Δευτέρα, 20-04-2026.

21:05'.
Σηκώθηκα στις οκτώ το πρωί.
Έγραψα στο ημερολόγιό μου σε χαρτί.
Ένιωθα αποσυνδεμένος κάπως.
Σκέφτηκα πως μια μέρα ακόμα είναι.
Άναψα λιβάνι και προσευχήθηκα για τη μέρα.

Διάβασα από την Καινή Διαθήκη.
Έκανα τους χαιρετισμούς της Θεοτόκου.
Άρχισα την προσευχή με τις μετάνοιες.
Πήγα στο Αιγάλεω στην πολεοδομία για θεώρηση εγγράφων.
Έκανα αίτηση αλλά πρέπει να ξαναπάω αύριο.

Ανέβασα στη μάνα μου ψωμί που της ψώνισα και γλυκά.
Είπε να φτιάξει σούπα με ζωμό κρέατος που είχε.
Ξάπλωσα μέχρι να ετοιμαστεί και φάγαμε μαζί για μεσημέρι.
Έφαγα και χόρτα και ψωμί και φέτα.

Κάλεσα την Αβδί και της έστειλα κάποια αρχεία μου που ζήτησε.
Πήγα και στο φωτοτυπάδικο για να μου κάνουν pdf ένα ακόμα έγγραφο και το έστειλα κι αυτό.
Έφτιαξα ένα κοκκινιστό με λουκάνικα, πιπεριές, κρεμμύδια και καρότα.
Το δοκίμασα κι έχει πολύ βαριά σάλτσα, κτυπάει το λάδι στο λαιμό.

Βγήκα για καφέ σε παγκάκι στην πλατεία Δασκάλας.
Ανέβηκα στης μάνας μου για να παίξουμε scrabble.
Τελείωσα την προσευχή.
Ξάπλωσα μια ώρα στον καναπέ.
Βγήκα τώρα στον "τράγο" για καφέ.

21:51'.
Κύριε Ιησού Χριστέ ελέησον με τον αμαρτωλό!
Το πρωί χρειάστηκα ιδιαίτερη προσευχή για να βρω δύναμη να ξεκινήσω για την πολεοδομία.
Τελικά δεν ήταν τόσο σπουδαία δουλειά, αν και δεν την τελείωσα.
Όμως η ιδέα της και μόνο ήταν διασπαστική.

Το τηλεφώνημα στην Αβδί το μεσημέρι δεν ήταν όπως το περίμενα. 
Με εμπλέκει πάλι με έναν δικηγόρο του πατέρα μου στον οποίο έχω μιλήσει και δεν θα ήθελα να ξαναμιλήσω.
Όμως φαίνεται πως θα χρειαστεί.
Δεν ξέρω αν μπορώ να κάνω αλλιώς.
Τα σκεφτόμουν μετά και ήταν ενοχλητικές οι σκέψεις.

Το βαρύ φαγητό που έφτιαξα με τα λουκάνικα, που μάλλον έπρεπε να γίνουν ψητά για να τρώγονται, με χάλασε ακόμα περισσότερο.
Κι η μάνα μου δείχνει να φθίνει συνεχώς στην ικανότητά της στο scrabble και δυσκολεύεται και να προσθέσει μετά τους πόντους μας.

Με αυτά σήμερα δεν νιώθω τόσο καλά απόψε.
Σκέφτηκα πως δεν θέλω ούτε να ξαναζήσω το παρελθόν ούτε να προχωρήσω σε κάποιο μέλλον.
Μακάρι να βρισκόμουν συνεχώς στο άχρονο του Θεού.
Κάποτε θα γίνει κι αυτό.
Αμήν.

22:07'.
Ακόμα απόψε είναι Δευτέρα κι έχω εδώ δίπλα μου στο bar την παρέα της Δευτέρας να φορτίζει την ατμόσφαιρα με την παρουσία της.
Έτσι όπως έχει κρύο και κρυώνω απόψε, δεν σκέφτομαι πια, όπως χτες, με προσμονή τη βραδιά της γιορτής μου την Πέμπτη, που έχω καλέσει φίλους "στου Χασάν", το πρώην μαγαζί του γαμπρού μου, που δουλεύει ο ανηψιός μου, και που θα καθόμαστε έξω για να καπνίζουμε.

Σκέφτηκα να δώσω "άκυρο" απόψε σ' αυτό.
Αλλά όλα είναι ημίμετρα.
Είναι τα πράγματα "δρόμος χωρίς επιστροφή", που έγραφα στο ημερολόγιό μου.
Έχω μόνο το πολύ ρευστό παρόν.
Πάλι καλά!
Δόξα τω Θεώ για το παρόν!

22:20'.
Νωρίτερα, που ακούγονταν αθλητικά δίπλα, όπως ακόμα, ήθελα να βάλω τα ακουστικά στο τηλέφωνο να ακούσω ραδιόφωνο και η υποδοχή του βύσματος στη συσκευή έχει γεμίσει σκόνες και δεν έμπαιναν τα ακουστικά.
Αυτό και όλα σήμερα κάπως βαραίνουν προς το άσχημο.
Θα αρχίσω να δοξολογώ για να γλιτώσω.

22:56'.
Κάνω προσευχή κτυπημένος από τα σημερινά.
Πήρα ένα tonic και ρεύομαι τη βαριά σάλτσα που έφαγα.
Σκέφτομαι να πάω στο σπίτι και να πετάξω το φαγητό, κάτι που δεν κάνω ποτέ.
Ακόμα σκέφτομαι να γυρίσω για να σκαλίσω με βελόνα την υποδοχή των ακουστικών στο τηλέφωνο.

Κάπως για να αλλάξει η ενέργεια κι η εικόνα των πραγμάτων τα σκέφτομαι αυτά.
Αλλά δεν βρίσκω δύναμη να κουνηθώ από τη γωνία μου.
Εδώ αισθάνομαι ασφάλεια.
Δεν μπορώ να κάνω τίποτε άλλο.
Κύριε ελέησον!

23:31'.
Εντάξει. Άκουσα πως δεν γίνεται τίποτα κακό, πολλοί υποφέρουν πραγματικά αλλά βρίσκουν τρόπο να χαίρονται, το χειρότερο που θα μπορούσε να γίνει μπορεί να ξεπεραστεί.
Έτσι τώρα, που πέρασε κι η ώρα από τις έντεκα, κι έχουν φύγει οι όμορφες με τις παρέες τους, ως συνήθως, και τα πράγματα έχουν χαλαρώσει, κάνω ότι δεν με νοιάζει τίποτα πια και μπορώ να φύγω κι εγώ.

Το ξέρει ο Θεός ότι είμαστε γελοίοι αλλά μας αγαπάει σαν παιδιά Του. 
Και έστειλε τον Υιό Του, τον Ιησού Χριστό, να φορτωθεί τις αμαρτίες μας και να μας σώζει, και μετά τον άλλον Παράκλητο, το Πνεύμα το Άγιο, στην εκκλησία με τα μυστήρια της και μας φωτίζει.
Δόξα τω Θεώ!

Δεν με πείραξε κανένας. Δεν έχουν κανένα βάρος τα πράγματα, είναι όλα γελοία.
Ο Χριστός μας περιμένει να Του ανοίξουμε την πόρτα να μπει.
Και έχουμε το "Πάτερ ημών" για να προσευχόμαστε κάθε μέρα και να παίρνουμε δύναμη.
Και τώρα έχουμε και την Αναστάσιμη προσευχή, το "Ανάστασιν Χριστού θεασάμενοι" για να προσευχόμαστε.
Αυτό ακριβώς: "έχοντας δει την Ανάσταση του Χριστού" τί μπορεί να μας βλάψει;

Εδώ στο θέατρο του κόσμου τούτου θα συνεχίζουμε με τους ρόλους μας και θα κουνιόμαστε από γωνία σε γωνία στη σκηνή.
Θα φωτίζουν τα φώτα της σκηνής, για να δημιουργείται ατμόσφαιρα, και για κάποιους θα υπάρχει πάντα ο υποβολέας όταν ξεχνάνε τα λόγια τους.

Δεν ακούγεται τώρα τίποτα να πω.
Ούτε χρειάζεται να φωνάζω άλλο μέσα στη νύχτα στους δρόμους.
Έχουν περάσει όλα τα δυσκοίλια.
Πέρασε μια μέρα ακόμα. 
Και είμαι καλά, είμαστε καλά, δεν δουλεύω, οι λογαριασμοί πληρώνονται.
Δόξα τω Θεώ!

23:58'.
Ευχαριστώ, Θεέ μου, για τα δικά μου!
Όλα πάνε κατ' ευχήν.
Δεν έχουν δύναμη οι δαίμονές μου μπροστά Σου.
Εσύ είσαι το Φως του κόσμου και η μακαριότητα Σου είναι απέραντη και παντού γύρω υπάρχουν οι ψαλμωδίες των αγγέλων να Σε δοξολογούν.
Κι εγώ δεν είμ' εγώ και δεν είμ' εδώ.
Ό,τι θέλεις Εσύ Θεέ μου!
Θα περιμένω.

00:27'.
Κύριε δόξα Σοι, η ελπίς ημών, δόξα Σοι!
Γύρισα στο σπίτι.
Δεν έφαγα κάτι.
Πήρα τα 3 mg ρισπεριδόνης για να τελειώσουν τα δυσκοίλια.
Ξάπλωσα.
Θα βάλω το Απόδειπνο.