Δευτέρα, 18-05-2026.

20:24'.
Σηκώθηκα στις εννιάμιση το πρωί.
Ανέβασα το χτεσινό ψηφιακό ημερολόγιο κι έγραψα στο ημερολόγιό μου σε χαρτί.
Άναψα λιβάνι και προσευχήθηκα για τη μέρα.

Πήγα και πλήρωσα τα πολλά τσιγάρα που περιμένω αύριο.
Θα κάνω κι άλλη μεγάλη παραγγελία τσιγάρων για να έχω για το καλοκαίρι.
Πήγα ψώνισα ένα ηλεκτρικό σκουπάκι για τη μάνα μου και της το πήγα και της το έδειξα.

Πήρα τις εξετάσεις αίματος μου και τελικά τα συμπτώματα που έχω είναι από την αυξημένη προλακτίνη στο αίμα, πράγμα που είναι παρενέργεια του φαρμάκου μου.
Έκλεισα ραντεβού για αύριο με τον παθολόγο.

Έφαγα από το χτεσινό φαγητό και λίγα χόρτα που μου έδωσε η μάνα μου.
Ξάπλωσα για μεσημέρι.
Το απόγευμα άκουσα μια ομιλία του πατέρα Λίβυου που έστειλε η ΤΚ, με την οποία ανταλλάξαμε μηνύματα.
Αντάλλαξα μηνύματα και με την ΚαΧα και τον Πέτρο και την ΕΚ.
Κάλεσε κι ο Ευαγγελινός και είπαμε τα νέα μας.

Διάβασα από την Καινή Διαθήκη.
Έκανα τους χαιρετισμούς της Θεοτόκου και την προσευχή με τις μετάνοιες.
Ανέβηκα στης μάνας μου αλλά κοιμόταν.
Βγήκα τώρα στον "τράγο" για καφέ.

20:38'.
Με την ΤΚ ανταλλάξαμε μηνύματα και τώρα.
Δεν ξέρω τί θα φέρει η ζωή.
Δεν ξέρω πολλά πράγματα.
Ούτε τους λόγους τους.
Αλλά τί σημασία έχει;
Κάποια στιγμή σήμερα μας λυπόμουν για τα βάσανά μας.
Ό,τι θέλει ο Θεός!
Ας μείνει η αγάπη.
Αμήν να είμαστε όλοι καλά!

Κύριε Ιησού Χριστέ ελέησον με τον αμαρτωλό!
Έχω φέρει λίγα φυστίκια σήμερα, για μετά αν πιω κάτι αλκοολούχο.
Η ΤΚ ευχήθηκε καλά να περάσω.
Αμήν.
Υπεραγία Θεοτόκε το συμφέρον ποίησον, πρέσβευε υπέρ ημών και σώσον ημάς!

22:15'.
Ήρθε ο Πέτρος για λίγο, είπαμε δυο κουβέντες.
Καθόταν έξω από νωρίτερα με φίλο του.
Τώρα είχε βαρεθεί πια κι έφυγε.
Κύριε Ιησού Χριστέ ελέησε ημάς όλους πάντα!
Έκανα περισσότερη προσευχή σήμερα για την ΤΚ και τους συν αυτήν.
Θα κάνω και για τον Πέτρο.

22:27'.
Με χαιρέτησε, όπως πάντα, ο Χρήστος, ο μάγειρας, και ο Γιώργος, ο οπαδός του ΚΚΕ, που πέρασε.
Έχει έρθει κι η παρέα της Δευτέρας και χαιρετηθήκαμε επίσης.

Σήμερα θυμήθηκα τη Μαρία την Παππά από το μακρινό 2000 και εκείνα εκείνης της περιόδου.
Είχα ξεγραφτεί από το ΤΕΒΕ, που με είχε δηλωμένο ο πατέρας μου ως ασφαλιστή, κι έκανε ο ίδιος ασφάλειες στο γραφείο του, σαν συνταξιούχος της χωροφυλακής, απόστρατος.
Είχα δηλωθεί άνεργος λοιπόν γυρνώντας από τις ημιτελείς σπουδές καλών τεχνών και σύγχρονης τεχνολογίας στο Πολυτεχνείο Κρήτης.
Αυτό γιατί ήθελα την αλήθεια μου κι ό,τι φέρει η ζωή.

Ήμασταν μαζί με την ΛαΠολ, που την έφερα από την πατρίδα της, την Κρήτη, και μέναμε στο σπίτι μου.
Έφερε η ζωή, γιατί το επιδίωξα, ένα επιδοτούμενο σεμινάριο για ανέργους σχετικό με την ανακύκλωση αλουμινίου και γυαλιού.
Στη συνέντευξη πριν με πάρουν είχα πει πως θέλω να φτιάξω ένα γλυπτό από αλουμίνιο.

Στο σεμινάριο πήγαινα με τα χρωματιστά μολύβια μου και ζωγράφιζα όλη την ώρα.
Είχα κάνει και μουσικό δρώμενο σε πλατεία στη διάρκεια ευαισθητοποίησης του κοινού για την ανακύκλωση.

Είχα εκεί τα "7 μουσικά μπουκάλια", ένα έργο μου από γυαλί και σύρματα, κι έπαιζα μουσική μ' αυτά φορώντας την κόκκινη περούκα μου του κλόουν καθισμένος οκλαδόν σε κόκκινο πανί.
Έχω κάπου και φωτογραφία μου.

Τότε λοιπόν παίζαμε με τον έρωτα με τις δύο μόλις φίλες την Διον και την Μαρία την Παππά.
Δυστυχώς χαθήκαμε μετά με την Μαρία την Παππά και όσο κι αν έχω προσπαθήσει να την ξαναβρώ, δεν τα κατάφερα.
Κρατάνε ακόμα οι αναμνήσεις από τότε.

Βέβαια μετά υπήρξε πτώση σε βάραθρο και το ξεκίνημα της ψυχοφαρμακευτικής αγωγής με ρισπεριδόνη, μετά από την επίσκεψη στον ψυχίατρο, που ήταν άλλου γι' αλλού κι αυτός περισσότερο απ' όσο εγώ.
Κράτησε η αγωγή τρία χρόνια, τα χρόνια που με χάλασαν και εγκατέστησαν το ψυχιατρικό ιστορικό.

Αυτό το 2007 έφερε την πρώτη εισαγγελική παραγγελία για ψυχιατρική εξέταση και συνακόλουθα την φαρμακοεπαγόμενη καταστολή και τρέλα.
Άλλαξαν τα φάρμακα τη βιοχημεία και την ανατομία του εγκεφάλου μου και μ' έκαναν να τα χρειάζομαι για να μην τα χάσω.

Μετά το ξεκίνημα της ψυχοφαρμακευτικής αγωγής με ρισπεριδόνη το 2000 ως το 2003, δεν είχα επηρεαστεί τόσο.
Είχα επανέλθει.
Κι έκανα νέες δουλειές και σχέσεις.
Έγινα κι ελεύθερος επαγγελματίας, ζωγράφος, γλύπτης κι έμπορος πινάκων με επιδότηση στην Αρκαδία.

Αλλά το 2007 ως το 2010 με την ενέσιμη αγωγή και με τα χάπια χάλασα τελείως.
Με κορόιδεψαν τότε.
Ο γιατρός στο νοσοκομείο, στο εξιτήριο από την πρώτη ψυχιατρική νοσηλεία το 2007, είπε πως αν δεν πηγαίνω για την ένεση μου εκεί κάθε δεύτερη βδομάδα, θα ειδοποιηθεί το σπίτι μου κι η αστυνομία.
Κι εγώ το πίστεψα.

Αντί να πάω σε άλλον γιατρό να προτείνει ίσως κάτι άλλο, πιο ήπιο.
Δεν ήξερα. Ένα θύμα ήμουν.
Και όχι τόσο τρελός το 2007. 

Πληγωμένος μόνο συναισθηματικά από το χωρισμό μου με την ΚωΛα και επιδραστικός με το πολιτικό εικαστικό δρώμενο "Εκλογές;", που έκανα τότε στέλνοντας emails και μηνύματα στα μέσα ενημέρωσης.
Αλλά στο σπίτι έβλεπαν άλλα...
Δεν έβλεπαν ούτε τον έρωτα ούτε την τέχνη.
Έβλεπαν μέθη.

Υπάρχει ένα ψυχολογικό τεστ όπου βάζεις σε μια στήλη τα "έρωτας, τέχνη, μέθη" και σε άλλη στήλη δίπλα τα "λογικό, παράλογο, άλογο" και σου ζητείται να κάνεις με γραμμές αντιστοιχίσεις μεταξύ αυτών της πρώτης στήλης κι αυτών της δεύτερης.
Κάντε το, αξίζει.

Για μένα και τα τρία, έρωτας, τέχνη, μέθη έδειχναν παράλογο, σύμφωνα με τους δικούς μου, γαμώ την τύφλα τους!

Δόξα τω Θεώ, τώρα είμαι καλά.
Έχω τα χαρτιά να λένε πως δεν είμαι καλά βέβαια.
Και την αγωγή με τα 3 mg ρισπεριδόνης κάθε μέρα.
Που με ευνουχίζει, όπως έγινε και από το 2007 και μετά.
Μάλιστα.
Λοιπόν;

Ξέρει ο Θεός.
Αυτός μπορεί, Αυτός θα φροντίσει!
Αμήν να σωθούμε όλοι!
Και να μην υποφέρει κάνεις ποτέ!
Και Κύριε ελέησον!

Δεν ξέρω τί θύμα ήμουν περισσότερο: του σπιτιού, του έρωτα, της τέχνης;
Σίγουρα δεν με έβαλε κάτω ο Θεός με ξύλο από παντού, αν κρίνω από το πώς εξελίχθηκαν τα πράγματα στο παρόν.
Ο Θεός είναι αγάπη, δεν στέλνει σε ψυχιάτρους και ψυχιατρεία.
Και ο έρωτας μου αγάπη είναι.
Μόνο που δεν είμαι θεός.
Καλύτερα!

Τώρα θα περάσουμε με τα μέσα μας, και του εσώτερου εαυτού και των υλικών μας, και τα έξω του κόσμου.
Αμήν για ό,τι θέλει ο Θεός!
Ας γίνει το δικό Του θέλημα.
Και το θέλημά Του είναι να σωθούμε όλοι!
Δεν κρίνω κανέναν και καμιά.
Όλοι όπως μπορούν κάνουν.
Ψυχούλες είμαστε όλοι και κάποτε μωρά.
Και συνεχίζουν όλα.

Θα έχω αγαθή προαίρεση και θα περιμένω.
Έμαθα ένα δυο πράγματα και σήμερα.
Και διευθετούνται όλα χωρίς να ενοχλούμαι.
Δόξα τω Θεώ!
Δόξα Πατρί και Υιώ και Αγίω Πνεύματι και νυν και αεί και εις τους αιώνας των αιώνων. Αμήν.
Ας πρεσβεύει η Παναγιά που κρεμόμαστε από το φουστάνι Της!

Εγώ θα συνεχίζω να κάνω προσευχή κάθε μέρα να φύγω γρήγορα και να είμαι έτοιμος για τη βασιλεία των ουρανών.
Και πρεσβεύει η Παναγιά γι' αυτό.
Της το ζήτησα πέρσι τον δεκαπενταύγουστο.
Το κάνει σίγουρα.
Αμήν.

Ας συνεχίζουν οι χρεώσεις κι εγώ τη διαχείριση των οικονομικών μου.
Ας βρέξει.
Ας κάνει ζέστη.
Ό,τι θέλει ο Θεός!
Υπάρχουν ομπρέλες κι αδιάβροχα για τη βροχή κι υπάρχει και το βουνό για τη ζέστη.
Τώρα;
Θα πάρω μπύρα;

23:27'.
Δεν θέλω τίποτα άλλο από τη βασιλεία των ουρανών.
Δεν πάω πουθενά.
Δεν είμ' εδώ και δεν είμ' εγώ.
Ας μας φωτίσει το Πνεύμα το Άγιο!
Και βλέπουμε...
Και βλέπουμε και με τα μάτια μας και με τα μάτια του εκ γενετής τυφλού του Ευαγγελίου χτες.
Αμήν.

Ο Θεός είναι μεγάλος!
Ας γίνονται όλα.
Στο τέλος θα αφεθούμε στο Φως του Προσώπου Του και στη μακαριότητά Του και στη ζεστασιά της μητρικής αγκάλης.
Και θα υμνωδούν οι άγγελοι δοξολογία στον Θεό.
Για σας δεν ξέρω, ξέρετε εσείς.
Μπορεί να προτιμάτε άλλη μουσική.

00:14'.
Γύρισα στο σπίτι.
Έφαγα μοσχάρι με μακαρόνια και χόρτα.
Ήπια μισό ποτηράκι κρασί ροζέ.
Πήρα τα 3 mg ρισπεριδόνης για να συνεχίσω να δοξολογώ τον Θεό.
Ξάπλωσα.
Θα βάλω το Απόδειπνο.