Τρίτη, 05-05-2026.

20:01'.
Σηκώθηκα στις εφτάμιση το πρωί.
Ανέβασα το χτεσινό ψηφιακό ημερολόγιο.
Άρχισα την προσευχή με τις μετάνοιες κι άναψα λιβάνι και προσευχήθηκα για τη μέρα.
Πήγα στην Αγία Αικατερίνη και με κοινώνησε ο παπά Κώστας.
Ήταν της Αγίας Ειρήνης σήμερα.

Έγραψα στο ημερολόγιό μου σε χαρτί.
Βγήκα για το συνεργείο μοτοσικλετών και έχω να πάω αύριο.
Πέρασα από το φαρμακείο και παρήγγειλα φάρμακα και αγόρασα βιταμίνες Β.
Πήρα απ' αυτές.

Τελείωσα την προσευχή και έκανα και τους χαιρετισμούς της Θεοτόκου.
Διάβασα από την Καινή Διαθήκη.
Έφαγα ρώσικη σαλάτα με ψωμί, μαρούλι σαλάτα και δύο μεζεδάκια από τη συκωταριά.
Έφαγα και δυο μανταρίνια.

Ξάπλωσα και κοιμήθηκα για μεσημέρι.
Το απόγευμα έφαγα δύο αχλάδια.
Διάβασα από το "Οι αδελφοί Καραμάζοβ".
Ανέβηκα στης μάνας μου αλλά ήταν ξαπλωμένη και δεν σηκώθηκε να παίξουμε scrabble.
Έπλυνα ρούχα και τα άπλωσα.

Κάλεσε ο Δαρό και είπε να έρθει στον "τράγο".
Βγήκα τώρα εδώ, στον "τράγο", για καφέ.
Είχα ανταλλάξει μηνύματα και με τον Πέτρο σήμερα.
Κάλεσε κι ο ανηψιός, ο Κωνσταντίνος, για να έρθει να πάρει κάτι.

20:35'.
Είχα λογισμούς το πρωί με τα χτεσινά κι άλλους και έκανα τους χαιρετισμούς εκείνη την ώρα και σταμάτησα και προσευχήθηκα στην Παναγία, ρωτώντας την "τί να κάνω;".
Άκουσα λοιπόν μια φιλική κι αγαπητική φωνή να μου λέει να κάνω τις ασκήσεις μου και θα μπορούσα να βγω σ' ένα καφέ να διαβάσω το βιβλίο μου.

Τελικά, μετά την προσευχή, έφαγα και ξάπλωσα και το απόγευμα διάβασα το βιβλίο στον καναπέ, αλλά η διάθεσή μου είχε φτιάξει αμέσως μόλις είχα ακούσει τη φιλική κι αγαπητική φωνή.
Λες και φωτίστηκα ήταν. Πέρασαν όλα!
Σκέφτηκα λοιπόν πως καλά έκανα που είχα πάει το πρωί στην εκκλησία και κοινώνησα.
Δόξα τω Θεώ!

21:39'.
Έχει έρθει ο Δαρό για παρέα.
Μου είπε τα δικά του, της δουλειάς στο σχολείο, και τώρα, μετά τον φραπέ, πήρε φαγητό και κρασί.
Μου έβαλε κι εμένα μια τζούρα για να ευχηθούμε υγεία.
Δόξα τω Θεώ με χαλάρωσε το λίγο κρασάκι.

Έκανα ως τώρα προσευχή στον Κύριο για έλεος κι ακούστηκε:
"Καλά δεν είσαι; Δεν είναι όλα καλά;"
Πράγματι, όλα καλά είναι!
Δόξα Πατρί και Υιώ και Αγίω Πνεύματι και νυν και αεί και εις τους αιώνας των αιώνων. Αμήν.
Έστειλα μήνυμα στην ΤΚ.

23:09'.
Γύρισα στο σπίτι κι έφαγα το υπόλοιπο της συκωταριάς και ψωμοτύρι.
Πήρα τα 3 mg ρισπεριδόνης για καλή συνέχεια.
Βγήκα πάλι στο κέντρο να δω τον ανηψιό μου, τον Βασίλη-Ρετζέπ, "στου Χασάν".
Δόξα τω Θεώ!

23:27'.
Εδώ στα Εξάρχεια, τα πράγματα είναι αλλιώς, έχουν το λούστρο του κέντρου και της νεανικής, ελεύθερης γειτονιάς μαζί.
Τα λέμε με τον ανηψιό και τη Ζαχαρούλα, την κοπέλα του, και τον Πασχάλη, τον φίλο του, που δουλεύουν όλοι μαζί απόψε.
Για εκδρομές και για τις δουλειές μας.

00:23'.
Ωραία είναι εδώ στο bar!
Δεν το περίμενα!
Δόξα τω Θεώ!
Και η βραδιά είναι χαλαρή και με καλό καιρό και όλα δείχνουν όμορφα!
Ήρθε κι η Αλεξάνδρα, φίλη της Ζαχαρούλας, που έχουμε ξανακαθήσει μαζί εδώ άλλοτε, και τα λέγαμε για σπουδές και δουλειές.

Θυμήθηκα τα χρόνια του service, ως βοηθός καφετζή στα Εξάρχεια, στο "καφενείο Ναυαρίνου", "του Χασάν" πάλι κι εκεί, το πρώτο του μαγαζί.
Μαζί με τον γαμπρό μου, τον Χασάν, δούλευα τότε, το 2000 ως και την 05-05-2005, και με τον συνεργάτη του, τον Γιλμάζ.

Έχω επέτειο δηλαδή σήμερα της εγκατάλειψης του service σε καταστήματα υγειονομικού ενδιαφέροντος και της εντρύφησης στην καλλιτεχνική ενασχόληση, που είχε αρχίσει επαγγελματικά από το καλοκαίρι του 2004.

Μετά έμεινε εκείνο το "καφενείο Ναυαρίνου" στον Γιλμάζ και ο Χασάν άνοιξε εδώ το "Mare Nostrum" ή "του Χασάν", το δεύτερο μαγαζί.
Για μένα οι πελάτες έλεγαν πως δούλευα τότε "σαν δυο Τούρκους".

Είχα φτιάξει με ξυλογλυπτική και κόλλα με χρυσόσκονη σε ξύλο, από βαρέλι του παππού μου, την ταμπέλα του νέου μαγαζιού.
Μύριζε μούστο αυτή η ταμπέλα.
Ήταν σε δυο κομμάτια. Το ένα έγραφε "Mare Nostrum" και το άλλο "caffe".

Σήμερα έχει κάπου φυλαχτεί κι έχει νέα ταμπέλα το μαγαζί αλλά το γραφικό, του σχεδίου στην ταμπέλα που είχα φτιάξει, έχει μείνει ακόμα εδώ στους καταλόγους, τις κάρτες και τις αφίσες του μαγαζιού, σαν λογότυπο.

Δόξα τω Θεώ!
Δεν είναι τυχαίο που νιώθω οικείος εδώ.
Περισσότερο οικείος από αλλού, που σκεφτόμουν να πάω κι απόψε.
Ήπια μια Άλφα μπύρα και θα μπορούσα να συνεχίσω κι αλλού.
Θα δούμε.
Έχω έναν γλυκό πονοκέφαλο, βέβαια.

00:36'.
Θυμήθηκα και την ψαροταβέρνα στη Μύκονο, το "Sea Satin Market", όπου δούλεψα τις πρώτες μέρες σα μάγειρας κι ύστερα σερβιτόρος για μία saison.
Εκεί βέβαια κάναμε και υπαίθρια γλυπτική κάτω από τους ανεμόμυλους με τον Χρήστο και τα μαστορόπουλά του.

Είχα φτιάξει τότε μιαν "Υδροχόο" σε μάρμαρο Πεντέλης και είχα αγοράσει κι ένα πέτρινο φτερό από πέτρα Μυκόνου.
Την "Υδροχόο" την είχα εκθέσει σε σύνθεση με άδεια βάζα ζαχαρίνης Canderel στην πρώτη μου ατομική έκθεση, στην Πάτρα το 2004, στην ενότητα έργων "Γλυπτική Σώματος".

Κι αυτή η saison στη Μύκονο ήταν το 1997, πριν πάω στα Χανιά για να σπουδάσω καλές τέχνες.
Ο Χρήστος έλεγε πως τίποτα δεν είναι τυχαίο, πως όλα γίνονται για καλό και πως δεν υπάρχει πρόγραμμα και για ό,τι περίεργο συνέβαινε: "Αμάν!".

Το 1998, στα Χανιά, ενώ σπούδαζα στο Πολυτεχνείο Κρήτης, είχα προσπαθήσει πάλι να δουλέψω σερβιτόρος σε εστιατόριο για λίγο.
Τότε έπρεπε να δουλέψω γιατί τα λεφτά του μήνα δεν έφταναν για τα απαραίτητα.
Τελικά είχα μειώσει πολύ τα έξοδά μου και είχα πεινάσει κιόλας.

Και βέβαια δούλευα στη Στεμνίτσα σερβιτόρος του νεανικού καφενείου, "του Γκριτζιά", με συνεργάτες την κυρά Βούλα και τον κυρ Παναγιώτη για ένα καλοκαίρι, του 1988 μάλλον.
Εκεί τότε, οι συνομήλικοί μου, η παρέα της Στεμνίτσας, έρχονταν ως πελάτες, όταν δεν έκαναν τις βόλτες τους στο χωριό.

03:24'.
Έχω γυρίσει πίσω στο σπίτι.
Το τηλέφωνο έμεινε από μπαταρία.
Κλείνανε τα παιδιά "στου Χασάν" και πήγα στους "πέντε δρόμους" για μια μπύρα ακόμα.
Έφαγα φυστίκια.
Την απόλαυσα την Άλφα μπύρα μου χωρίς να σκέφτομαι σχεδόν τίποτα.

Κλείναν τα μάτια μου και γύρισα για ύπνο.
Έξω τα νέα παιδιά, κι όσοι αντέχουν, διασκεδάζουν ακόμα.
Έφαγα μορταδέλα και λίγο ψωμί.
Θα ξαπλώσω και δεν θα βάλω το Απόδειπνο γιατί το τηλέφωνο φορτίζεται μακριά από το κρεβάτι.