Κυριακή, 28-12-2025.

23:40'.
Ξύπνησα αργά για εκκλησία.
Έγραψα στο ημερολόγιό μου.
Άρχισα τους χαιρετισμούς της Θεοτόκου.
Και επειδή δεν αισθανόμουν καλά βγήκα για να ψωνίσω μαρούλι, που είχα σκεφτεί για το σημερινό γεύμα μαζί με χοιρινή τηγανιά.

Έξω σκέφτηκα να καθήσω στο coffee island για καφέ, ν' αναπολήσω περασμένα αλλοτινά εκεί.
Κάθησα και αισθανόμουν άβολα.
Έστειλα στην ΤΚ και στον Δαρό για συμπάθεια.
Ήρθε ο ξάδερφος ο ΠανΖο και μου έλεγε τα δικά του τα βαρύνοντα με ύφος εκατό καρδιναλίων. Προσπάθησα να αρθρώσω δυο κουβέντες αλλά απέτυχα, με σιώπησε μια αυτός και μια το τηλέφωνό του που κτύπησε.
Μάλιστα.
Έστειλαν ΤΚ και Δαρό.

Γύρισα για μεσημέρι στης μάνας μου.
Είχε φτιάξει το χοιρινό με το σέλινο, σαν φρικασέ, αυγοκομμένο.
Φάγαμε.
Έπεσα για ύπνο.
Σηκώθηκα στις έξι το απόγευμα.

Αντάλλαξα πάλι με τον Δαρό.
Συνέχισα με την προσευχή και τους χαιρετισμούς της Θεοτόκου.
Ανέβηκα στης μάνας μου και μου έδωσε από το φαγητό της για βράδυ.
Βγήκα στον "τράγο" για καφέ. Είχε μουσικές live.
Κάθησα έξω στο κρύο λιγότερο από δύο ώρες.
Δεν άντεξα άλλο.
Η ατμόσφαιρα ήταν χάλια.

Γύρισα και έφαγα και πήρα χάπι.
Έγραψα πάλι στο ημερολόγιό μου.
Φοράω το μπουφάν μέσα στο σπίτι κι έχω ρίξει και μια κουβέρτα πάνω μου γιατί έξω κρύωσα.
Αισθάνομαι τώρα καλά. Υπάρχει νόημα.
Δόξα τω Θεώ!

00:06'.
Μπορεί να κάνω βίντεο, ιδιωτικό μάλλον.
Δημόσια τα έχω πει όλα...
Πήρα ένα depon, προληπτικά.
Κλείδωσα το μηχανάκι. Δεν πάω πουθενά αλλού.
Έξω άρχισε να φυσάει.
Κάποιοι ρίχνουν πυροτεχνήματα.
Εγώ σκέφτομαι: "Πώς γίνεται να ανεχόμαστε τόσες ψευτιές και τόσες μαλακίες;"
Κι όμως γίνεται. Ξεχνάμε Θεό κι εαυτό, γι' αυτό.