Τετάρτη, 18-03-2026.

19:22'.
Είχα ξυπνήσει νωρίτερα αλλά σηκώθηκα στις δέκα το πρωί.
Έγραψα στο ημερολόγιό μου σε χαρτί.
Απάντησα στη ΣμΜ και τον Δαρό που είχαν στείλει μηνύματα.
Έπλυνα ρούχα και τα άπλωσα.

Άναψα λιβάνι και προσευχήθηκα για τη μέρα.
Διάβασα από την Καινή Διαθήκη.
Έκανα τους χαιρετισμούς της Θεοτόκου.
Χάζεψα στο διαδίκτυο.
Ανέβηκα στης μάνας μου.

Με πολεμούσαν οι δαίμονές μου.
Έτσι έστειλα μήνυμα αγαπητικά στην ΤΚ. 
Τα συζητήσαμε όσα μας αφορούσαν για τη Σαρακοστή και γενικά.
Μίλησε για "Μια ενιαία, αβίαστη ροή πέρα από δίπολα μυαλό - σώμα. Ή που ρέει ή που δεν ρέει.
Κι αν δε ρέει, μπορεί να ρεύσει άλλη στιγμή, ή μπορεί άλλοτε να ρέει και άλλοτε να μη ρέει."

Τελικά της έδωσα μιαν ώθηση, που ζήτησε, στα "φρέσκα και φθηνά, πολλά πράγματα, και μερικές εκπλήξεις..." που έχει η λαϊκή κι ευχήθηκα "καλά ψώνια".
Καπάκι έστειλε ο Δαρό φωτογραφία με σκάκι στην αυλή μου έξι χρόνια πριν.
Και κάλεσε η αδερφή μου για να κανονίσουμε χρεώσεις μου.

Έστειλα στην ΆΛα και σε μια διδάκτορα του St Andrews university.
Δεν περιμένω απαντήσεις, ξέρω το σταυρό μου.
Έστειλε λοιπόν μηνύματα ο Δαρό με ιστορίες από την τάξη του στο σχολείο.
Οι μαθητές δεν διαβάζουν τα μαθήματά τους.
Δεν πειράζει που δεν διαβάζω κι εγώ πολλά, δεν είναι η δουλειά μου.

Το 2006 τον Αύγουστο και Σεπτέμβριο στη Στεμνίτσα Αρκαδίας έκανα την έκθεση "Καημένα σπίρτα (Burnt matches)", στο εργαστήριό μου, με ένα περίβλεπτο έργο γλυπτικής, που έχω ακόμα προς έκθεση.

Μετά είχα προσπαθήσει να σώσω στο Ίλιον Αττικής την τελευταία μου ερωτική σχέση.
Αλλά μάταια κατέληξε σε σιωπή και χωρισμό λίγους μήνες μετά.
Θα ήξερα ότι τα σπίρτα μου δείχνανε κι εμένα.
Καημένα ζεύγη!

Είχε φανεί ίσως η κατάστασή μου από τη Φούλη (Γκόλφω) στην πρώτη δημοτικού, που τη δασκάλεψε η μάνα της να μη με αφήνει να την πιάνω από το χέρι και να πηγαίνουμε μαζί.
Δεν ξεκίνησα τυχαία τον πρώτο μου πόλεμο τότε με τα κορίτσια του σχολείου.
Μας συνέστησαν όμως οι δάσκαλοι κι οι δασκάλες ειρήνη.
Δόξα τω Θεώ!

20:00'.
Έβαλα καλαμαράκια κονσέρβα και λαχανικά στην κατσαρόλα με ταχίνι.
Έφαγα απ' αυτά.
Πήγα στην Αγία Αικατερίνη στην προηγιασμένη λειτουργία και με κοινώνησε ο παπά Γαβριήλ.
Δόξα τω Θεώ!
Πήρα έτσι λίγη δύναμη.
Έχω να κάνω προσευχή.

21:05'.
Έκανα την προσευχή με τις μετάνοιες και ανέβηκα στης μάνας μου.
Βγήκα τώρα στον "τράγο" για καφέ. Με σέρβιραν.
Το αυτοκόλλητό μου, που γράφει "έκθεση" είναι πάντα κολλημένο δίπλα από τη θέση μου, στη γωνία, στο παράθυρο.
Απόψε το παράθυρο είναι κλειστό, όπως κάποια βράδια που κάνει κρύο. Αλλά μου έφερε τασάκι η Βέρα, η σερβιτόρα.
Δόξα τω Θεώ!

Η έβδομη ατομική μου έκθεση ήταν το 2007 με το "10TOGO", έκθεση με κολάζ από τα γαλάζια  φυλλαράκια με τα μαύρα γράμματα, που γράφουν "10TOGO", στα χαρτάκια των στριφτών τσιγάρων, που σε προειδοποιούν ότι τα χαρτάκια σου τελειώνουν και σου απομένουν δέκα. 
Τα φυλλαράκια αυτά ήταν συλλογή της ΛαΠολ και μου έμειναν προίκα.

Σήμαινε η έκθεση το τέλος μιας περιόδου δραστηριότητας που είχε αρχίσει τον προηγούμενο αιώνα. 
Και πως υπάρχει η αέναη συνέχεια στο μέλλον. 
10 To Go, κι άλλο 10 To Go, κι άλλο, κι άλλο...

Πέρσι έγινε η έκθεση "Ο των Όλων Κοσμήτωρ", στο εργαστήριό μου στη Στεμνίτσα και στην εγκατάστασή μου στο Ίλιον.
Τώρα γίνεται η ένατη έκθεσή μου τα "Ημερολόγια Αποδιοπομπαίου Τράγου", εδώ στο "Αποδιοπομπαίος τράγος", κατόπιν συνεννόησης.

Δεν ξέρω αν θα υπάρχει συνέχεια με νέο κύκλο ψηφίων, στον αύξοντα αριθμό της έκθεσης, που θα σημαίνουν νέο, ελπιδοφόρο κύκλο δράσης.
Για να υπάρξει, μάλλον, θα χρειαστεί δυνατό ξεκούνημα.
Ή ίσως μόνο ένα μοντέλο.

Τον Μάρτη δεν ζωγράφισα σχεδόν καθόλου.
Γι' αυτό με πολεμάνε οι δαίμονες...

Καθαρίζω τις πληγές μου και συνεχίζω τον αγώνα.
Ήδη από τις 13 Γενάρη και την τελευταία μου εξομολόγηση στις 14 εκείνου του μήνα.
Και, μάλλον, καλά το είπε σήμερα η ΤΚ:
"Γιάννης πίνει, Γιάννης κερνάει", σ' αυτόν τον αγώνα.
Οι άλλοι τα δικά τους.
Εγώ τα δικά μου.
Δόξα τω Θεώ!

Συνεχίζουμε όλοι να βλέπουμε ό,τι μπορούμε να δούμε.
Και συνεχίζουμε ν' ακούμε ό,τι μπορούμε ν' ακούσουμε.
Ανάλογα με το τί έχουμε καταλάβει, τί ξέρουμε και τί νιώθουμε από τα δικά μας ο καθένας κι η καθεμιά μας.
Και με βάση την προαίρεσή μας.

Αμήν, όπως είπε ο Απόστολος Παύλος, να σταματήσουμε να βλέπουμε μέσα από "έσοπτρον", κοίλο κάτοπτρο, και να δούμε καθαρά!
Να χάσουμε την αντίληψη των μωρών και να αντιληφθούμε σαν ενήλικες.
Αμήν, να ακούγονται και όλα!

Αλλά, απ' ό,τι φαίνεται, και αυτά που μας δείχνουν κάνουμε πως δεν τα βλέπουμε και περνάμε στο ντούκου ό,τι ακούγεται, για να έχουμε την ησυχία μας...
Είναι πιο ειρηνικά έτσι, δόξα τω Θεώ!
Αλλά θα μας ζητηθούν ευθύνες, νομίζω.

Διάβαζα σήμερα την προς Ρωμαίους στο ένατο κεφάλαιο, από ανάρτηση που είδα σχετική στο Facebook.
Έλεγε πως ο Θεός ελεεί όποιον θέλει κι όποιον θέλει τον σκληρύνει στην καρδιά.
Αλλά αυτό πάντα με βάση την πρόγνωση και τη δικαιοσύνη Του.
Έτσι συνεχίζει να υπάρχει η ελεύθερη βούληση.
Αμήν.
Ό,τι θέλει ο Θεός!

Ποιός είμ' εγώ για να πω κάτι αντίθετο;
Δεν είναι λοιπόν περίεργο που κάποια καημένα χαρτιά δεν αποκαθίσταται.
Όλοι έχουμε τη δυνατότητα να μετανοήσουμε.
Είναι δύσκολο για πολλούς.
Να έχω αγαθή προαίρεση και να περιμένω, αυτό προσεύχομαι.
Αμήν.

Δεν μετανιώνω που έχω μετανιώσει για πολλά, από την τρέλα μου στα χαρτιά και μετά.
Ο καθένας μπορεί να φτιάξει τη δική του εκκλησία. Θεωρήσεις υπάρχουν πολλές...
Το δύσκολο είναι να είμαστε σ' αυτή τη μόνη εκκλησία που υπάρχει, την ορθόδοξη.
Τα άλλα είναι αποκομμένες αιρέσεις.
Δεν είναι εκκλησίες, είναι εκκλήσεις για βοήθεια.
Ας βοηθήσει ο Θεός!
Αμήν.

22:43'.
Στην τελευταία μου εξομολόγηση λοιπόν, και όταν είχαμε τελειώσει, ρώτησα τον πνευματικό μου, τον παπά Γαβριήλ, για κάτι που συνέβαινε στα κοινωνικά μου.
Και είπα:
"Δεν ξέρω... Τί να κάνω;"
"Τίποτα", μου απάντησε αμέσως ο παπά Γαβριήλ.
Δεν είχα καταλάβει πώς θα μπορούσε να γίνει αυτό το "τίποτα".
Είχα συμπληρώσει στην προσευχή μου κάτι από τότε.
Τώρα έχει ξεδιαλύνει κάπως ο περιορισμός.

23:38'.
Γυρνώντας από την εκκλησία είχα αρχή πονοκεφάλου και πήρα depon.
Τώρα τον νιώθω πάλι αμυδρά πότε πότε.
Είναι σχετικά ήσυχη βραδιά εδώ έξω απόψε.

Έχει κατασταλάξει η μέρα.
Δεν έχει φανεί ακόμα η επόμενη.
Μόνο ο πονοκέφαλος επανέρχεται, αλλά δεν θα δώσω σημασία.
Έχω ακόμα τον φραπέ μου και τσιγάρα.
Κύριε δόξα Σοι, η ελπίς ημών, δόξα Σοι!

00:31'.
Δόξα Πατρί και Υιώ και Αγίω Πνεύματι και νυν και αεί και εις τους αιώνας των αιώνων. Αμήν.
Έχω γλυκάνει πολύ. Ούτε να είχα πιει αλκοόλ, δεν θα ήμουν έτσι.
Θα βοήθησε σημαντικά η θεία κοινωνία.

Έχουν μια γλάστρα με κρινάκια πιο δίπλα και μύρισε το άρωμά τους.
Έχει αλλάξει η ενέργεια του μαγαζιού και του κόσμου μετά τα μεσάνυχτα.
Έγινε πιο αλήτικη και περισσότερο αναγκεμένη.
Δεν ξέρω αν θα καθήσω άλλο.

Δεν κοιμήθηκα για μεσημέρι αλλά δεν θέλω να κοιμηθώ.
Δεν νιώθω την ανάγκη για αλκοόλ.
Ούτε για φαγητό.
Κάποιες φορές έφευγα νωρίτερα για να πάω να φάω στο σπίτι.

01:32'.
Είναι μισή ώρα που γύρισα στο σπίτι, δόξα τω Θεώ!
Έγραψα στο ημερολόγιό μου σε χαρτί.
Πήρα τα 3 mg ρισπεριδόνης.
Θα βάλω το Απόδειπνο και θα ξαπλώσω.
Δεν νυστάζω.

02:20'.
Έφαγα από το φαγητό μου.
Θα κοιμηθώ τώρα.