Τετάρτη, 08-07-2026.

16:04'.
Σηκώθηκα πριν τις έξι το πρωί.
Άναψα λιβάνι και προσευχήθηκα για τη μέρα.
Ανέβασα το χτεσινό ψηφιακό ημερολόγιο.
Ξανακοιμήθηκα με όνειρα στον καναπέ.

Ανέβηκα στης μάνας μου και της έκλεισα ραντεβού για κομμωτήριο.
Την ειδοποίησα όταν έφτανε η ώρα του ραντεβού και πήγε.
Δόξα τω Θεώ!

Διάβασα από την Καινή Διαθήκη.
Έκανα την προσευχή με τις μετάνοιες και τους χαιρετισμούς της Θεοτόκου.
Έφαγα ένα πορτοκάλι.
Ξάπλωσα για μεσημέρι.

18:57'.
Το απόγευμα είδα μια ελληνική ταινία του νέου ελληνικού κινηματογράφου στο cinobo, την "Ευδοκία", κι "αρρώστησα" κάπως. Είχα καιρό να δω ταινία.
Ξεχάστηκα βέβαια αρκετά, αλλά με έκανε να σκέφτομαι τις μικρές ζωές μας.

Αντάλλαξα μηνύματα με τον Δαρό για να κάνουμε προσευχή για την ανηψιά του που έπαθε μάλλον ραβδομυόλυση, όπως είχα πάθει κι εγώ το 2021.
Αντάλλαξα μηνύματα και με την ΤΚ, που είπε να πάμε για μπάνιο, αλλά δεν έχω την κατάλληλη διάθεση.

Τώρα ήρθα στης μάνας μου για να παίξουμε scrabble.
Κοίταξα τον ουρανό στο μπαλκόνι της για παρηγοριά.

20:30'.
Τελείωσε το παιχνίδι.
Πέρασα από τον λογιστή.
Ψώνισα ψωμί και γλυκάκια για τη μάνα μου, που με κάλεσε να μου πει ότι δεν έχει ψωμί.
Βγήκα τώρα στον "τράγο" για καφέ.
Στέλνει η ΤΚ φωτογραφία της παραλίας που πήγε.
Δόξα τω Θεώ!

20:52'.
Κάνω προσευχή ζητώντας έλεος από τον Κύριο και είμαι ανήσυχος.
Έτσι όπως δεν έχω ψωνίσει τελευταία για φαγητό για τη μάνα μου, που δεν θέλει τίποτα, και για μένα, που την έχω δει δίαιτα, δεν τρώμε καλά.
Είπα στη μάνα μου να της πάρω αυγά και είπε: "Έ, θα φύγουμε τώρα". Εννοούσε για Στεμνίτσα.
Μάλιστα.

Δεν ξέρω γιατί είμαι ανήσυχος, ταραγμένος.
Με επηρέασε τόσο η ταινία που είδα;
Δεν γίνεται τίποτα κακό.
Όλα συνεχίζουν.
Αλλά την είχα από το πρωί, με το ύπνο στον καναπέ, αυτήν τη διάθεση και την αδυναμία κάπως.

Κύριε Ιησού Χριστέ ελέησον με τον αμαρτωλό!
Κύριε Ιησού Χριστέ ελέησε ημάς όλους πάντα!
Υπεραγία Θεοτόκε το συμφέρον ποίησον, πρέσβευε υπέρ ημών και σώσον ημάς!

22:00'.
Ένιωθα πως είμαι αδύναμος και δεν μπορώ τίποτα.
Όμως επέδρασε το μαγαζί εδώ με τον κόσμο του που μαζεύτηκε κι απόψε πολύς.
Και σκέφτομαι ότι μ' αρέσει που είμαι εδώ, και είμαι ακόμα εδώ, δεν είμαι στη Στεμνίτσα ν' ανησυχώ, όπως κάθε καλοκαίρι, μην πάθει τίποτα η μάνα μου.

Δεν πρέπει ν' ανησυχώ, το ξέρω, το ακούω κι από το υπερπέραν.
Ο Θεός μας είναι Θεός Αγάπης. Ξέρει για μας, τί μπορούμε και τί όχι.
Δεν χρειάζεται να με καταβάλουν τα φαντάσματα του μυαλού μου και η ανησυχία για πιθανά άσχημα.

Θυμήθηκα πως ήμουν όταν ζούσε ακόμα ο κολλητός μου, ο Νίκος ο Κωστής.
Τότε βέβαια οι αρρώστιες κι η αδυναμία ήταν μακριά γιατί ήμασταν παιδιά και νέοι.
Αλλά όταν ήμασταν μαζί, έτσι που ένιωθα κοντά του, δεν ανησυχούσα ποτέ γι' αυτόν.

Με προβλημάτιζε λίγο που δεν μπορούσα να μας φανταστώ στα 30 μας.
Δεν φτάσαμε κι οι δύο εκεί.
Ο Νίκος σκοτώθηκε στα 25 μας.
Ίσως από τότε έχω τις ανησυχίες. Τίποτα δεν ήταν πια δεδομένο.

Ο κόσμος ήταν εχθρικός, δεν είχα άλλον τέτοιο φίλο. Δεν ήξερα που πήγαινα όταν παράτησα την Κτηνιατρική εξαιτίας του θανάτου του.
Και εξαιτίας του ότι σκέφτηκα πως πρέπει να ζήσω την ζωή που μου αναλογεί, όχι αυτήν που ήθελαν οι άλλοι για μένα.

Φέτος ανησυχούσα, για το καλοκαίρι στη Στεμνίτσα που έφτανε, από το Μάη.
Ηρέμησα όταν σκέφτηκα να πάω φέτος μόνος μου όταν χρειαστεί, λόγω ζέστης και πονοκεφάλων, όπως κάθε χρόνο.

Φέτος όμως ακόμα δεν έχω πονοκέφαλο από τη ζέστη.
Και, όπως έλεγα πριν, μ' αρέσει εδώ που είμαι.
Επειδή είναι η, ας πούμε, κανονικότητά μου.
Επειδή όλα είναι εδώ υπό έλεγχο.

Σήμερα έγραψα σ' ένα χαρτονάκι το ΑΜΚΑ της μάνας μου και τα στοιχεία της ταυτότητάς της ως μέλος της Ε.Α.Α.Σ., της Ένωσης Αποστράτων Αξιωματικών Στρατού, και ως χήρα του πατέρα μου που ήταν στη χωροφυλακή.
Έχει προτεραιότητα στο ΝΙΜΤΣ, το νοσοκομείο, αν πάθει κάτι.
Το έβαλα το χαρτονάκι στο πορτοφόλι μου.

Σκέφτομαι πως θα κόψω το θέλημά μου για τις διακοπές μου φέτος και θα πειστώ από την επιμονή της μάνας μου να φύγουμε μαζί νωρίς για το χωριό.
Δεν είναι τόσο κακό.
Αλλά δεν αντέχω να μη δίνει σημασία ο κόσμος στο τί νιώθω εγώ.
Και τί σκέφτομαι ως λύση σχετικά.

Ξέρω πως δεν έχει τόση σημασία που είμαι και πως αυτή είναι η ζωή μου. 
Έτσι άκουσα τις προάλλες από το υπερπέραν.
Αλλά καλό θα ήταν να με προσέχανε κι εμένα όταν λέω κάτι.
Σπάνια γίνεται.
Όλοι έχουν τις απόψεις τους και μου τις φοράνε.
Μάλιστα. Βράστα!

Η λύση βέβαια είναι να μένεις στο παρόν.
Ξέρω τί θα γίνει στο τέλος.
Είναι αχαριστία που ανησυχώ για τα εδώ, τα επίγεια.
Αν είσαι στο παρόν μπορείς να νιώσεις και να αντιδράς ανάλογα.
Εγώ ακούω κιόλας.
Μεγάλο δώρο αυτό!
Θα συνεχίσω την προσευχή.

22:29'.
Χτες βράδυ ένας από το υπερπέραν μου είπε:
"Όλο τα δικά σου σκέφτεσαι!'
Δεν είναι αλήθεια αυτό. Διάολος θα ήταν αυτός που μίλησε.

Σκέφτομαι τα δικά μου, ό,τι προκύπτει από μένα, όταν θέλω να δω κάτι καλό.
Σκέφτομαι συνέχεια μέσα από τους άλλους και όλο νιώθω να τρέχω να προλάβω τα θελήματά τους.

Δόξα Πατρί και Υιώ και Αγίω Πνεύματι και νυν και αεί και εις τους αιώνας των αιώνων. Αμήν.
Ευχαριστώ, Θεέ μου, για το παρόν!
Ας ηρεμήσω...
Δεν γίνεται κάτι κακό.

22:56'.
Έχω ένα αίσθημα ότι είμαι χορτασμένος από όλα.
Δεν θα πείραζε να τελείωναν όλα τώρα.
Θα αρκούσε.
Δεν πρόκειται όμως.
Ο Θεός μακροθυμεί, να μετανιώσουμε για να σωθούμε όλοι.

23:38'.
Κύριε δόξα Σοι, η ελπίς ημών, δόξα Σοι!
Δεν έχει κάτι άλλο εδώ απόψε για μένα.
Από αδράνεια δεν φεύγω.
Δεν θέλω να κάνω τίποτα.
Θα χρειαστεί άλλοτε.
Ο Θεός θα δώσει δύναμη.
Αμήν.

23:50'.
Ευχαριστώ, Θεέ μου και για σήμερα, και γι' απόψε.
Σιγά σιγά θα γίνουν όλα.
Να μη βιάζομαι!
Να έχω αγαθή προαίρεση και να περιμένω.

00:10'.
Δόξα τω Θεώ γύρισα στο σπίτι.
Πήρα τα 3 mg ρισπεριδόνης για να περιμένω ό,τι είναι ακόμα.
Έφτιαξα καφέ για το βράδυ.
Ξάπλωσα.
Θα βάλω το Απόδειπνο.