Τρίτη, 26-05-2026.

14:12'.
Τη νύχτα έτρωγα κονσέρβες σαρδέλες και ζαμπονάκι.
Σηκώθηκα στις οκτώ το πρωί.
Είχα το ίδιο πνεύμα το χτεσινοβραδινό, της καταλλαγής και της συμφιλίωσης με τον κόσμο.

Άναψα λιβάνι και προσευχήθηκα για τη μέρα.
Ανέβασα το χτεσινό ψηφιακό ημερολόγιο κι έγραψα στο ημερολόγιό μου σε χαρτί.
Διάβασα από την Καινή Διαθήκη, τη "φωνή Κυρίου" κι εκκλησιαστικά μηνύματα.
Έκανα τους χαιρετισμούς της Θεοτόκου σχεδόν απέξω.
Πήγα και στην τουαλέτα όταν τους έλεγα και μπερδεύτηκα λίγο αλλά τους κοίταξα μετά.

Έπεσα στο κρεβάτι ξανά για όνειρα μέχρι το μεσημέρι.
Έβλεπα τον πατέρα μου νέο και σκηνικά στην Αγγλία.
Έφαγα βραστές φτερούγες κοτόπουλου.
Βγήκα για το φαρμακείο για οφθαλμικές σταγόνες της μάνας μου. Πρέπει να ξαναπάω και την άλλη βδομάδα.

15:26'.
Έστειλα μήνυμα στην ΤΚ, που το σκεφτόμουν από το πρωί να της στείλω.
Ανταλλάξαμε λοιπόν μιαν ωραία κι ουσιώδη συνομιλία με τα δικά μας και του Πέτρου, του πατέρα της, που κάνει εγχείρηση.
Αμήν όλα να πάνε καλά!

Είπαμε για το moto: "έ, τί να κάνουμε;" και σκέτο: "τί να κάνουμε;".
Είναι σχετικό με τα διαδικαστικά του παρόντος, στα οποία κολλάω συνέχεια.
Χρειάζεται διάκριση το κάθε παρόν για να δεις πού πάει ο δρόμος...

Παλιά σταματούσα κάπου στο δρόμο, με το μηχανάκι, με αμάξι, αλλά και σε αεροδρόμιο με θυμάμαι να το κάνω, και να προσπαθώ ν' αφουγκραστώ διαδρομή και προορισμό για τη συνέχεια.

Μερικές φορές τα πράγματα ξεχειλίζουν.
Και εμένα αυτό μου συμβαίνει συχνά όταν είμαι μόνος μου ή παρέα με άλλους κι άλλες.
Γίνομαι οι άλλοι/-ες κάπως και "ακούγονται", ή ξεπηδάνε καλύτερα, τα θελήματά μας.
Δεν είναι κακό.

Η ΤΚ λέει πως είμαι "ξινή και κρατάω πάντα μικρό καλάθι"...
Μπορεί να μην έχει άδικο.
Να το κοιτάξω!
Συμβάλλει στην καλή τρέλα της ζωής να ξεσηκώνει κάνεις τους δίπλα του για δράσεις.

Εγώ νιώθω πως έχω όλο τον ενθουσιασμό να προκύπτει με τον/την δίπλα το οτιδήποτε, ακόμα και τα εξαιρετικά.
Δε νιώθω "ξινή".
Αν και η ψυχή μου έχει περάσει πολλά και θα έπρεπε ίσως να "κρατάω μικρό καλάθι".
Αυτό, βέβαια, είναι μάλλον αυτοστιγματισμός.
Το να νιώθεις, δηλαδή, ο τρελός που δεν πρέπει να ξαναξεφύγει...

Αλλά έτσι κάπως κατασκευάζεται η ζωή.
Και με την αγαθή προαίρεση και με την αναμονή κι υπομονή και με τον ενθουσιασμό και τα ξεσηκώματα.
Και φυσικά φέρνει κι η ζωή κι ο κόσμος κι ο Θεός ό,τι είναι και γίνονται όλα.

Καλή είναι η πρωτοβουλία στις κινήσεις!
Εγώ δείχνω να έχω υπέρμετρη μάλλον.
Παλιά ήμουν κάπου, φανταζόμουν ένα σκηνικό κι ένα σενάριο και σκηνοθετούσα το έργο που παιζόταν.
Πάντα προέκυπταν καλά πράγματα, προέκυπτε ζωή!

Καλό θα ήταν να την είχαν την πρωτοβουλία στις κινήσεις και οι γύρω μου.
Ιδίως τώρα πια που εγώ έχω τα κρατήματά μου λόγω παρελθουσών εμπειριών.
Το χαίρομαι πολύ όποτε γίνεται να βρίσκομαι μπροστά σε κάποια αγαθή ή ενδιαφέρουσα κι ερεθιστική πρωτοβουλία!
Αμήν, πάντα έτσι, με πρωτοβουλίες εκατέρωθεν!

16:05'.
Νομίζω πως η καταλλαγή κι η συμφιλίωση με τον κόσμο λειτουργεί.
Πάντα χαίρομαι όταν υπάρχουν ειρήνη κι αγάπη!
Δεν ξέρω γιατί μαυρίζει η ζωή κάποιων.
Η έλλειψη εμπιστοσύνης για την αρμοδιότητα και την καπατσοσύνη του/της διπλανού/-νής μάλλον δημιουργεί τη μαυρίλα.

Ο Θεός πιστεύει στον άνθρωπο.
Ο Θεός θέλει να σωθούμε όλοι!
Άρα μας πιστεύει ότι μπορούμε.
Μακάρι κι ο άνθρωπος να πιστεύει στον Θεό!
Και μακάρι να υπάρχει χαρά όπου διαφαίνεται η παρουσία Του.
Εγώ ξέρω ότι την έχω αυτήν τη χαρά.
Αμήν για όλους!

16:30'.
Θεέ μου, ευχαριστώ πραγματικά για το παρόν!
Δεν μπορώ να φανταστώ κάτι καλύτερο για μένα και εμάς.
Όποτε κάνω να φανταστώ άλλα πιθανά παρόντα όλο μου έρχονται αρνητικά κι άσχημα.
Δόξα τω Θεώ για τα δικά μου όλα!
Έχουν οδηγήσει εδώ, στο παρόν.
Έχω αρχίσει την προσευχή.

18:02'.
Τελείωσα την προσευχή με τις μετάνοιες κι ήρθα "στου Χασάν" με το βιβλίο μου, το "Οι αδελφοί Καραμάζοβ".
Είχε πει η ΤΚ και για εδώ ή να ανέβω στο μηχανάκι κι όπου με βγάλει ο δρόμος, σαν ιχνηλάτης.

Ενώ λοιπόν με είχαμε φανταστεί κι οι δυο να διαβάζω το βιβλίο μας στον "τράγο" ήρθα στα Εξάρχεια, μπας και δω και τον ανηψιό μου, τον Βασίλη-Ρετζέπ.

18:32'.
Όπως έμαθα από τη Ζαχαρούλα, την κοπέλα του, και τον Πασχάλη, φίλο του, που δουλεύουν σήμερα εδώ, έχει ρεπό ο ανηψιός λόγω αλλαγών στο πρόγραμμα δουλειάς στο μαγαζί αυτή τη βδομάδα.
Δεν πειράζει.
Μιλήσαμε λίγο με τα παιδιά, όσο δεν είχαν δουλειά.

21:17'.
Γύρισα από το κέντρο και πήγα για ψώνια δικά μου και της μάνας μου.
Της πήγα τα δικά της και βγήκα στον "τράγο" για καφέ.

Σκεφτόμουν πως, όταν ήμουν μαθητής Λυκείου, ήθελα να γράψω γράμμα υποστήριξης για έναν αντιρρησία συνείδησης, που δεν ήθελε να υπηρετήσει στο στρατό, και είχε φτάσει στις ειδήσεις γιατί είχε φυλακιστεί.

Τότε ο πατέρας μου, που ήταν στρατιωτικός της χωροφυλακής, μου είπε πως δεν είναι καλό για το μέλλον μου να το γράψω το γράμμα υποστήριξης.
Ήμουν τότε 15-16 χρόνων.

Ήμουν μικρός, θα μπορούσε να πει κανείς, γι' αυτό δεν έγραψα τελικά το γράμμα με τα επιχειρήματα μου υπέρ του αντιρρησία συνείδησης και μετανιώνοντας με ό,τι μου είπε ο πατέρας μου.

Όμως, στα 25 μου, το 1994, παράτησα την Κτηνιατρική, στην οποία δεν απέδιδα ούτως ή άλλως, επειδή είχε σκοτωθεί ο κολλητός μου, ο Νίκος ο Κωστής, και για να ζήσω τη ζωή που μου αναλογεί κι όχι τη ζωή που ήθελαν οι άλλοι για μένα.
Τότε δεν σκέφτηκα καθόλου την κοινωνική θητεία κι έκοψα την αναβολή μου στο στρατό, λόγω σπουδών, και πήγα φαντάρος.

Η θητεία τότε ήταν 18 μήνες.
Στους 12 πρώτους άντεξα, μετά είχα βαρεθεί τη ζωή μου...
Τελικά υπηρέτησα το δεκαοκτάμηνο και όντας εκτελώντας χρέη επιλοχία στην τελευταία μετάθεσή μου.
Και πήρα το απολυτήριο μου ως Ι1 και χωρίς φυλακή ούτε μια μέρα.

Δεν σκέφτηκα ούτε μια στιγμή ν' αποφύγω τον στρατό και έμεινα με την εντύπωση πως, μαζί με το θάνατο του κολλητού μου, μου έμαθε τη θέση μου στη ζωή, στον κόσμο και στην κοινωνία.
Δεν με πείραξε ο στρατός κι ας είχε γίνει τότε το θερμό επεισόδιο με τα Ίμια και τα σχετικά.

Βέβαια, η Ζαχαρούλα κι ο Πασχάλης, που συζητήσαμε σχετικά, είπαν ότι οι γονείς πρέπει να πληρώνουν τώρα για τον φαντάρο και πως αν έχεις δουλειά χάνεις 10.000,00 € και δεν συμφέρει.

Δεν ξέρω πόσο συμφέρει στη ζωή και στην ψυχή αν είσαι ανέντιμος στη χώρα μας και για το στρατό, έστω και με πολιτικό πρόταγμα και πρόσημο.
Αν όλα κρίνονταν από τα οικονομικά τους κανείς δεν θα έκανε οικογένεια με παιδιά σήμερα.
Είχα σκεφτεί πως όπως είναι η θητεία του φαντάρου, έτσι κατ' αντιστοιχία, είναι κι η εγκυμοσύνη για τις γυναίκες. Μια θητεία στην συνύπαρξη με τα "προβλεπόμενα".

21:32'.
Ακούω τον Τσίπρα να μιλάει για το κόμμα του, όπως πρότεινε ο Δαρό, που ανταλλάξαμε νωρίτερα.
Του είπα ότι:
"Δεν υπάρχει μέλλον εκεί έξω όμως, μέσα μας γίνονται όλα...
Όσοι παρακολουθούν τα επίκαιρα χάνουν από την αναζήτηση εαυτού,
εκτός αν εμπνέεσαι απ' αυτά."

Συνεχίζουμε να ανταλλάσσουμε μηνύματα με τον Δαρό και του λέω, επειδή τον ενδιαφέρουν τα πολιτικά:
Έκανα το 2007 το εικαστικό δρώμενο "Εκλογές;", όταν όλο μιλούσαν για επικείμενες εκλογές, ως αναρχικός με το σύνθημα "300 κουφάλες στη Βουλή"...

Του είπα για τα επίκαιρα κάθε φορά στις ειδήσεις:
"Εγώ για παράδειγμα στους Ολυμπιακούς του 2004 ξεκίνησα το δικό μου ολυμπιακό στάδιο να γίνω επαγγελματίας καλλιτέχνης."

Από τότε σήμερα δεν είμαι πια τόσο αναρχικός και πηγαίνω στις εκλογές και ψηφίζω μικρά κόμματα, όλων των αποχρώσεων, που δεν καταφέρνουν να μπουν στη Βουλή.
Δεν ξέρω αν είχα άδικο το 2007 για τους 300 της Βουλής.
Πιστεύει κανείς ότι έχουν αλλάξει πολλά πράγματα;

Ως επαγγελματίας καλλιτέχνης "μπήκα μέσα" οικονομικά. 
Απέτυχα δηλαδή εμπορικά.
Αλλά αν κρίνω και από την εξέλιξη των ολυμπιακών ακινήτων του 2004, που είναι σήμερα ό,τι είναι, δεν πήγε πολύ καλά όλο αυτό.

Αλλά ο εμπορικός δείκτης δεν κρίνει έναν καλλιτέχνη για την αξιοσύνη του την καλλιτεχνική, μάλλον τον κρίνει για την καπατσοσύνη του την κοινωνική και την εμπλοκή του με τα διάφορα συμφέροντα.

Εγώ καθόλου δεν αισθάνομαι λιγότερος μετά την εμπορική αποτυχία.
Ίσα ίσα αντέχω ακόμα να εκφράζομαι και να καθρεφτίζω τον κόσμο.
Όπως είναι η αποστολή μου δηλαδή.

Περισσότερο αυθεντικός ως καλλιτέχνης αισθάνομαι μάλιστα, από το να είχα κάποιο πτυχίο καλών τεχνών, να ήμουν δηλαδή "πτυχωμένος" κατάλληλα, αν και το προσπάθησα.
Φαίνεται ότι ο Θεός είχε αλλά για μένα.
Κι εγώ ακόμα έχω άλλα για τη ζωή.
Δόξα τω Θεώ!

Δεν νιώθω να χρωστάω στον κανόνα πια, όπως ένιωθα το 1995 που πήγα στρατό και δεν σκέφτηκα την κοινωνική θητεία.
Δεν νιώθω όπως το 2004 που υποβλήθηκα στα μεγαλεπήβολα νέα ξεκινήματα ολυμπιακών διαστάσεων.
Δεν νιώθω καν όπως στην αρχή της φετινής χρονιάς, με τα κοινωνικά μου και τις αλληλεπιδράσεις μου με τον εαυτό και τους/τις γύρω μου.

22:11'.
Δεν νομίζω να είναι άσχημο ό,τι συμβαίνει τώρα που προσεύχομαι, κάθε μέρα μεταξύ άλλων, να μάθω ένα δυο πράγματα και σήμερα.
Ανοικτοί πρέπει να είμαστε όλοι να αλλάζουμε μέσα μας και στη συμπεριφορά μας γύρω με ό,τι νέο μαθαίνουμε.
Ίσως γι' αυτό είναι χρέος μου κι η παρούσα καταγραφή του ημερολογίου μου.

23:14'.
Ανταλλάξα μηνύματα πάλι με την ΤΚ.
Έχει απόψε αγρυπνία στον Άγιο Φανούριο για τη γιορτή του Αγίου Ιωάννου του Ρώσου.
Στο τέλος μαζί με το αντίδωρο θα μοιραστεί φιαλίδιο με λάδι του ευχελαίου της Μεγάλης Τετάρτης.

Είχα σκεφτεί να πάω.
Τώρα δεν ξέρω ακόμα.
Η θεία κοινωνία είναι ζωή, άκουσα τις προάλλες.
Και βλέπω με καλό μάτι το λαδάκι του ευχελαίου, έχω πολλά τέτοια.
Θα ρωτήσω τί να κάνω.

00:51'.
Προσευχήθηκα για φώτιση.
Και πήγα στην αγρυπνία γιατί και φώτιση και μετάνοια και συγχώρηση και σωτηρία χρειάζομαι.
Με κοινώνησε ο παπά Νίκος.

Γύρισα στο σπίτι κι έφαγα φτερούγα βραστή και λάχανο σαλάτα.
Θα πιω και ζωμό.
Πήρα τα 3 mg ρισπεριδόνης για ό,τι χρειάζομαι.
Θα βάλω το Απόδειπνο.

01:30'.
Έφαγα και ψωμί μαζί με το ζωμό.
Το Απόδειπνο κόλλησε στο τέλος του και δεν παίζει.