Παρασκευή, 03-04-2026.

20:41'.
Τη νύχτα έτρωγα ψωμί.
Σηκώθηκα πριν τις εφτά το πρωί.
Χάζεψα στο διαδίκτυο και μετά δεν ήθελα να πάω εκκλησία στην προηγιασμένη.
Έγραφα στο ημερολόγιό μου όλο το πρωί και σκεφτόμουν.
Ξάπλωσα και λίγο.

Κάλεσε ο Πέτρος το μεσημέρι και ανταλλάξαμε μηνύματα.
Αντάλλαξα και με τον ΓΡοϊ και με τον Δαρό.
Έφαγα από τη χτεσινή σούπα μου και πήγα πήρα ψωμί για τη μάνα μου κι εμένα.
Έφαγα και ψωμί μ' ελιές.

Άναψα λιβάνι και προσευχήθηκα για τη μέρα.
Διάβασα από την Καινή Διαθήκη.
Έκανα τους χαιρετισμούς της Θεοτόκου κι άρχισα την προσευχή.

Το απόγευμα, αφού ξαναείχα ξαπλώσει, συνέχισα την προσευχή με τις μετάνοιες.
Έκανα ένα ιδιωτικό βίντεο, το "2026-04-03", με τα νέα των τελευταίων ημερών.
Ανέβηκα στης μάνας και ήταν έτοιμη να πάει εκκλησία.
Νόμιζε πως ήταν μεγάλη βδομάδα.

Πήγαμε λοιπόν μια βόλτα στη γειτονιά και μετά καθήσαμε λίγο στο σπίτι μου και της έδωσα ψωμί και χαλβά.
Είδαμε την αδελφή μου και μου έδωσε κάτι αποδεικτικά από το υποθηκοφυλακείο.
Αντάλλαξα με την ΤΚ.
Βγήκα τώρα στον "τράγο" για καφέ.

21:05'.
Στην Αγία Γραφή διάβαζα σήμερα στην Β' προς Κορινθίους για την παρηγοριά που δίνει ο Θεός μέσω του Ιησού Χριστού σε όλους μας.
Δόξα τω Θεώ και χτες και προχτές την είχα νιώσει αυτήν την παρηγοριά από τον Θεό!
Αμήν και για απόψε!

Σήμερα δεν σκεφτόμουν από το πρωί να κάνω τον κανόνα μου της προσευχής και κάποια στιγμή πήγα στην εικόνα του Χριστού και αντάλλαξα αυτά:
Είμαι εδώ.
Κι Εγώ Είμαι εδώ!
Είμαστε μαζί;
Είσαι πάντα εδώ.

Μετά ένιωθα καλύτερα και έκανα και σήμερα προσευχή.
Δόξα τω Θεώ!
Μπορεί να είμαστε όλοι μας στο θέατρο, που σκεφτόμουν, και να παίζουμε τους ρόλους μας, αλλά χρειάζεται να μην ξεχνάμε τα λόγια μας.
Γιατί, αλλιώς, πώς θα συνεχιστούν όλα;

Το πρωί είχα δει απόσπασμα από την ταινία "The Truman show", γι' αυτό δεν ήθελα να πάω στην εκκλησία.
Είδα και ομιλία του γέροντα Δοσίθεου και έλεγε για τον Πάπα, το Άγιο φως, τη μετάνοια και την εξομολόγησή μας και για το κάπνισμα, ως δαιμόνιο ικανό να μας κολάσει.
Μου φάνηκε ο γέροντας πολύ ταλαίπωρος.
Είδα και μια άγνωστη Γερμανίδα να μιλάει γερμανικά σ' ένα γραφείο και προσευχήθηκα γι' αυτήν.

Θυμήθηκα και που χτες το βράδυ, που τελικά δοξολογούσα, όταν ευχαρίστησα τον Θεό που ένιωσα και χτες καλά, όπως προχτές, άκουσα:
Έ, τί περίμενες;
Ήταν η παρηγοριά Του για την οποία έγραφε ο Απόστολος Παύλος.
Τα έλεγα αυτά τα παραπάνω και στο βίντεο που έφτιαξα.

22:05'.
Κύριε Ιησού Χριστέ, Υιέ και Λόγε του Θεού, ελέησον με τον αμαρτωλό!
Κύριε, Εσύ που Είσαι εδώ!
Ναι.
Ευχαριστώ για όλα! Που ήρθες, που δίδαξες, που έκανες θαύματα, που σταυρώθηκες, που αναστήθηκες, που κάθεσαι δεξιά του Πατέρα.
Να είσαι καλά.
Είμαι αμαρτωλός!
Κάνεις ό,τι μπορείς.
Θέλω να φάω λουκάνικο.
Φάε.
Αν κάνω το σταυρό μου, μπορεί κάποιος να σκανδαλιστεί που τρώω λουκάνικο.
Θα σκανδαλιστεί από τον σταυρό;
Που το παίζω χριστιανός...
Το παίζεις χριστιανός;
Ό,τι είμαι δεν έχει ταμπέλα, έχει λόγια. Ποιός να κάτσει ν' ακούσει; Τί να πρωτοπώ;

Άρχισα να σκέφτομαι ό,τι μπορώ να ψωνίσω αύριο.
Χόρτα από τη λαϊκή και από το super market γαρίδες και τυρί νηστίσιμο, για σαγανάκι, και ταραμά, για ταραμοσαλάτα, και καρύδια, για σκορδαλιά. Και ψάρια για την Κυριακή των Βαΐων.
Και χαιρόμουν.

Τελείως ποταπές οι σκέψεις μου για τα φαγητά.
Μου μιλάει ο Κύριος, νομίζω, και σκέφτομαι τέτοια σε νηστεία;
Και τα γράφω κιόλας εδώ;
Τελείως γελοίος είμαι!
Τέτοιος είμαι.

22:19'.
Έ, σε εστιατόριο είμαι. Τρώνε οι άλλοι λουκάνικα. Είναι ώρα βραδινού φαγητού.
Θα δικαιολογούμαι, έ;
Εσύ ξέρεις.
Ναι, τελείως γελοίος είμαι!
Έτσι μου 'ρχεται να ψωνίσω χόρτα, μαρούλι και τίποτ' άλλο.
Και που τα σκέφτομαι από τώρα τα αυριανά,  γελοίο είναι!

"Φτάνει για την κάθε μέρα η κακία της."
Μάλιστα.
Τί άλλο να σκεφτώ;
Πρέπει να σκέφτομαι κάτι πάντα;
Δεν μπορώ να ηρεμήσω;
Δεν μπορώ να κοινωνήσω με τον κόσμο εδώ;
Όχι, απ' ό,τι φαίνεται...

22:45'.
Κύριε Ιησού Χριστέ ελέησον με τον αμαρτωλό!
Είσαι καλά;
Εγώ είμαι καλά! Όλοι είμαστε καλά!
Αμήν, που λες κι εσύ!
Εσείς ποιός είστε;
Δεν θα καταλάβεις.
Γιατί; Χαζός είμαι;
Η μυρωδιά της ψυχής σου κτυπάει στα ρουθούνια.
Τόσο ευαίσθητος είστε;
Πολύ!

Μάλιστα, η κυρία Φιλύρα, θα ήταν αυτή, ή από το συνάφι της...
Είχαμε κάποτε και την κυρία Φιλύρα, που ήταν κοσμική οντότητα επιστημονικής επιτροπής, και τα λέγαμε. Τώρα;
Τα λέω εγώ.
Καλύτερα είναι.
Μιλάει η συνείδησή μου.
Από τους άλλους εδώ, καλύτερα είναι.

Όσο έγραφα τα παραπάνω ήρθε ένα κορίτσι και με ρώτησε:
"Σας πειράζει να το πάρω αυτό;", για το σκαμπό δίπλα μου.
"Όχι, όχι, παρακαλώ!", της απάντησα και της το πρότεινα και γύρισα να συνεχίσω να γράφω και με κοίταξε σα να είμαι κακομοίρης.
Κάθησε για μια στιγμή κι ύστερα σηκώθηκε και κάθησε στο διπλανό σκαμπό, αφήνοντας αυτό που μου ζήτησε άδειο, και η φίλη της κάθεται όρθια...
Δηλαδή;

Μπορεί ούτε εγώ να είμαι καλά, απ' ό,τι φαίνεται, ούτε οι άλλοι.
Έ, εδώ που είμαστε, όπως είμαστε, με τη μυρωδιά των ψυχών μας, πώς να είμαστε καλά;
Τί να σου πω; Εμένα δεν μου μυρίζει τίποτα. Μπορεί να το 'χω συνηθίσει.

23:50'.
Δόξα τω Θεώ, έφυγα.
Όταν έφευγα, και ήμουν ακόμα στο μαγαζί, και πέρναγα δίπλα από την κοπέλα με το σκαμπό νωρίτερα, μου μύρισαν βρωμερά σκουπίδια.
Μπορεί αυτός ο πολύ ευαίσθητος, που μου μίλαγε πριν, να είχε δίκιο.

Γύρισα στο σπίτι κι έφαγα μια μπανάνα.
Είχα φάει άλλη μία το απόγευμα.
Πήρα τα 3 mg ρισπεριδόνης για να διατηρήσω την μυρωδιά της ψυχής μου σε ανεκτά επίπεδα.
Ξάπλωσα.
Θα βάλω το Απόδειπνο.