Πέμπτη, 30-04-2026.

23:44'.
Ξύπνησα πάλι στις τέσσερις τα ξημερώματα αλλά σηκώθηκα για λίγο και ξαναέπεσα στο κρεβάτι.
Σηκώθηκα πάλι στις εννιά το πρωί.
Άναψα λιβάνι και προσευχήθηκα για τη μέρα.
Διάβασα λίγο από την Καινή Διαθήκη.
Έκανα τους χαιρετισμούς της Θεοτόκου και την προσευχή με τις μετάνοιες.

Έφτιαξα χοιρινό με πατάτες και κολοκύθια.
Ανέβασα ένα μεγάλο, πολύ γεμάτο πιάτο στη μάνα μου.
Έπεσα για ύπνο και ξύπνησα νωρίς το απόγευμα.
Ανταλλάξαμε μηνύματα με την ΤΚ και είπαμε για καφέ στα Εξάρχεια.

Πήγα και τα λέγαμε και μετά είπαμε να την φέρω στον "τράγο" για συνέχεια.
Περάσαμε από το σπίτι και καληνύχτισα τη μάνα μου.
Και το μεσημέρι και το απόγευμα ήταν ξαπλωμένη.

Ήρθαμε στη ώρα που έπρεπε στον "τράγο" για να παραγείλω καφέ.
Πήραμε και τσίπουρο, φαγητό και μπύρα.
Ακόμα τα καταναλώνουμε με κουβέντες.
Δεν φαίνεται να προλαβαίνει τώρα να επιστρέψει με τα μέσα συγκοινωνίας.
Βλέπουμε.

23:56'.
Κύριε δόξα Σοι, η ελπίς ημών, δόξα Σοι!
Λέμε για τα ψυχιατρικά, τα κινηματικά, τα κοινωνικά, τους έρωτες και για το Τάι Τσι.
Δόξα τω Θεώ!
Κύριε Ιησού Χριστέ ελέησε ημάς όλους πάντα!

01:45'.
Δόξα τω Θεώ γύρισα στο σπίτι.
Πήρα τα 3 mg ρισπεριδόνης για να πάμε παρακάτω.
Ξάπλωσα.
Θα βάλω το Απόδειπνο.

05:14'.
Η ΤΚ κοιμάται κι εγώ ξαγρυπνάω και σκέφτομαι.
Έχει γλυκάνει πολύ η σχέση μας έτσι όπως έχει κοιμηθεί η ΤΚ δυο φορές στο σπίτι μου.

Για την πρώτη φορά, τις προάλλες, μετά το ξενύχτι της γιορτής μου, είχα σκεφτεί πως επειδή η μάνα μου είχε περάσει δύσκολα νωρίτερα για δυο μέρες, με εντερικά προβλήματα, και της συμπαραστάθηκα, ήταν σαν κάπως να μου χρωστούσε η ζωή να το χαρώ στη συνέχεια.

Γι' απόψε πήγα να σκεφτώ πως ίσως, αφού περάσαμε καλά, κάτι κακό μπορεί ν' ακολουθήσει.
Αλλά αυτή είναι πολύ αρνητική κι άσχημη σκέψη.
Δείχνει κάπως σα να μην είμαι ανοικτός στην Πλάση.
Δείχνει σα να μην μπορώ να χαρώ τη ζωή.

Κάναμε και πλάκα αρκετά με την ΤΚ νωρίτερα, πριν τον ύπνο.
Και τώρα σκέφτομαι πόσο πολύ καιρό είχα ν' αστειευτώ και να γελάσω.

Είπαμε μπορεί να φαίνομαι αυτιστικός και μονόχνωτος, έτσι που κάθομαι σχεδόν πάντα μόνος έξω, αλλά να μην είμαι κιόλας έτσι.
Και δεν είμαι έτσι.
Δοξολογώ τον Θεό συχνά και γιατί χαίρομαι με χαρά Χριστού αλλά και γιατί η πραγματικότητα θα έπρεπε να είχε μόνο δοξολογία του Θεού και τίποτ' άλλο.

Όμως αληθεύει επίσης πως έχω πολύ καιρό να αστειευτώ και να γελάσω με τ' αστεία.
Λες και συμβαίνει κάτι κακό.
Βέβαια, λένε, πως ούτε ο Χριστός γελούσε.
Και, αν είναι στόχος να Τον ακολουθούμε, ίσως δεν χωράνε και πολλά γέλια στη ζωή.
Δεν χωράνε πολλά γέλια στη ζωή με το σταυρό μας ο καθένας.
Ή χωράνε ακριβώς εξαιτίας του σταυρού μας;

Όμως έλεγα εγώ για τα απόνερα της τρέλας πως είναι το να κουβαλάω το σταυρό της ερημίας.
Τον κουβαλάω αυτόν το σταυρό και τώρα;
Είναι πιθανό απλώς να έχω λυγίσει, γονατίσει και να έχει κληθεί κάποιος από τους γύρω να με ξεκουράσει για λίγο, όπως έγινε και στην πορεία του Ιησού προς τον Γολγοθά.

Αν "Η Ελλάδα είναι ένα απέραντο φρενοκομείο", που έλεγε ο Καραμανλής, ο παλιός, συμβαίνει συχνά στα ψυχιατρεία να τα βρίσκουν μεταξύ τους κάποιοι τρελοί.
Στις νοσηλείες μου στις ψυχιατρικές κλινικές πάντα υπήρχε κάποιος ή περισσότεροι με τους οποίους δενόμαστε.

Δεν έχω διατηρήσει επικοινωνία με πολλούς πρώην νοσηλευόμενους την ίδια περίοδο και στην ίδια κλινική με μένα, μόνο με τον ΜιχΕυ.
Μπορεί η επικοινωνία με την ΤΚ να είναι τέτοιο δέσιμο, αλληλέγγυων τρελών.
Ποιός ξέρει;
Μπορεί να είναι τυχαίο.
Υπάρχει όμως τίποτα τυχαίο;