Παρασκευή, 27-03-2026.

09:37'.
Είχα ξαπλώσει στις τέσσερις τα ξημερώματα αλλά δεν με πήρε ο ύπνος μέχρι τις εφτάμιση, που έστειλε μήνυμα ο Δαρό.
Σηκώθηκα λοιπόν και πήγα στην Αγία Αικατερίνη και με κοινώνησε ο παπά Γαβριήλ στην προηγιασμένη.

Γυρνώντας άναψα λιβάνι και προσευχήθηκα για τη μέρα.
Σκεφτόμουν ακόμα τη χτεσινή ημέρα σαν να συνεχίζει, έτσι όπως δεν κοιμήθηκα.
Διάβασα από την Καινή Διαθήκη και, από κάτι που λέει ο Απόστολος Παύλος στην Α' προς Κορινθίους για τους πόρνους και λοιπούς εκτός εκκλησίας, σκέφτομαι ότι ο Θεός θα μας κρίνει όλους.

Και θα κρίνει ο Θεός ίσως με επιείκεια όσους είναι εκτός εκκλησίας για το αν κάνουν ότι λέει η συνείδησή τους.
Θα κρίνει όμως εμένα, που είμαι μέσα στην εκκλησία, αυστηρότερα.
Έτσι έχω να ακολουθώ τους κανόνες των Αγίων Πατέρων και ό,τι μου λέει ο πνευματικός μου.
Αμήν.

Αυτό γιατί χτες το βράδυ διαφωνήσαμε πάλι με την ΤΚ για το πώς πρέπει να είναι κανείς αγαπητικός με τους άλλους.
Δεν χρειάζεται να πειστώ για τη λογική της, ας κάνει ό,τι της υπαγορεύει η συνείδησή της κι εγώ ό,τι με φωτίσει το Πνεύμα το Άγιο.
Του Θεού είναι και τα δύο.

20:52'.
Έκανα τους χαιρετισμούς της Θεοτόκου.
Έστειλαν μήνυμα οι αδελφές.
Αντάλλαξα μηνύματα με τον Δαρό και τον Spor.
Έβλεπα τα ιδιωτικά βίντεό μου των προηγούμενων μηνών φέτος.
Ξάπλωσα αλλά δεν κοιμήθηκα.

Έφαγα πιπεριά κόκκινη, μπανάνα, λίγο ψωμί μ' ελιές και λίγα παντζάρια, που είχαν μείνει.
Το απόγευμα έφαγα λίγο ψωμί με χαλβά και φυστίκια.
Έκανα αργά το απόγευμα την προσευχή με τις μετάνοιες.
Βγήκα τώρα στον "τράγο" για καφέ.

21:32'.
Πολλή ώρα σήμερα είχα μείνει κοιτώντας τα χαρτιά του ημερολογίου μου και με απορία γενικά.
Τώρα σκέφτομαι: 
Ποιός είμαι για να ξέρω τί θα γίνει;
Ο Θεός ξέρει, Αυτός μπορεί, Αυτός θα φροντίσει!
Ας κάνει ο καθένας μας ό,τι του υπαγορεύει η συνείδησή του και σύμφωνα με τον πνευματικό μας, όπως έγραφα και το πρωί.

Κύριε Ιησού Χριστέ ελέησον με τον αμαρτωλό!
Κύριε Ιησού Χριστέ ελέησε ημάς όλους πάντα!
Υπεραγία Θεοτόκε το συμφέρον ποίησον, πρέσβευε υπέρ ημών και σώσον ημάς!

Δόξα τω Θεώ ακόμα όλα πάνε καλά!
Κατ' ευχήν πηγαίνουν όλα.
Αμήν να κάνω νωρίς κάθε μέρα την προσευχή μου.
Να ελευθερώνεται έτσι χρόνος και τόπος για ζωή.

Δεν πρέπει να ανησυχώ, ν' αγχώνομαι, να φοβάμαι, να στενοχωριέμαι.
Να προσπαθώ να νιώθω χαρούμενος, όπως ήμουν και στις αρχές του χρόνου φέτος.
Ο Θεός μας αγαπάει, θέλει να σωθούμε!
Και η Παναγιά μεσιτεύει για μας!

Ίσως σήμερα ένιωθα απορία και αδυναμία επειδή δεν κοιμήθηκα και ίσως διαταράχθηκαν οι βιορρυθμοί μου.
Αλλά δεν νιώθω να έχει διαταραχθεί κάτι.
Η διάθεσή μου είναι κανονική.
Η απορία κι η αδυναμία ήταν ίσως επειδή οι άλλοι κάνουν τους πονηρούς και θέλουν τα δικά τους.
Θέλουν οι άλλοι λες και οφείλω.

Εγώ όμως λέω στο "Πάτερ ημών" ...και άφες ημίν τα οφελείματα ημών ως και ημείς αφίεμαι τοις οφείλεταις ημών.
Οπότε λοιπόν αν δεν κρατάω τα παραπτώματα των άλλων κι αν αγαπώ χωρίς προϋποθέσεις, δεν οφείλω τίποτα.
Αμήν.

Όταν οι άλλοι με χρεώνουν κάτι, πληρώνω πάντα.
Και πληρώνω και χωρίς να με χρεώνουν, χωρίς να μου ζητάνε κάτι.
Ακούω τί λένε οι άλλοι, και ακούω καλά πολλά ακόμα.
Είναι το δώρο του Θεού σε μένα αυτό.

Όμως δεν νομίζω να μπορώ να θέλω ό,τι θέλουν οι άλλοι, ούτε ό,τι μου λένε πως πρέπει να κάνω, ως θελκτική πρόταση δράσης.
Νομίζω, ως καλλιτέχνης, είμαι σωστός, όσο μπορεί να πει κανείς πως η τέχνη είναι σωστή.
Είναι και η τέχνη δράση ζωής. Είναι και η τέχνη κάτι.
Έχω δηλώσει πως η κανονική ζωή δεν είναι ίσως ό,τι καλούμαι να κάνω, η τέχνη είναι.

Ας ζήσουμε όλοι! 
Ο καθένας μας κι η καθεμιά με τα χρέη του προς τον Θεό, τους γύρω και την Πλάση.
Υπάρχει χώρος για όλους μας!
Μας περιμένει στους ουρανούς και στους ατελεύτητους αιώνες!
Αμήν.

Αν η κοινωνία ήταν αγαπητική θα μπορούσαν να γίνουν πολλά.
Αν ήμασταν όλοι αδέλφια θα δρούσαμε αδελφικά.
Δυστυχώς πολλοί δεν έχουν λάβει την κλήση τους από τον Θεό.
Ίσως δεν είναι ώρα ακόμα.
Δεν ξέρω.

Έχω να κάνω τίποτα άλλο σήμερα;
Έκανες πολλά!
Και σκέψου, κρατήθηκα...
Ναι, κι αυτό ήταν κάτι.
Δώσε μου Κύριε δύναμη ν' ανταπεξέρχομαι όσο χρειαστεί!
Μην ανησυχείς!
Ευχαριστώ πολύ, Θεέ μου!

22:01'.
Όπως από χτες ήδη, όλα δείχνουν να περιμένουν μια Δευτέρα.
Στέλνει ο Δαρό. Απάντησα.
Η προηγούμενη εμπειρία δείχνει ότι δεν είναι ξεκάθαρο για ποιά Δευτέρα πρόκειται.
Όταν κάποιος λέει: "Από βδομάδα...", συχνά εννοεί πως θα το αναβάλει συνεχώς ή με διάρκεια.
Δόξα τω Θεώ που κάτι δικό μου, η εξομολόγηση, θα γίνει αυτήν τη Δευτέρα.

Να έχω αγαθή προαίρεση και να περιμένω!
Να ετοιμαστώ κατάλληλα.
Να ανταπεξερχόμαστε όλοι στις απαιτήσεις της ημέρας μας.
Να έχουμε το παρόν μας καλό!
Αμήν.
Ευχαριστώ, Θεέ μου, για το παρόν!

22:28'.
Δόξα Πατρί και Υιώ και Αγίω Πνεύματι και νυν και αεί και εις τους αιώνας των αιώνων. Αμήν.
Μου θύμισε ο Δαρό ότι σήμερα Παρασκευή ήταν του Ακαθίστου ύμνου.
Δεν το θυμόμουν.
Λέει ο Δαρό ότι θα έρθει απόψε εδώ.
Θα καθήσω να κάνω προσευχή.

22:47'.
Παρασκευή, του Ακαθίστου ύμνου, μάλλον το 2002, ήταν που σε περίοδο ιδιαίτερης ταπείνωσης, πίεσης από το περιβάλλον, και δυσκολίας με τα θέλω των άλλων, είχα δει ό,τι είχα δει μέσα στο ναό του Αγίου Φανουρίου, με το φως, και είχα νιώσει ό,τι είχα νιώσει, με τη μακαριότητα του Θεού και της βασιλείας Του.

Αυτό που είχε γίνει τότε ως προσφορά πριν έρθουν όλα της ζωής μου, που με καθόρισαν, στέκεται φάρος φωτεινός να με οδηγεί και σήμερα ακόμα στη γαλήνη των όλων μετά.

Ο πνευματικός μου, ο παπά Γαβριήλ, είχε πει όταν του είπα σχετικά, ότι "αυτά δεν πρέπει να τα σκεφτόμαστε πολύ"...
Εγώ δεν έχω το ύψος να σκεφτώ τίποτα σχετικά.
Είδα, ένιωσα, έμαθα.
Μέχρι τότε πίστευα, τώρα ξέρω.

Η θύμηση του γεγονότος με κρατάει με ελπίδα για τη σωτηρία.
Δεν το σκέφτομαι κάπως, το θυμάμαι.
Δεν ξεχνιέται.
Δόξα τω Θεώ!
Ευχαριστώ πάντα τον Θεό Πατέρα, τον Χριστό, το Πνεύμα το Άγιο, την Παναγιά και τον Άγιο Φανούριο κάθε που περνάω μπροστά από το ναό.

23:00'.
Ήρθε ο Δαρό. 
Μπορεί να φάμε τίποτα εδώ, δεν έχω φαγητό στο σπίτι.
Μόνο μισό λάχανο πήρα από το ψυγείο της μάνας μου, όπου χάλαγε καιρό τώρα.
Σκεφτόμουν να φάω σαλάτα.

01:58'.
Ο Δαρό με πυροβολούσε συνεχώς με λόγια επί δυόμιση ώρες ασταμάτητα. 
Δεν προλάβαινε να τελειώσει το ένα πεταγόταν άλλο. 
Δεν τον παρεξηγώ, του ξεχείλιζαν.
Αλλά, δόξα τω Θεώ, το κεφάλι μου έγινε καζάνι, έβρασε ο πολτός.

Ήταν όλο αυτό επειδή νωρίτερα φάνηκε σαν να περηφανεύτηκα ότι ακούω καλά και πληρώνω χωρίς να μου ζητάνε.
Όντως λοιπόν ήπια λίγο τσίπουρο και τον καφέ μου, δεν έφαγα, δάνεισα αυτιά και προσοχή και έβγαλα να πληρώσω για να φύγουμε.
Οι γύρω μας έφευγαν, ενοχλημένοι μου φάνηκε, από τη συνεχή ομιλία του Δαρό και τη βραχνή φωνή του, γιατί ο λαιμός του είχε κλείσει κάπως από το τσιγάρο.

Γύρισα, έφαγα μια πιπεριά κόκκινη ψητή και πήρα τα 3 mg ρισπεριδόνης για να παραμείνω σε μια κοινωνία που δεν μου αρέσει.
Η εναλλακτική, δέσιμο και ενέσεις και φυλάκιση σε ψυχιατρική κλινική, δεν τα θέλω.
Δεν παραπονιέμαι, ξέρω τί τέλος επιφυλάσσεται.

Έχω ξαπλώσει για να συνέλθω.
Θα βάλω το Απόδειπνο.
Μπορεί να βοηθήσει.
Δεν νιώθω νύστα. Θέλω λίγο καθαρό αέρα!
Αρκούν τα άλλα, δόξα τω Θεώ!