωρίς στόμα, τέτοια, κι έχω τα υλικά μου στην Αθήνα, κι εδώ έχω έργα που είχα φτιάξει παλιότερα, να έρθει να δει.
Μάλιστα.

19:28'.
Γύρισα στο σπίτι.
Φάγαμε μεσημεριανό. Εγώ έφαγα φασολάκια και ρύζι.
Ξάπλωσα για μεσημέρι και κοιμήθηκα με όνειρο.

Τώρα το απόγευμα είπα στη μάνα μου να ετοιμαστεί και να έρθει να με βρει.
Ψώνισα από τον φούρνο και βγήκα στην πλατεία.
Κάθησα στη "Γερουσία" για καφέ και διάβασμα.

20:44'.
Διάβαζα αλλά πάλι το βιβλίο μου δεν με απορροφά.
Σκέφτομαι πως όλο αυτό γύρω είναι η ζωή, οι άλλοι ζουν, ζω κι εγώ.
Έχω να κάνω υπομονή, δεν γίνεται τίποτα κακό.
Δόξα τω Θεώ!

21:12'.
Αισθάνομαι καλά, όχι όπως το μεσημέρι.
Ο Θεός είναι καλός μαζί μου!
Έχω σταματήσει το διάβασμα και σκέφτομαι.

Προσπαθώ να δω την οπτική της Olga Pap,  που έλεγε χτες ότι δεν περιμένει πια τίποτα καλό από κανέναν και έχει μόνο ό,τι κάνει αυτή για τον εαυτό της.

Σε σχέση με το παραπάνω, που δείχνει πολύ λίγη πίστη στον άνθρωπο και την κοινωνία, εγώ φαίνομαι να πιστεύω στον άνθρωπο και την κοινωνία.
Δεν το είχα καταλάβει.
Νόμιζα ότι δεν πιστεύω στον άνθρωπο, πιστεύω στον Θεό.

Όμως, φυσικά, είμαι, από μικρός, εύπιστος σε όλα.
Όλα τα βλέπω κομμάτια του βιβλίου της ζωής.
Δεν ξέρω αν χρειάζεται.
Δεν ξέρω αν είναι αυτή η αλήθεια.

21:29'.
Όταν ήμουν νέος έκανα παρατηρήσεις από τον κόσμο και τα σκηνικά και έφτιαχνα στα τραπέζια με άλλους ιστορίες που παρουσίαζαν τον προβληματισμό μου.
Άλλοτε ακουγόταν κάτι από τους άλλους, συνήθως όχι.

Ο κολλητός μου, ο μακαρίτης ο Νίκος ο Κωστής, δεν μου έλεγε ποτέ τίποτα.
Προετοιμάστηκα καλά για το παρόν.
Βέβαια πάντα υπάρχουν οι φωνές από το υπερπέραν.
Κάποτε κάποτε ακούγεται κάτι.
Ακούγεται πάντα απάντηση όταν ζητάω να μιλήσω.

Νιώθω καλά με τον εαυτό μου έτσι.
Δεν δείχνω να έχω ανάγκη κάποιον ή κάποιους αλλά το καλύτερο μου, και παλιότερα και ακόμα μάλλον, είναι μια μαζεμένη παρέα γύρω από ένα τραπέζι με ωραία κουβέντα.
Πολύ σπάνιο αυτό! Κρίμα!

Τώρα οι παρατηρήσεις από τον κόσμο και τα σκηνικά γύρω ή μέσα μου εντάχθηκαν πια στη ροή του χορού των πάντων ή στη σούπα, στον πολτό, που υπάρχει έτσι κι αλλιώς.
Αφήνομαι να παρακολουθώ το έργο που παίζεται, το θέατρο της ζωής.

Δεν χρειάζονται μεταβάσεις στο θέατρο, ως συγκεκριμένο τόπο, και εισιτήρια και να βρω τη θέση μου, όλα είναι καλυμμένα και διαχέονται αμεσολάβητα και χωρίς ν' αφήνουν ιδιαίτερα εντυπώματα στο παρόν.
Έτσι οι άλλοι νομίζουν ότι ζουν κι εγώ κάθομαι πια και κοιτάω.
Έχει πλάκα μερικές φορές!

22:57'.
Αντάλλαξα μηνύματα με τον Δαρό και τις αδελφές μου.
Γύρισα στο σπίτι γιατί η πλατεία δεν μ' ενθουσίαζε πια.
Είπα στη μάνα μου να φάμε.
Της έβαλα ρύζι και μια κονσέρβα σαρδέλες.

Εγώ έφαγα φασολάκια και ρύζι.
Ήπιαμε κρασί με coca cola.
Ακούσαμε το Απόδειπνο.
Πήρα τα 3 mg ρισπεριδόνης στη σταθεροποιημένη κατάσταση του θεάτρου μας.
Ξάπλωσα.

02:48'.
Έφαγα τρία βερίκοκα και μια βανίλια.