Σάββατο, 18-04-2026.

21:21'.
Ξύπνησα στις εφτά το πρωί.
Πήγα στην Αγία Αικατερίνη και με κοινώνησε ο παπά Γαβριήλ.
Πήγα στην λαϊκή και στον φούρνο και ανέβασα στη μάνα μου ψώνια.
Άναψα λιβάνι και προσευχήθηκα για τη μέρα.

Αντάλλαξα με τον Δαρό και είπε για καφέ στα μέρη του.
Ήθελα να μαγειρέψω για τη μάνα μου και για μένα για το Σαββατοκύριακο και τον αναβάλαμε τον καφέ.
Έψησα ένα κοτόπουλο με πατάτες και κολοκύθια και ανέβασα το μισό φαγητό στη μάνα μου.

Έφαγα μια μπριζόλα από χτες και λίγα λαχανικά και κοιμήθηκα για μεσημέρι.
Όλο το απόγευμα είχα να κάνω προσευχή και τους χαιρετισμούς της Θεοτόκου και άκουσα και μια παράκληση στην Γοργοϋπήκοο.
Έβαλα τα κλάματα για αρκετή ώρα με παράπονο για μένα και για τα επίγεια.

Παρηγορήθηκα κάπως μετά.
Έφαγα μήλο και πορτοκάλι και κάλεσε ο Χρήστος και είπε να περάσει να με πάρει να πάμε στου Δαρό.
Ανέβηκα και χαιρέτησα τη μάνα μου.
Ήρθε ο Χρήστος με πήρε κι έχουμε έρθει στου Δαρό.
Έχω τον καφέ μου εδώ απόψε.
Φάγαμε και πίτσα. Ήπια κερκυραϊκό κουμκουάτ.
Κι η συζήτηση καλά κρατεί.

22:21'.
Ο Χρήστος ήταν κουρασμένος γιατί είχε ξυπνήσει ξημερώματα σήμερα και φύγαμε και με γύρισε στο σπίτι.
Δεν κάθησα. Ήρθα στον "τράγο" και, τέτοια ώρα που ήρθα, πήρα μπύρα Άλφα.
Εδώ έξω στο γεμάτο μαγαζί είναι άλλος κόσμος.
Μακριά από τη σπιτική ηρεμία.
Καλύτερα!

Την είδα σήμερα τη σπιτική ηρεμία αρκετά.
Γελοίος είμαι που παραπονιόμουν κι έκλαιγα.
Μετά, όταν πια ήμουν ήρεμος, κάποιος με ρώτησε:
"Γιατί έκλαιγες;"
Δεν ξέρω ακριβώς γιατί έκλαιγα.
Ίσως όπως χτες για το ότι είμαι ακόμα στα επίγεια, ίσως που είμαι όπως είμαι.

Ο Χρήστος είπε πως είμαστε γκρινιάρηδες, κι αχάριστοι, πρόσθεσα εγώ.
Δεν ικανοποιείται με τίποτα ο άνθρωπος.
Όλο θέλει κάτι ακόμα, κι άλλα.
Και δεν είμαστε ευχαριστημένοι με τίποτα.
Όλο μας λείπει ό,τι δεν έχουμε.
Κύριε ελέησον!

23:16'.
Έχω κάπου μια φωτογραφία ασπρόμαυρη που είμαι μικρός στην κούνια μου, και που με είχαν βγάλει επειδή έκανα αστεία. 
Γελάω και κουνάω τα χέρια μου μπροστά.
Έτσι θα έπρεπε να είμαι πάντα!
Να τους διασκεδάζω όλους.

Αντί γι' αυτό είμαι τώρα σοβαρός κι αγέλαστος και φορτώνω την ατμόσφαιρα γύρω μου με τη μοναχικότητά μου και την αυτιστική ενασχόληση με το τηλέφωνο γράφοντας εδώ.
Υπεραγία Θεοτόκε το συμφέρον ποίησον, πρέσβευε υπέρ ημών και σώσον ημάς!

23:35'.
Κύριε Ιησού Χριστέ, Υιέ και Λόγε του Θεού, ελέησον με τον αμαρτωλό!
Δεν ξέρω τί άλλο θέλω.
Ίσως δεν θέλω τίποτα από 'δω.
Ό,τι έχω δει με το φως του Προσώπου Του ήταν αρκετό.
Δεν υπάρχει κάτι στη γη με τέτοια πληρότητα και μεγαλοσύνη.

Δόξα τω Θεώ που στο τέλος όλα θα είναι καλά!
Και θα υπάρχει η ζωή για να απολαύσουμε.
Τώρα μια μπύρα, τσιγάρα, και ετεροκαθορισμός.
Δόξα τω Θεώ για το παρόν!
Τα πράγματα θα μπορούσαν να είναι πολύ άσχημα.
Ας κάνουμε προσευχή να γιάνουμε!
Δόξα Πατρί και Υιώ και Αγίω Πνεύματι και νυν και αεί και εις τους αιώνας των αιώνων. Αμήν.

01:22'.
Χτες βράδυ είχε έρθει στο πάσο στο παράθυρο ο Τρύφωνας, ο κλόουν, και τράβηξε το τασάκι για να το μοιραζόμαστε.
Αλλά ήταν μακριά και από τους δυο μας το τασάκι και πήγα να πάρω ένα καθαρό από το ντουλάπι του μαγαζιού απέναντι από το bar και σκούντησα κατά λάθος την Αρετή και της χύθηκε μια coca cola στο δίσκο.
Της είπα "Ωχ! Έκανα ζημιά; Χρέωσε με, Αρετή!".
"Δεν πειράζει, κύριε Γιώργο!" μου είπε αυτή.

Όταν πλήρωνα τον καφέ άφησα και 2,50 €, όσο κάνει η coca cola, για τη ζημιά.
Ο Κώστας, ο barman, χτες δεν ήθελε να τα πάρει, αλλά εγώ τα άφησα κι έφυγα.
Απόψε λοιπόν με κέρασε την μπύρα που ήπια.
Και η Αρετή μου είπε: "Χτες, κύριε Γιώργο, γιατί αφήσατε 2,50 €; Με στενοχωρήσατε! Μέχρι να το μάθω, να σας τα δώσω, είχατε φύγει."
Μάλιστα.

Γύρισα στο σπίτι.
Έφαγα λίγο κοτόπουλο και λαχανικά.
Πήρα τα 3 mg ρισπεριδόνης για να παν τα φαρμάκια κάτω.
Ξάπλωσα.
Θα βάλω το Απόδειπνο.