Μεγάλη Πέμπτη, 09-04-2026.

18:26'.
Τη νύχτα έτρωγα σούπα.
Σηκώθηκα στις επτά το πρωί.
Άναψα λιβάνι και προσευχήθηκα για τη μέρα.
Πήγα στην Αγία Αικατερίνη, στη λειτουργία του Μεγάλου Βασιλείου, και με κοινώνησε ο παπά Κώστας.
Είδα και τη μάνα μου στην εκκλησία.

Πήγα για ψώνια σε φούρνο και super market.
Ανέβασα στης μάνας μου τα δικά της ψώνια.
Διάβασα από την Καινή Διαθήκη.
Έκανα τους χαιρετισμούς της Θεοτόκου και την προσευχή με τις μετάνοιες.
Έφαγα σούπα και για δεκατιανό και για μεσημεριανό.

Αντάλλαξα με τον Δαρό και το πρωί και το μεσημέρι.
Αντάλλαξα μήνυμα και με την ΣμΜ και έστειλα ευχές στον Αχ.Α. που έχει γενέθλια.
Ξάπλωσα για μεσημέρι μετά από χάζεμα στο διαδίκτυο...

Το απόγευμα έφαγα ένα πορτοκάλι και χαλβά.
Ανέβηκα στης μάνας μου και θα πήγαινε στην εκκλησία για την ακολουθία.
Εγώ ήρθα στο "Αποδιοπομπαίος τράγος" για καφέ και θα ακούσω την ακολουθία εδώ στο ραδιόφωνο της εκκλησίας της Ελλάδος.
Τέτοιος αποδιοπομπαίος τράγος που είμαι, τέτοια κάνω.

20:32'.
Ακούω την ακολουθία με τα δώδεκα ευαγγέλια.
Κάλεσαν οι αδελφές μου, που ανησυχούν για τη μάνα μου, που είναι στην εκκλησία, για το πώς θα γυρίσει.
Λες και δεν τα κατάφερε μέχρι τώρα.
Θα ασχοληθώ εγώ σχετικά. Θα πάω μάλλον να την πάρω να γυρίσουμε μαζί. 
Και μετά ξαναβγαίνω.
Δεν είναι πρόβλημα για μένα. Έχω τελειώσει τον καφέ μου.

Αντάλλαξα με την ΤΚ και τον Δαρό.
Ο πατέρας της ΤΚ, που νοσηλευόταν, γύρισε στο σπίτι. Όλα καλά εκεί!
Και ο Δαρό είχε περιπέτεια σήμερα.
Τον πήρε ο ύπνος στο τιμόνι και μπήκε στο αντίθετο ρεύμα και τράκαρε.
Ευτυχώς δεν κτύπησε κάνεις. Μόνο οι λαμαρίνες.
Έγιναν οι δουλειές οι σχετικές με αυτό και τώρα λέει: "Δόξα τω Θεώ!"
Μάλιστα.

Αντάλλαξα σήμερα και με την ΚαΧα και τα είπαμε λίγο.
Δεν είναι τόσο καλά.
Έχει κατάθλιψη και περνάει πολλές ώρες στο κρεβάτι. 
Δεν βγαίνει. Ψωνίζει με παραγγελία από το διαδίκτυο. 
Είναι μόνη της και τη βαραίνει αυτό, ιδίως αυτές τις μέρες.

Της γράφω:
"Μπορεί κανείς να την ενσωματώσει τη μοναχικότητά του.
Γλιτώνει από πολλά." 
Και:
"Ε, οι υποχρεώσεις για συντοφία και τα θέλω των άλλων δεν υπάρχουν."
Ευτυχώς υπάρχει πάντα ο Θεός!
Δόξα τω Θεώ!

21:13'.
Εγώ ήμουν πιο αποκομμένος στο σχολείο τους χειμερινούς μήνες και είχα έναν μόνο φίλο κολλητό, με τον οποίο μοιραζόμασταν ό,τι μας συνέβαινε.
Τα σκηνικά της ζωής μου γινόντουσαν ιστορίες από μένα που τις μοιραζόμασταν.
Δεν μου έλεγε πολλά λόγια άλλα έλεγε πάντα τα αστεία μας.

Τα καλοκαίρια στη Στεμνίτσα, το χωριό της μάνας μου, που είναι θέρετρο, είχα πάντα μεγάλη παρέα.
Και είμαστε πρωί, βράδυ μαζί. Με τις βόλτες μας, τα παιχνίδια, τα κασετόφωνα, τα ποτά, και τους έρωτες μας.

Εκεί πάντα στα τραπέζια, που καθόμασταν, έπιανα κάθε φορά την κουβέντα για ένα θέμα, γιατί δεν μου άρεσε να καθόμαστε σιωπηλοί.
Τους έβαζα όλους να μιλάνε και, όταν έκανε κοιλιά η κουβέντα, έλεγα κάτι ακόμα και συνεχίζαμε ξανά.

Στη φοιτητική ζωή είχα πάλι μεγάλη παρέα, τους Αθηναίους, που ήμασταν για σπουδές στη συμπρωτεύουσα.
Στο στρατό είχα φίλους καλούς και φαντάρους και μόνιμους στρατιωτικούς.
Στη δεύτερη φοιτητική ζωή στα Χανιά για τις καλές τέχνες και τη σύγχρονη τεχνολογία είχα σχέσεις με συμφοιτήτριες.

Οπότε δεν με λες και μη κοινωνικό.
Αν και δεν ήμουν ίσως τόσο κοινωνικός από το θάνατο του κολλητού μου στα 25 μας χρόνια και μετά.
Σχεδόν φοβόμουν να είμαι κοντά σε κάποιον ή κάποια όσο κοντά ήμουν με τον Νίκο, τον κολλητό, μην τύχει και τον ή την χάσω και αυτόν/-ήν.

Όπως εξελίχθηκαν τα πράγματα από την πρώτη χορήγηση ψυχοτρόπων φαρμάκων το 2000 ως το 2003,  αλλά και μετά, από το 2007, που άρχισαν οι εισαγγελικές παραγγελίες για ψυχιατρική εξέταση και οι νοσηλείες σε ψυχιατρικές κλινικές, κλείστηκα πολύ στον εαυτό μου με απόσυρση σχεδόν και με αυτοστιγματισμό.

Δεν φαινόταν κάτι τέτοιο στα χρόνια που μεσολάβησαν, το 2003 ως το 2007, οπότε ήμουν πολύ δραστήριος και μέσα στον κόσμο συνέχεια, σαν επαγγελματίας ζωγράφος, γλύπτης κι έμπορος πινάκων με τις εκθέσεις μου, τις σχέσεις μου και τα σχετικά.

Τώρα θεωρώ την ερημία μου ως το σταυρό μου.
Δόξα τω Θεώ υπάρχουν ένας φίλος και μια δυο φίλες κι άλλοι λίγοι, μετρημένοι στα δάκτυλα, γνωστοί, φίλοι, συγγενείς και κάποτε έχω παρέα.
Δεν είναι σίγουρο τί απολαμβάνω τώρα πιο πολύ, την κοινωνικοποίηση ή τη μοναχικότητά μου.
Μάλλον μόνος μου, είτε έχω παρέα είτε όχι,  πάντα κάπως βρίσκω το δρόμο γιατί βοηθάει ο Θεός.
Δόξα τω Θεώ!

21:39'.
Η εκκλησία δεν έχει τελειώσει αλλά όταν έγραφα τα παραπάνω με κάλεσε η μάνα μου για να μου πει ότι γύρισε στο σπίτι.
Πήγε ο ανηψιός μου ο Κωνσταντίνος και την πήρε με το αμάξι.
Καλύτερα έτσι. Θα έπρεπε να αφήσω το μηχανάκι και να πάω περπατώντας να την πάρω για να γυρίσουμε μαζί.
Και ουσιαστικά δεν θα πρόσφερα κάτι, μόνο θα την ξεσήκωνα από την ακολουθία.

Ακούω ακόμα εδώ στο μαγαζί το ραδιόφωνο της εκκλησίας της Ελλάδος και έχει έρθει πάλι πολύς κόσμος απόψε αλλά εγώ γράφοντας εδώ, στο ψηφιακό ημερολόγιο, κι ακούγοντας ράδιο είμαι στον κόσμο μου.
Δεν θα μείνω έτσι όλο το βράδυ.
Όταν τελειώσει η ακολουθία, θα ενδιαφερθώ για τους γύρω.
Και μπορεί να πάρω κάτι αλκοολούχο να πιω.

22:51'.
Έχω πάρει Άλφα μπύρα.
Και για μία ώρα ανταλλάσσαμε με τη ΣμΜ. 
Είπαμε πολλά!
Θα κοινωνήσει στην Ανάσταση!
Δόξα τω Θεώ!
Ανταλλάξαμε και φωτογραφίες. Της έδειξα τα δικά μου εδώ στη γωνία μου που κάθομαι, στριμωγμένος πια.

Συνειδητοποίησα ότι οι οσμές των ψυχών μας γίνονται αντιληπτές και από άλλους για τα δικά τους, όχι μόνο από μένα.
Μυρίζω κάποτε τη μυρωδιά της ψυχής μου, όπως μου λένε ότι κάνουν κι οι κοσμικές οντότητες που μου μιλάνε...

Και χρειάζεται συγχώρηση όλων και ας σκεφτόμαστε κάποτε κάποιους που μας πίεσαν.
Μπορεί να έπρεπε να πιεστούμε, σα σταυρός...
Να μην κρατάμε κακία για κανένα χρειάζεται.
Μπορεί εκείνοι που μας έκαναν κακό να έχουν μετανοήσει κι εξομολογηθεί.
Δεν τους το κρατάει ο Θεός.
Γιατί να κρατάμε κακία εμείς;
Χωρίς αυτήν ελαφρύνεις!
Ανοίγεις στην πλάση! Χωράς τον κόσμο! Είσαι κοντά στον Θεό!

23:22'.
Δεν έχω πεινάσει με τη μπύρα αλλά ζήτησα ψωμί και μουστάρδα για να φάω κάτι.
Στέλνει τώρα ο Δαρό φωτογραφίες και μηνύματα.
Απάντησα κι εγώ με τα δικά μου αλλά μάταια μάλλον γιατί κοιτάζουμε το σαριδάκι στο μάτι του απέναντι αντί να βγάλουμε το δοκάρι από το μάτι μας.

Ακόμα ακούω τα ευαγγέλια στην ακολουθία.
Όλα τα πάθη του Ιησού στα αυτιά μου εδώ έξω ανάμεσα στον κόσμο. Τον κόσμο που δεν με αγγίζει καθόλου, τόσο αυτιστικός που είμαι...
"Σήμερον κρεμάται επί ξύλου 
ο εν ύδασι την γην κρεμάσας.
Στέφανον εξ ακανθών περιτίθεται
ο των αγγέλων βασιλεύς.
Ψευδή πορφύραν περιβάλλεται 
ο περιβάλλων τον ουρανόν εν νεφέλαις.
Ράπισμα κατεδέξατο
ο εν Ιορδάνη ελευθερώσας τον Αδάμ.
Ήλοις προσηλώθη
ο Νυμφίος της Εκκλησίας.
Λόγχη εκεντήθη
ο Υιός της Παρθένου.
Προσκυνούμεν σου τα Πάθη, Χριστέ.
Δείξον ημίν και την ένδοξόν σου Ανάσταση!"

00:04'.
Δόξα τω Θεώ απόψε πάλι όλα καλά.
Μας αγαπάει ο Θεός!
Τελείωσε η ακολουθία των παθών και ακούω ακόμα εκπομπές στο ραδιόφωνο της εκκλησίας της Ελλάδος.
Έστειλα μηνύματα και στην ΤΚ με τα δικά μου.
Θα τα δει αύριο μάλλον.
Δόξα τω Θεώ για όλα!

01:39'.
Δόξα τω Θεώ γύρισα.
Έφαγα από τη σούπα λαχανικών και έχει κι άλλη.
Πήρα τα 3 mg ρισπεριδόνης για την αγάπη του Θεού.
Ξάπλωσα.
Θα βάλω το Απόδειπνο.