Δευτέρα, 03-08-2026.

05:55'.
Συγκατοίκω στην Αγγλία, στο προάστιο "Life" (διαβάζεται Λίφι), με δυο αδέλφια Έλληνες, ένα αγόρι κι ένα κορίτσι.

Την πρώτη μέρα, που φτάνω, πέφτω για ύπνο, με τις γρίλιες στο εξωτερικό παντζούρι σαν μικρές ανοικτές τρυπούλες για να μπαίνει λίγο φως, και ξυπνάω το απόγευμα της άλλης μέρας.

Τη βρίσκω με το κορίτσι, που επίσης κοιμόταν κι έχει σηκωθεί, και φεύγω.
Γυρνάω με μια σειρά μεγάλες, τυπωμένες σε τυπογραφείο, πλαστικές σημαιούλες που γράφουν ένα λογοπαίγνιο, εννοείται, στη γλώσσα των κομπιουτεράδων, το εξής: "ftp, flop, edit", που αποτελεί και δήλωση μεγάλου, αιωνίου έρωτα.

Κι αρχίζει μια οδύσσεια σηρειακών κι επαναλαμβανόμενων προσβολών σε κάθε τόπο της Ελλάδας και τοπική συνήθεια ως αποδεικτικό του έρωτα.

Αυτό είναι το μεγαλύτερο μέρος του ονείρου, όπου περιγράφονται άκρες μέσες οι τόποι, οι συνήθειες και το ευφάνταστο της προσβολής που ακολουθεί.

Θυμάμαι προσβολή για Χανιά, προσβολή για μετανάστες στη Γερμανία, προσβολή για εισαγόμενους σε γηροκομεία και λοιπά μη ακριβώς προσδιορισμένα.

Το όνειρο περιλαμβάνει και μια ξενάγηση οδηγώντας στο βιομηχανικό και αγροτικό προάστιο με τις επιχειρήσεις του, καθώς κι ένα ταξίδι μεταφοράς μου ως ευμεγέθους πακέτου σε φορτηγό.

Παρεμβάλλονται Κωνος με γαλάζια μάτια ως πακέτο που φτάνει στο διαμέρισμα, Ody ως φοβισμένος αλλά οικείος παραλήπτης του και ΒεΜ ως το κορίτσι του διαμερίσματος και So fee ως έξυπνη και εποπτικά βλέπουσα της όλης σηρειακής διαδικασίας.

Σημειώνεται πως το "www" αναφέρεται ως  "ve ένα yan".

Πλαστικές εγχειρήσεις, κωλύματα, αγώνας και δυσχέρειες και βάσανα παρουσιάζονται σε κάθε ανάληψη ευθύνης για προσβολή, αλλά και μια μεγάλη και πολύ αποδοτική οικονομικά παραγγελία για έγχρωμες πλαστικές σακούλες, την οποία το επιτελείο μου δεν μπορεί να αγνοήσει.

Κάποτε ανακαλούνται όλοι οι σύμβουλοι διαχείρισης από φυτεμένη έξυπνα και ψηφιακά θέση απομακρυσμένου υπαλλήλου σε υπουργείο ανάληψης πολιτικής ευθύνης.
Και αποχωρούν πολλοί παίκτες από τη σκακιέρα των κινήσεων.

Αφού φαίνεται να έχουν ολοκληρωθεί όλα και το όνειρο να επαναλαμβάνεται στο θέμα αλλά με νέους τόπους και συνήθειες, υπεισέρχεται ο επίλογος της ανάγκης για τουαλέτα, που περιγράφεται λεπτομερειακά, καθώς και η λειτουργία της.

Εκεί επάνω ξυπνάω από θόρυβο τέτοιο σα να πέφτει από το τραπέζι του δωματίου ένα σκληρό πλαστικό μπαλάκι στο πάτωμα, που έχει πλαστικό χαλί.

Σηκώνομαι, ανάβω φως, ψάχνω να δω τί έχει κάνει αυτόν τον θόρυβο, δεν βρίσκω τίποτα, βιάζομαι να πάω στην τουαλέτα, γυρνάω, ξαναψάχνω, πάλι τίποτα.

08:11'.
Είμαι ξύπνιος πριν από τις έξι.
Άναψα λιβάνι και προσευχήθηκα για τη μέρα.
Κατέβηκα στο εργαστήριό μου.
Ανέβασα το χτεσινό ψηφιακό ημερολόγιο.

Διάβασα από την Καινή Διαθήκη εκεί που λέει ο Ιησούς για τα παιδιά ότι γι' αυτούς που θα γίνουν σαν κι αυτά και θα αποκτήσουν παιδική καρδία και διάθεση είναι η βασιλεία του Θεού.

Και εκείνος που δεν θα δεχθεί το λόγο και το κήρυγμα της βασιλείας του Θεού με αφέλεια κι εμπιστοσύνη και ταπείνωση, σαν αυτήν που δείχνουν τα παιδιά σε γονείς και δασκάλους, δεν θα εισέλθει σ' αυτήν.

12:04'.
Άρχισα τους χαιρετισμούς της Θεοτόκου αλλά δεν είχα μυαλό για να τους συνεχίσω.
Χάζευα στο διαδίκτυο.
Η μάνα μου είχε ντυθεί από το πρωί γιατί νόμιζε ότι έχει εκκλησία σήμερα.

Βγήκαμε λοιπόν στην πλατεία.
Καθήσαμε στη "Γερουσία" για καφέ.
Νιώθω καταπτοημένος και μουρτζούφλης.
Έχω φέρει μαζί μου το βιβλίο μου.

Κύριε Ιησού Χριστέ ελέησον με τον αμαρτωλό!
Κύριε Ιησού Χριστέ ελέησε ημάς όλους πάντα!
Υπεραγία Θεοτόκε το συμφέρον ποίησον, πρέσβευε υπέρ ημών και σώσον ημάς. Αμήν.

16:49'.
Διάβασα λίγο από τους Αθλίους, μέχρι που ήρθε και κάθησε μαζί μας ο Μπασιά.
Γυρίσαμε στο σπίτι και μαγείρεψα.
Έφτιαξα μακαρόνια και δύο σάλτσες, μια κόκκινη νηστίσιμη για μένα και μια λευκή με κρέμα γάλακτος και ζαμπονάκι για τη μάνα μου.
Φάγαμε για μεσημεριανό.

Ξάπλωσα για μεσημέρι και κοιμήθηκα.
Σηκώθηκα και βρήκα πάλι έτοιμη τη μάνα μου για εκκλησία, για παράκληση εννοείται.
Δεν ξέρω αν θα έχουμε απόψε παράκληση στην Παναγία.
Έφαγα βανίλια και σταφύλια.
Κατέβηκα στο εργαστήριό μου.

18:46'.
Τελείωσα τους χαιρετισμούς της Θεοτόκου.
Σκεφτόμουν τον Θεό, πόσο ωραία είναι σ' Αυτόν, και πως είμαστε παιδιά Του και μας κρατάει στο χέρι Του.
Όμως τα σκεφτόμουν για να παρηγορηθώ.
Κάποιος από το υπερπέραν ακούστηκε:
"Γιατί αισθάνεσαι άσχημα;"
Έλα ντε!

Δεν θα γίνουν όλα;
Δεν υπάρχει ο Θεός με τη βασιλεία Του;
"Το γαρ άϋλον απτούσα φως" δεν είναι η Παναγιά;
Δεν μας "οδηγεί προς γνώσιν θεϊκή άπαντας";
Λοιπόν;
Πού χωράει η στενοχώρια;
Πού υπάρχει κάτι άβολο;
Σωστά.

20:03'.
Έκανα την προσευχή με τις μετάνοιες.
Πήγα στην παράκληση της Παναγίας, που έγινε απόψε.
Καθήσαμε στη "Γερουσία" για καφέ.
Έχω φέρει μαζί μου το βιβλίο μου.
Μίλησα λίγο με τον Γερμανό αρχαιολόγο, που έχει σπίτι εδώ και ήταν στην εκκλησία.

20:08'.
Νιώθω πολύ καλά. Καμία σχέση με το πρωί ή νωρίτερα το απόγευμα.
Δόξα τω Θεώ!
Δόξα Πατρί και Υιώ και Αγίω Πνεύματι και νυν και αεί και εις τους αιώνας των αιώνων. Αμήν.
Αντάλλαξα μηνύματα με τον Δαρό, τον Πέτρο, την ΚαΧα και την ΕΚ.

21:55'.
Διάβασα αρκετά από το βιβλίο μου.
Άρχισα ν' ακούω το Απόδειπνο.
Η μάνα μου είχε σηκωθεί να πάει στο σπίτι νωρίτερα. Είχε βγει κι από νωρίς το απόγευμα.
Θα σηκωθώ κι εγώ να επιστρέψω.

22:10'.
Δόξα τω Θεώ γύρισα στο σπίτι.
Είχα φάει λίγα μακαρόνια και σκορδαλιά πριν βγω. Δεν τρώω άλλο.
Πήρα τα 3 mg ρισπεριδόνης για να επιστρέφω πάντα.
Ξάπλωσα.
Έβαλα τη συνέχεια του Αποδείπνου.
Νιώθω πονεμένη την πλάτη μου χαμηλά.