Κυριακή, 10-05-2026.

20:42'.
Ξύπνησα πριν τις πέντε το πρωί.
Σηκώθηκα κι έγραφα στο ημερολόγιό μου σε χαρτί.
Άναψα λιβάνι και προσευχήθηκα για τη μέρα.
Είδα το τελευταίο ιδιωτικό βίντεό μου και ένιωσα αργότερα κουρασμένος.
Έπεσα λοιπόν πάλι στο κρεβάτι στις οκτώ ως το μεσημέρι.

Διάβασα από την Καινή Διαθήκη κι άρχισα τους χαιρετισμούς της Θεοτόκου.
Σκεφτόμουν πως εντάξει αυτά και όλα, αλλά τώρα τί γίνεται;
Αναρωτιόμουν σχετικά όλη τη μέρα και έγραφα στο ημερολόγιό μου σε χαρτί.
Κάτι δεν καταλάβαινα και ρωτούσα σχετικά.
"Μην ανησυχείς! Όλα θα γίνουν.", αυτό ακούστηκε.

Ανέβηκα στης μάνας μου και είχε φτιάξει χόρτα και πήρα λίγα.
Είχα φάει το πρωί δύο σοκολατάκια και για μεσημέρι έφαγα δύο μανταρίνια και αχλάδι.
Τσίμπησα και στης μάνας μου δυο μεζεδάκια αρνί βραστό.

Αργά το απόγευμα τελείωσα τους χαιρετισμούς της Θεοτόκου και την προσευχή με τις μετάνοιες.
Ήρθε η αδερφή μου και ανεβήκαμε στης μάνας μου.
Βγήκα για τον "τράγο" αλλά είχαν μουσικές και χορούς και ήρθα στα Εξάρχεια, στο "selas".

21:31'.
Κάλεσε ο ξάδερφος απ' την Εύβοια, ο Σπύρος, για τα χόρτα στον κήπο του σπιτιού που κόπηκαν και τα σχετικά.
Μάλιστα.
Δόξα τω Θεώ που είμαι εδώ και όλα είναι καλά και υπάρχει η ζωή.
Ο Χριστός είναι η αλήθεια, η οδός και η ζωή.
Αμήν.

Σκεφτόμουν σήμερα το 2018 με την επιθυμία μου τότε για dolce vita, και τις γύρες στα καφέ απολαμβάνοντας το παρόν.
Έμειναν τότε κουτσουρεμένα όλα, με κομμένα πόδια.

Έληξε άδοξα εκείνη η περίοδος, λες και σκαρφάλωσα σε δέντρο ψηλό και έπεσα και τσακίστηκα.
Ακόμα και στη νοσηλεία, που ακολούθησε, σε ψυχιατρική κλινική, στο Κωνσταντοπούλειο, "Αγία Όλγα", έλεγα, απ' ό,τι θυμάται ο Πέτρος, "παντού καφέ για όλους", και ήταν εννοείται άτοπο.
Μάλιστα.

Δεν βιάζομαι να καταλάβω, θα έρθει η ώρα.
Δόξα τω Θεώ δεν είναι το 2018. Έχουν περάσει πολλά.
Τώρα υπάρχει ακόμα χρόνος για όλα!
Ας έχω αγαθή προαίρεση και ας περιμένω.
Ας κάνω και καμιά γύρα ακόμα, όσο μπορώ...

00:19'.
Προσπάθησα να χαρώ στη θέση μου, όσο μπορούσα, μέχρι που τελείωσε ο καφές.
Έκανα μια μεγάλη γύρα από την Ασκληπιού και την Ιπποκράτους και κοίταζα τα μαγαζιά εκεί.
Δεν μου έκανε κάτι εντύπωση για να καθήσω.
Μόνο τα σκαλιά του Αγίου Νικολάου Πευκακίων, που είχαν κόσμο που καθόταν, έλεγαν κάτι.

Γύρισα στο σπίτι.
Δόξα τω Θεώ!
Έφαγα σαλάτα ντομάτα και μαρούλι και λίγο από το χτεσινό ψητό χοιρινό.
Πήρα τα 3 mg ρισπεριδόνης για να μπορώ να κάνω καμιά γύρα.
Τώρα;

00:46'.
Έχω έρθει στον "τράγο" για μια μπύρα.
Οι μουσικές και οι χοροί έχουν τελειώσει και ο κόσμος έχει μείνει με την ευθυμία της βραδιάς.
Δόξα τω Θεώ!
Κι εγώ καλά έχω περάσει.
Έκανα τη βόλτα μου.
Αμήν πάντα έτσι ή και καλύτερα!

Σήμερα αναρωτιόμουν "πού είναι ο κόσμος;"
Και μάλλον ο καθένας μας κι η καθεμιά είναι άλλος κόσμος.
"Εγώ πού είμαι;", έγραφα στο ημερολόγιο...
Και εκεί ανάμεσα είμαι κι εγώ με ό,τι είναι, τα λίγα που είναι.
Δόξα Πατρί και Υιώ και Αγίω Πνεύματι και νυν και αεί και εις τους αιώνας των αιώνων. Αμήν.
Όλα συνεχίζουν.

01:33'.
Βάρυναν τα βλέφαρά μου.
Και η κούραση, που ένιωσα το πρωί και δεν πήγα εκκλησία αλλά έπεσα για ύπνο, ήταν λίγο περίεργη.
Σαν κούραση από τα της ζωής.
Μπορεί κι αυτό.
Δεν δουλεύω, δόξα τω Θεώ, αλλά δεν αντέχω και πολλά.
Δόξα τω Θεώ που όλοι ανταπεξερχόμαστε!
Αμήν να τα καταφέρνουμε πάντα!

02:05'.
Γύρισα και από τον "τράγο".
Ξάπλωσα.
Θα βάλω το Απόδειπνο.