Κυριακή, 24-05-2026.

11:42'.
Σηκώθηκα στις οκτώ το πρωί.
Ανέβασα το χτεσινό ψηφιακό ημερολόγιο κι άναψα λιβάνι και προσευχήθηκα για τη μέρα.
Διάβασα από την Καινή Διαθήκη.
Έκανα τους χαιρετισμούς της Θεοτόκου και την προσευχή με τις μετάνοιες.

Πήγα στην Αγία Αικατερίνη και με κοινώνησε ο παπά Γαβριήλ.
Μετά έχουμε έρθει με τη μάνα μου για καφέ στην πλατεία Αγίου Φανουρίου.
Αντάλλαξα με την ΤΚ.
Μπορεί να κάνουμε κάτι μαζί σήμερα αργότερα.

16:16'.
Καθήσαμε με την ΤΚ στο "cusco" για καφέ, στα Εξάρχεια, αφού φάγαμε σε street food.
Τα συζητήσαμε και προέκυψε μπύρα στο "Mare Nostrum, του Χασάν".
Ο ανηψιός μου δεν δουλεύει εδώ σήμερα.
Βρήκαμε ωραία σκιά γιατί μας είχε κάψει ο ήλιος.

20:21'.
Συζητήσαμε με την ΤΚ κι άλλο, ως κοινή δράση, για τον εαυτό μας ο καθένας και για άλλες κοινές δράσεις.
Ίσως, αν έκανε ο καθένας κι η καθεμιά το χρέος του/της ως ακτιβιστής/-στρια κατά του στίγματος της ψυχικής νόσου, να ήταν όλα καλύτερα.
 Θα ήταν έτσι μια σοφότερη κοινωνία.

Είχαμε μαζί μας το βιβλίο μας, που διαβάζουμε παράλληλα, πάνω στα τραπέζια μας, αλλά δεν διαβάσαμε καθόλου.
Πήγαμε μετά βόλτα στο πάρκο Ναυαρίνου, όπου είχε bazar για την οικονομική ενίσχυση ενός καταφυγίου ζώων.
Η ΤΚ πήρε δυο βιβλία και πουκάμισο καλοκαιρινό με χαρούμενα χρώματα.

Γύρισα στο σπίτι και πήγα στης μάνας μου, που είχε καλέσει το μεσημέρι για φαγητό.
Τα είπαμε και βγήκα στον "τράγο" για καφέ.
Έφαγα ένα κομμάτι από τη σπανακοτυρόπιτα μου, αλλά δεν πρόλαβα να μαγειρέψω.
Μπορεί να μαγειρέψω κάτι μετά.
Είχα φάει και μισό λουκάνικο πριν φύγω για το κέντρο.

20:51'.
Παθαίνω καμιά φορά, από το άγχος μάλλον, κάτι περίεργο: βλέπω στίγματα.
Πρέπει να κλείσω τα μάτια για 5 λεπτά για να ηρεμήσω και να μου περάσει.
Μερικές φορές περνάει κι αλλιώς.
Αν δεν το σκέφτομαι πολύ περνάει ή αν δω κάποιον καλό.

Το είχα πάθει νωρίτερα που γύρισα από τα Εξάρχεια αλλά, μιλώντας με τη μάνα μου, μου πέρασε.
Μπορεί να "κλωτσάνε" περίεργα τα ψυχοτρόπα που έχω καταναλώσει τόσα χρόνια.
Δεν αναφέρεται πουθενά ως παρενέργεια, ή δεν το 'χω δει εγώ.

Στο ημερολόγιό μου σε χαρτί το αναφέρω ως "μάτια φρύδια" γιατί μαζεύονται εκεί συνήθως τα στίγματα όταν κοιτάω κάποιον.
Είναι περίεργο. Σα να βλέπω ufo.

Έχω παρατηρήσει να το παθαίνω και όταν διαβάζω με ζέση κάποιο βιβλίο που είναι γραμμένο σε πολυτονικό σύστημα.
Λες και με πειράζουν οι πολλοί τόνοι και τα πνεύματα εκεί.
Δεν το 'χω αναφέρει ποτέ σε γιατρό. 
Αυτοί, οι ειδήμονες, λέμε τώρα, δίνουν περισσότερα φάρμακα για το οτιδήποτε.

Θέλει απλώς αυξημένη προσοχή, στην τσίτα, αν το πάθεις κι οδηγείς νύχτα σε επαρχιακό δρόμο.
Αλλιώς δεν είναι τόσο πρόβλημα.
Και, σε μένα τουλάχιστον, γίνεται πια πολύ σπάνια.
Παλιότερα, με αλλά φάρμακα, συνέβαινε συχνότερα.

Δόξα τω Θεώ, δεν πειράζει να έχω και κανένα τέτοιο φλασάκι από τα ψυχοτρόπα που έχω πάρει ως τώρα.
Αρκεί να μην γίνει τίποτα χοντρότερο.
Αλλά κι η αυξημένη προλακτίνη στο αίμα δεν είναι λίγο, με τα συμπτώματά της...

Ίσως όλα είναι δώρα από τον Θεό.
Χάνεις κάτι, κερδίζεις κάτι.
Μπορεί.
Δεν ξέρω.
Έχει κανείς να πει κάτι;
Μην στενοχωριέσαι! Αντέχεις! Δίνει δύναμη ο Θεός!
Αμήν.

Αντάλλαξα με την ΚαΧα που μου έγραφε πάλι τα δικά της, τα οικονομικά.
Μου γράφει και άλλα κατά καιρούς.
Τα ψυχιατρικά της μου γράφει ας πούμε.
Πάντα όμως είναι κάποιο πρόβλημα.
Συνέχεια δεν είναι καλά εξαιτίας κάποιου προβλήματος.

Ο Δαρό κάνει "διακοπές" μάλλον γιατί δεν στέλνει κάθε μέρα τελευταία, όπως παλιότερα.
Του στέλνω εγώ και συνεχίζουν όλα να είναι καλά τα δικά μας, του καθενός και τα κοινά, δόξα τω Θεώ!

Στην ΤΚ αποφάσισα να στέλνω κάθε μέρα, να τα συζητάμε, για περισσότερη αγάπη και συνάφεια.
Ελπίζω να μην την ενοχλώ, αλλά αν είναι θα μου το πει...
Σαν κούκλα, που είναι, γκρινιάζει καμιά φορά.
Επιτρέπεται.

Μερικοί, πιο μαζοχιστές ή μερικές πιο σαδίστριες, νομίζουν ότι "επιβάλλεται" κιόλας, όχι απλώς "επιτρέπεται" η γκρίνια δεδομένης της ομορφιάς.
Τέλος πάντων.

Κύριε Ιησού Χριστέ, Υιέ και Λόγε του Θεού, ελέησον με τον αμαρτωλό!
Κύριε Ιησού Χριστέ ελέησε ημάς όλους πάντα!
Υπεραγία Θεοτόκε το συμφέρον ποίησον, πρέσβευε υπέρ ημών και σώσον ημάς!

23:37'.
Έκανα προσευχή με αγωνία για μένα, τους άλλους γύρω και για την Ελλάδα.
Μου ήρθαν δυστοπικά μέλλοντα πιθανά, με ό,τι συζητιέται στα εισερχόμενά μου.
Ένιωσα την ξεφτίλα της κατάντιας μας ως κοινωνία.
Ήταν άσχημα.
Αλλά, δόξα τω Θεώ, έφυγε πια.

Κύριε δόξα Σοι, η ελπίς ημών, δόξα Σοι!
Ευτυχώς που ο Χριστός με τη χάρη Του και ο Πατέρας με την αγάπη Του και το Πνεύμα το Άγιο με την κοινωνία Του μας έχουν καλά ακόμα.

Αμήν να ανταπεξέλθουμε ό,τι άλλο και να γίνει.
Δεν είναι τόσο σίγουρο πως θ' ανταπεξέλθουμε.
Είναι σίγουρο πως θα γίνουν κι άλλα.
Θεός φυλάξει!

Η Παναγιά μας, σ' Αυτήν έχω αποκούμπι.
Να κρεμόμαστε πάντα από το φουστάνι Της!
Θα δώσει ο Θεός!
Δόξα Πατρί και Υιώ και Αγίω Πνεύματι και νυν και αεί και εις τους αιώνας των αιώνων. Αμήν.

23:50'.
Ο καφές τελειώνει.
Πεινάω αλλά όχι πολύ.
Μπορεί να φάω από τη σπανακοτυρόπιτα και να μη χρειαστεί κάτι άλλο σήμερα.
Δεν έχω δύναμη για μαγείρεμα.
Αλλά μπορεί να ήταν λύση να αράξω στον καναπέ μου όσο το φαγητό θα μαγειρεύεται.
Να φύγω τώρα;

00:40'.
Η Αρετή ήταν μέσα στο bar και παρακολουθούσε αγώνα στο laptop.
Τα αγόρια του μαγαζιού είχαν μαζευτεί, άκουσα, στο σπίτι του Κώστα, που δουλεύει εδώ, προφανώς για να δουν αγώνα.
Άρχισαν κορναρίσματα στους δρόμους και γύρισα, ακόμα πιο λυπημένος, για να βάλω ράδιο να δω ποιός έπαιζε.

Ο πρώτος ψυχίατρος μου, αυτός που μου συνταγογράφησε τη ρισπεριδόνη, έλεγε στην απάντηση της ερώτησής του για το τί ομάδα είμαι: "όλοι έχουμε λίγο Ολυμπιακό μέσα μας". 
Τέτοιος ήταν, όχι γιατρός ακριβώς αλλά παιγμένος.
Εγώ είχα απαντήσει βέβαια:
"Παλιά, ο κολλητός μου ήθελε να μάθω την ενδεκάδα του Ολυμπιακού..."

00:49'.
Γύρισα στο σπίτι και δεν έφαγα τίποτα.
Πήρα τα 3 mg ρισπεριδόνης μπας και γλιτώσουμε από την κατάντια.
Ξάπλωσα.
Θα βάλω το Απόδειπνο.

03:07'.
Κοιμόμουν.
Τώρα, σε ξύπνημα, έφαγα τα τρία τελευταία κομμάτια της σπανακοτυρόπιτας.
Είχε πονέσει το κεφάλι μου.
Το νιώθω βαρύ και πονεμένο τώρα.