Πέμπτη, 26-03-2026.

20:45'.
Σηκώθηκα στις οκτώμιση το πρωί.
Έγραψα στο ημερολόγιό μου σε χαρτί.
Άναψα λιβάνι και προσευχήθηκα για τη μέρα.
Διάβασα από την Καινή Διαθήκη.

Έκανα τους χαιρετισμούς της Θεοτόκου.
Έστειλα μήνυμα στον πνευματικό μου για εξομολόγηση και μου είπε για τη Δευτέρα.
Δεν με ανάπαυε αυτό.
Σκέφτηκα να κάνω υπομονή.
Θα έρθει η Δευτέρα...

Χωρίς να αρχίσω την προσευχή μου πήγα να βγω για να βρω άλλον ιερέα να εξομολογηθώ σήμερα, ένιωθα την ανάγκη.
Όμως βγαίνοντας το μετάνιωσα.
Πρέπει κανείς να έχει ευλογία από τον πνευματικό του για να πάει σε άλλον.
Γι' αυτό γύρισα στο σπίτι.

Άρχισα την προσευχή με τις μετάνοιες.
Βγήκα για το τσαγκάρικο, που είχα αφήσει παπούτσια μου, για τον φούρνο, για ψωμί της μάνας μου, και πέρασα και προσκύνησα στον Άγιο Φανούριο.
Γύρισα στης μάνας μου. Ξάπλωνε για μεσημέρι, είχε φάει.

Ξάπλωσα κι εγώ για μεσημέρι και μάλλον με πήρε ο ύπνος.
Δεν κατάλαβα.
Ένιωθα να θέλω να χαθώ για λίγο...
Είχα φάει το πρωί μπανάνα και ανανά.
Το μεσημέρι έφαγα παντζάρια, πατάτες, κολοκύθια, ταραμοσαλάτα, ψωμί, από λίγα, και μπανάνα.
Το απόγευμα έφαγα λίγο ψωμί με χαλβά κι ανανά.

Σκεφτόμουν μετά τα δικά μου.
Συνέχισα την προσευχή.
Ανέβηκα στης μάνας μου να την καληνυχτίσω.
Βγήκα τώρα στον "τράγο" για καφέ.

20:57'.
Με θυμήθηκα σήμερα από μια φωτογραφία ως μαθητής, μικρός, να είμαι ντυμένος τσολιάς σε εθνική γιορτή.
Η φωτογραφία είναι από φωτογραφείο και δείχνει στο φόντο τα φώτα και άλλα υλικά του φωτογράφου.

Ένιωσα αηδία για μένα και είπα: "αυτός είμαι..." με απέχθεια.
Αυτό γιατί φαίνομαι στην φωτογραφία γελοίος.
Φορούσα φουστανέλα, πουκαμίσα, γιλέκο και σαρίκι αλλά στη μέση είχα μια δερμάτινη ζώνη γυναικεία πλατιά με πλαστικό πιστόλι cowboy και παπούτσια κανονικά, όχι τσαρούχια, για τα οποία αισθανόμουν, θυμάμαι, και τότε άσχημα.

Το πρωί, όταν ξύπνησα, θυμήθηκα πως σαν σήμερα 19 χρόνια πριν, το 2007, είχε έρθει στο σπίτι η αστυνομία με την πρώτη εισαγγελική παραγγελία για ψυχιατρική εξέταση.
Ένιωσα, και σήμερα ακόμα, το φόβο ότι μπορεί κάτι τέτοιο να συνέβαινε ξανά.
Ένιωσα το φόβο ενώ τώρα, και τα τελευταία χρόνια, είμαι καλά και έχω αφήσει πίσω μου την ψυχοπαθολογία και την ψυχιατρική με τους δικούς της.

Κοίταξα ένα ημερολόγιό μου του 2000 και βρήκα τη σημείωση, στα 31 μου χρόνια:
"Τώρα εγώ γερνάω ή γεννάω;"
Δόξα τω Θεώ ακόμα "γεννάω", αφού μοιράζομαι το παρόν και έχω, ακόμα και σήμερα, την έκθεσή μου ζωγραφικής "Ημερολόγια Αποδιοπομπαίου Τράγου".

Δεν θα αλλάξω την καταχώρηση στο site μου, όπου λέω ότι για το 2026 πραγματοποιείται η έκθεσή μου "Ημερολόγια Αποδιοπομπαίου Τράγου", τη διεύθυνση του μαγαζιού εδώ, και το "κατόπιν συνεννόησης" με το τηλέφωνό μου.
Είναι εύκολο να μεταφέρω τα μικρού μεγέθους έργα μου εδώ για προβολή όποτε υπάρξει σχετικό ενδιαφέρον.

Στο βίντεό μου "Acrobartist - Ημερολόγια Αποδιοπομπαίου Τράγου" αναφέρω τα σχετικά με την έκθεσή μου.
Αναφέρω και ένα χωρίο της Καινής Διαθήκης για την πρόγνωση και δικαιοσύνη του Θεού και την ελεύθερη βούλησή μας.
Τα λέω παραστατικά και καλά.
Δόξα τω Θεώ!

Το είδα σήμερα αυτό το τελευταίο δημόσιο βίντεό μου.
Είδα και άλλα ιδιωτικά βίντεό μου που είχα κάνει στο τέλος του 2025 και στις αρχές του τρέχοντος έτους.
Θα συνεχίσω να βλέπω αυτές τις μέρες τα τελευταία ιδιωτικά βίντεό μου για να αναφέρω τα σχετικά στην εξομολόγησή μου.

Έκανα προσευχή το πρωί να είμαι σήμερα αναμάρτητος.
Γι' αυτό ένιωθα και την ανάγκη να εξομολογηθώ σήμερα.
Δεν τα κατάφερα βέβαια, ούτε το ένα ούτε το άλλο.

Είδα, δόξα τω Θεώ, ένα βίντεο μιας μοναχής, που είχα ξαναπετύχει κάποτε, κι έλεγε για την πραγματική χαρά του να είσαι με τον Χριστό.
Αν και φαινόταν κάπως επιβλητικό πολύ και συνάμα αόριστο κάπως να σου μιλάνε για τον Χριστό, όπως μιλούσε η μοναχή, τα έλεγε όμως σωστά.
Πως ο Θεός μας περιμένει. Στέκεται έξω από την πόρτα μας και κτυπάει. Όπως στην σχετική εικόνα.
Μάλιστα.

Αντάλλαξα με τον Δαρό και την ΚαΧα, τα ίδια τα δικά τους αυτής της περιόδου.
Κοίταζα παλιές συνομιλίες που είχαμε ανταλλάξει με ΕΚ και ΣμΜ.
Είχαν ενδιαφέρον!
Δόξα τω Θεώ!

22:03'.
Έστειλα μηνύματα στην ΤΚ, στην Διον, στον Δαρό, στον Χρήστο, και στον ανηψιό, Βασίλη-Ρετζέπ.
Ο Δαρό απάντησε για τα δικά του και "δόξα τω Θεώ!"
Πάλι καλά!
Κύριε Ιησού Χριστέ ελέησε ημάς όλους πάντα!
Κύριε Ιησού Χριστέ ελέησον με τον αμαρτωλό!
Υπεραγία Θεοτόκε το συμφέρον ποίησον, πρέσβευε υπέρ ημών και σώσον ημάς!

02:03'.
Η ΤΚ είχε βγει στα Εξάρχεια και με κάλεσε και πήγα και τη βρήκα.
Φάγαμε σπιτικό αρκετά street food, εγώ ένα burrito με λαχανικά και ταχίνι. Είχε λάδι μάλλον αλλά σήμερα είχα φάει λάδι με τις πατάτες και τα κολοκύθια, που είχαν μείνει από χτες.

Πήγαμε στο "Mare Nostrum, του Χασάν" μπας και δούλευε εκεί απόψε ο ανηψιός. 
Ανταλλάξαμε μήνυμα αλλά δεν τον είδαμε. 
Ήταν εκεί η Ζαχαρούλα, η φίλη του, και μας κέρασε μπύρα.

Συζητήσαμε για τα δικά μας και για συνέντευξη της ΤΚ για μια διδακτορική εργασία κάποιου, σχετικά με τα δικαιώματα σε ψυχοπαθολογία.
Καλή ήταν η κατάκτηση, που ανέφερε η ΤΚ, του να εκφράζει κανείς τα συναισθήματα και την ευαισθησία του όντας δυνατός και αυθεντικός.

Συχνά αποστασιοποιούμαστε από την έκφρασή μας στην ψυχοπαθολογία, σα να μιλάει ένας τρίτος για τα δικά μας, όχι σα να φέρουμε με δύναμη και περηφάνεια μια τραυματική εμπειρία.

Να σου επιτρέπεται δηλαδή να κλάψεις, για παράδειγμα, ενθυμούμενος τον πόνο που φέρεις όντας ψυχικά δοκιμαζόμενος.
Να μη θεωρείται και να μην φέρεται αυτό ως αδυναμία αλλά ως αυτοδίκαιη έκφραση συναισθήματος.

Δεν καταλαβαίνω γιατί κάποιοι και κάποιες, που έχουν και την επιστημονική κοινωνιολογική τεκμηρίωση ενός τόσο έντονα κοινωνικού θέματος όπως η τρέλα, δεν μιλάνε.
Ή πάλι καλά που μιλάνε όταν μιλάνε.
Ο λόγος δημιουργεί καταστάσεις και εντυπώνεται ως νοητική κατασκευή.

Εγώ θα συνεχίσω τον ακτιβισμό κατά του στίγματος της ψυχικής ιδιαιτερότητας όπως μπορώ, και με το παρόν ψηφιακό ημερολόγιο και με τα σχετικά βίντεο στο κανάλι μου στο YouTube.

03:03'.
Είχα βάλει να ακούγεται το Απόδειπνο, μαζί μ' ένα νυχτοπούλι στον ακάλυπτο, αλλά δεν τα πρόσεχα καλά γράφοντας εδώ.
Ξαναέβαλα τώρα το Απόδειπνο.
Πήρα τα 3 mg ρισπεριδόνης για να παραμείνω σ' αυτήν την κοινωνία.
Θα ξαπλώσω αλλά δεν βιάζομαι.
Δεν έχει κατασταλάξει ακόμα η μέρα μου.
Γράφω στο ημερολόγιό μου σε χαρτί.

04:00'.
Έφαγα πιπεριά ψητή, δυο πιρουνιές παντζάρια και λίγο pop corn που είχε μείνει.
Θα κοιμηθώ μάλλον.