Κυριακή, 19-04-2026.

20:33'.
Σηκώθηκα στις πεντέμιση το πρωί από ένα παλιοόνειρο.
Έγραψα στο ημερολόγιό μου σε χαρτί και ανέβασα το χτεσινό ψηφιακό ημερολόγιο.
Χάζεψα λίγο στο διαδίκτυο.
Άναψα λιβάνι και προσευχήθηκα για τη μέρα.

Πήγα στον Άγιο Φανούριο και με κοινώνησε ο παπά Νίκος.
Είχα ανταλλάξει μηνύματα με τον Δαρό και είχα στείλει μήνυμα στην ΤΚ.
Αντάλλαξα μηνύματα και με την ΚαΧα.
Έφαγα για δεκατιανό, αντί για πρωινό και μεσημεριανό, λίγο κοτόπουλο και τυρί και κοιμήθηκα το υπόλοιπο πρωινό ως νωρίς το απόγευμα.

Αντάλλαξα μετά πολλά μηνύματα με την ΤΚ και τον Δαρό και λίγα με τον Χρήστο, την Αβδί και την οικογένειά μου.
Έστειλα email και στον λογιστή για τις δηλώσεις εισοδήματος.
Κανόνισα για καφέ και ποτό την Πέμπτη, στη γιορτή μου, και φαγητό σε πιτσαρία με την οικογένεια το Σάββατο.

Έκανα τους χαιρετισμούς της Θεοτόκου και την προσευχή με τις μετάνοιες.
Ανέβηκα στης μάνας μου και της έκανα παρέα στο μεσημεριανό της, χωρίς να τρώω, και πάλι ανέβηκα το απόγευμα που την βρήκα ξαπλωμένη.
Βγήκα τώρα στον "τράγο" για καφέ.

20:56'.
Κύριε δόξα Σοι, η ελπίς ημών, δόξα Σοι!
Αν αφήνεται κανείς στον Θεό και κάνει μια προσπάθεια να αγαπά χωρίς προϋποθέσεις, όπως Αυτός, όλα έρχονται δεξιά.
Γίνονται όλα!
Δόξα τω Θεώ!

Το πρωί στην εκκλησία ήμουν προς τον Κύριο:
"Είμαι ζωντανός και γελοίος!"
Και ήταν:
"Πρόσεχε!"
Εγώ συνέχισα μέσα μου με σκέψεις διαλόγων, που θα μπορούσες να τις πεις και βλασφημία, αν και δεν μου φαινόντουσαν έτσι όταν τις έκανα, τις θεωρούσα ανθρώπινες.

Το απόγευμα με τον Θεό ήταν:
Συγχώρα με, Θεέ μου, που δεν ζω...
Ζεις!
Αγκομαχάω για να ζήσω.
"Όσο πιο κοντά είσαι στο Χριστό τόσο πιο πολύ  δεν σε πειράζει να αγκομαχείς", λέει ο Δαρό. Και:
"Είναι όπως η προπόνηση στον αθλητισμό όσο πιο πολύ ιδρώτα χύσεις τόσο πιο ψηλά θα ανεβείς.
Έχοντας το 2ο στο μυαλό σου το 1ο σου φαίνεται παιχνιδάκι."

21:07'.
Σήμερα δεν είχα ούτε ψώνια ούτε μαγείρεμα ούτε τίποτα, μόνο τον κανόνα μου της προσευχής.
Και από το πρωί είπα να τον κάνω και να βγω για καφέ γιατί είχε ωραία μέρα.
Τελικά έφτασε αργά το απόγευμα για να τελειώσω και ήρθα εδώ καθυστερημένα.

Σκέφτηκα τον μακαρίτη τον κολλητό μου, τον Νίκο τον Κωστή, με το αγαπημένο τραγούδι του "Paranoid" του Ozzy Osbourne, που λέει πως "έτσι όπως ακούς τώρα για την κατάστασή μου, σου λέω να χαίρεσαι τη ζωή, μακάρι να μπορούσα κι εγώ, αλλά είναι πια αργά"...
Γιατί είναι τόσο δύσκολο να χαρούμε λίγο;
Γιατί δεν είμαστε όλοι έξω καρδιά;

Σ' ευχαριστώ, Θεέ μου, για όλα!
Καλύτερα είναι που τα ξέρεις όλα και δεν χρειάζεται να ζητήσω κάτι.
Που γίνονται όλα.
Αμήν πάντα έτσι!

21:51'.
Κύριε Ιησού Χριστέ ελέησον με τον αμαρτωλό!
Δεν νιώθω ακόμα ή ίσως απ' ό,τι έγινε μέχρι τώρα σήμερα να έχω κάνει το χρέος μου.
Το πρωί, που έστειλα στην ΤΚ, σκεφτόμουν να πηγαίναμε στην Εθνική Πινακοθήκη.
Όμως δεν είδε το μήνυμα κι έπεσα και κοιμόμουν.
Ίσως γι' αυτό νιώθω να χρωστάω.

22:19'.
Δόξα τω Θεώ κανονίζουμε με τ' ανήψια μου πότε θα ιδωθούμε να τους κεράσω για την επικείμενη γιορτή μου.
Πάλι καλά!
Δεν είναι αυτονόητο, έτσι όπως είναι η ζωή σήμερα στον κόσμο, να πετυχαίνεις τους νεότερους που έχουν τη φούρια των ζωών τους και τις δουλειές.

23:07'.
Τώρα τελευταία με πιάνω συνέχεια να στηρίζω το κεφάλι μου στο χέρι μου, όταν κάθομαι ακουμπισμένος στο πάσο εδώ στο παράθυρο στη γωνία.
Μοιάζω αναγκεμένος.
Θυμάμαι τον μακαρίτη τον πατέρα μου που έλεγε, όποτε έπαιρνα αυτή τη στάση: "Τη μάνα σου έχεις χάσει;"
Και γι' αυτό αλλάζω στάση.

Από το Πάσχα και μετά θέλω κάθε βράδυ, φεύγοντας από 'δω, σχεδόν μεσάνυχτα, να πάρω πακέτο μια πίτσα από την πιτσαρία "Έλενα", εδώ δίπλα.
Το μετανιώνω πάντα για δίαιτα.
"Κάτι θα βρεθεί στο ψυγείο", σκέφτομαι.
Απόψε έχω στο ψυγείο μυαλό από αρνί, έβρασε σήμερα η μάνα μου ενάμισι κεφαλάκι.
Αμήν να έχουμε όλοι μυαλό νόστιμο για φάγωμα!
Λείπει.

23:42'.
Δόξα Πατρί και Υιώ και Αγίω Πνεύματι και νυν και αεί και εις τους αιώνας των αιώνων. Αμήν.
Απόψε όλος ο κόσμος καθόταν έξω στην πλατεία και ο σκεπασμένος χώρος του μαγαζιού ήταν σχεδόν ή και τελείως άδειος.

Η αίσθηση της ησυχίας ήταν έντονη, μέχρι ενοχλητική, έτσι με τα άδεια τραπέζια.
Η μουσική έχει ακολουθήσει αυτή την αίσθηση, και νωρίτερα είχε και για λίγο κλασική μουσική, πρώτη φορά εδώ.
Εγώ έτσι δοξολογώ.

00:18'.
Δεν είμαι έτοιμος να φύγω.
Ακόμα σκέφτομαι ό,τι σκεφτόμουν το πρωί για τον Κύριο στην επίγεια ζωή Του.
Συγχώρα με, Θεέ μου, που σκέφτομαι έτσι για τον Κύριο.
Νομίζεις ο Χριστός ήταν όπως είσαι εσύ;
Εγώ νομίζω ότι είμαι όπως ήταν ο Χριστός.
Αναγκεμένοι κι οι δύο, με δαιμόνιο έλεγαν οι άλλοι, και τελικά με σταυρό.
Είσαι πολύ μακριά!
Δεν νομίζω. Διάολος θα 'σαι! Δεν σ' ακούω άλλο!

Πώς να είμαι έτοιμος να φύγω με τέτοια τέτοια ώρα;
Καλά δεν ήταν που δοξολογούσα;
Έπρεπε να έχω σκεφτεί στην εκκλησία τα πρωινά;
Έπρεπε να τα σκέφτομαι και τώρα ακόμα;
Τί σκατά;

00:34'.
Κοίταξα λοιπόν για την περιορισμένη στο messenger ΕΚ, τη stalker μου, αν είχε στείλει μήνυμα κι είχε στείλει χτες βράδυ τα μεσάνυχτα.
Την αποπεριόρισα και της απάντησα απόψε.
Ανταλλάξαμε μηνύματα. Κάλεσε κιόλας και τα είπαμε.
Δόξα τω Θεώ και για όσους και όσες με κυνηγάνε από το παρελθόν.
Ας σταματήσουν να με κυνηγάνε!

Να έχω αγαθή προαίρεση και να περιμένω.
Με ρώτησε φυσικά η ΕΚ αν είμαι σπίτι ή έξω, αν έχω παρέα ή αν είμαι μόνος μου, και πού ακριβώς είμαι, σε ποιό μαγαζί για να ξέρει.
Απάντησα πως είμαι έξω, τώρα οι άλλοι έχουν φύγει, έμεινα λίγο παραπάνω, κι είμαι κάπου στη γειτονιά κοντά στο σπίτι μου.
Πάλι καλά! Την ξαναπεριόρισα στο messenger.

Είναι ευτυχές μάλλον το γεγονός ότι δεν είχε στείλει τόσον καιρό και δεν είπε πάλι να βρεθούμε.
Θα ένιωθα άβολα αλλιώς.
Είπε ότι χαθήκαμε...
Χαμένα παιδιά του Θεού είμαστε όλοι!
Ας βρούμε το δρόμο!
Αμήν.

00:55'.
Πλήρωσα αλλά δεν φεύγω.
Δεν έχω πεινάσει και μια υποψία πονοκεφάλου νωρίτερα, από τον δυνατό και πολλοστό καφέ μάλλον, έχει περάσει.
Μίλησα λίγο με τον Κώστα, τον barman, και την Αρετή, που είναι από τα παιδιά που έχουν το μαγαζί.
Μια παρέα έκανε γενέθλια κάποιου απόψε, λίγο νωρίτερα, και έχουν κέφια κι ακούγονται.

Νιώθω σα να είναι απόγευμα ακόμα.
Παρήγορο πολύ είναι αυτό!
Έχω βέβαια καπνίσει πολύ, άρχισα το τρίτο πακέτο τσιγάρα, αλλά τί να κάνουμε.
Σταυρώνω και τα τσιγάρα που καπνίζω κι αυτά που κάπνισα, κι είναι στο γεμάτο τασάκι, να μην μου κάνουν κακό.

01:48'.
Είδα ενεργή στο messenger την Παπάζ, που ξενυχτάει και της έστειλα και ανταλλάξαμε μηνύματα.
Δόξα τω Θεώ!
Είπε πάλι να καλέσει κι είπα ότι με αγχώνουν τα τηλεφωνήματα και ότι με τα γραπτά μηνύματα εκφράζομαι καλύτερα.

Είπε θα καλέσει στη γιορτή μου για ευχές.
Ευτυχώς δεν ζήτησε πάλι το τηλέφωνό μου.
Το είχε χάσει, το είχε ξαναζητήσει, δεν το έδωσα κι ένιωσα άβολα.
Πάλι δεν θα το έδινα αν το ζητούσε.
Είχε μια πεπατημένη σε ότι πάντα έλεγε όταν με καλούσε και δεν μου άρεσε.
Μου έκανε και ερωτήσεις για την εξέλιξη των  μελλοντικών της, να ρωτήσω να μάθω από τις φωνές μου.
Αυτό ήταν ό,τι ξεχείλιζε το ποτήρι.

01:57'.
Τέλος πάντων τώρα φεύγω.

02:28'.
Δόξα τω Θεώ γύρισα στο σπίτι.
Έφαγα το λίγο φαγητό που είχα.
Πήρα τα 3 mg ρισπεριδόνης για να τελειώνουν όλα πάλι σήμερα.
Ξάπλωσα.
Θα βάλω το Απόδειπνο.