Σάββατο, 14-03-2026.

10:49'.
Σηκώθηκα στις οκτώ το πρωί.
Πήγα στον Άγιο Νεκτάριο και με κοινώνησε ο παπά Κώστας.
Ήταν κι η μάνα μου εκεί και κοινώνησε.

Είδα το τελευταίο ιδιωτικό μου βίντεο κι έκανα προσευχή για τη μέρα.
Η ΣμΜ έχει στείλει μήνυμα για τα προχτεσινά μου με την αγωνία να φάω ταραμοσαλάτα:
"Ε ναι ρε Σπίθα με τη ταραμοσαλάτα. Η νηστεία δε είναι μόνο να αποφεύγεις κάποιες τροφές. Η νηστεία είναι πείνα. Η νηστεία είναι να μην ηδονιζεις τους γευστικούς καλυκες.  Τρως ίσα για να ζήσεις και σήμερα. Όταν απαρνείται κάποιος αυτές τις απολαύσεις τότε κάτι θεαται..τι; Δε ξέρω. Νηστίσιμα τυριά και βλακείες. Όχι τυριά. Ούτε νηστίσιμα ούτε κανονικά. Τέτοια κάνει και η αδελφή μου και τη κοροϊδεύω από μέσα μου. Ποια νηστεία; Ξεσκιζεται στο φαι αλλά αποκλείει κάποιες τροφές. Βλακείες. Η νηστεία είναι πείνα. Άμα δαμάζεις το στομάχι σου δαμάζεις ότι άλλο θες"

Της έγραψα:
"Καλημέρα!
Πόσο δίκιο έχεις!
Έτσι όπως τα λες είναι η νηστεία!
Οι κανόνες στα θρησκευτικά υπάρχουν γιατί δεν είμαστε όλοι δυνατοί να τα καταφέρνουμε.
Έχουμε πάθη.
Ένα από αυτά είναι ότι είμαι κοιλιόδουλος και τρώω με λαιμαργία.
Κάνω ό,τι μπορώ σχετικά τελευταία.
Πρέπει ν' αηδιάσεις κάπως με τον εμπαθή εαυτό σου για να μετανιώσεις και να βρεις χάρη...
Δεν είναι εύκολο να "δαμάσεις το στομάχι σου", που γράφεις.
Με αυτό θα μας πολεμήσει κι ο Αντίχριστος.
Και τότε πια, βλέπουμε...
Θα κάνω τώρα ό,τι καλύτερο μπορώ σχετικά με τη νηστεία.
Ευχαριστώ πολύ για ό,τι μου λες!"

Κι έστειλα και μια ιστορία:
«Ένα πορτοκάλι που δεν φαγώθηκε ποτέ, αλλά χόρτασε ολόκληρη την έρημο των Καρουλίων»

Σε ένα από αυτά τα σπήλαια του Αγίου όρους ζούσε ο γέροντας Αρσένιος, ένας άνθρωπος που είχε ξεχάσει τη γεύση του λαδιού και του κρασιού εδώ και δεκαετίες. Ήταν η Μεγάλη Εβδομάδα, και η πείνα του σώματος είχε γίνει ένας επίμονος σύντροφος.

Τη Μεγάλη Τετάρτη, ένας νεαρός προσκυνητής, που κατάφερε να σκαρφαλώσει μέχρι εκεί με δυσκολία, του άφησε κρυφά στην είσοδο της σπηλιάς ένα μεγάλο, ώριμο πορτοκάλι. Ο γέροντας το βρήκε το απόγευμα, καθώς έβγαινε να μαζέψει λίγα χόρτα.

Το πορτοκάλι έλαμπε σαν χρυσάφι μέσα στο γκρίζο των βράχων. Η μυρωδιά του, ακόμα και μέσα από τη φλούδα, πλημμύρισε τον αέρα. Ο γέροντας το πήρε στα χέρια του. Το στομάχι του διαμαρτυρήθηκε, και η σκέψη του ψιθύρισε: «Φάε το, είναι ευλογία, θα σου δώσει δύναμη για την αγρυπνία της Σταύρωσης».

Όμως ο γέροντας χαμογέλασε πονηρά στον «πειρασμό». Κράτησε το πορτοκάλι, το κοίταξε με αγάπη και είπε:

«Ωραίο είσαι, κτίσμα του Θεού, αλλά πιο γλυκός είναι ο Χριστός που πεινάει πάνω στον Σταυρό.»

Αντί να το φάει, ο γέροντας Αρσένιος αποφάσισε να κάνει κάτι άλλο. Περίμενε να νυχτώσει. Με το κομποσκοίνι στο χέρι, περπάτησε το επικίνδυνο μονοπάτι μέχρι τη διπλανή καλύβη, όπου ζούσε ένας άλλος ασκητής, ο παπα-Νικόλας, που ήταν άρρωστος και κατάκοιτος.

Άφησε το πορτοκάλι στο παραθύρι του αρρώστου και έφυγε αθόρυβα. Το επόμενο πρωί, ο παπα-Νικόλας βρήκε το δώρο. Δάκρυσε από τη συγκίνηση, αλλά ούτε αυτός το έφαγε. Σκέφτηκε: «Ο γέροντας Αρσένιος είναι πιο γέρος από μένα, αυτός το έχει ανάγκη». Και το ξαναπήγε κρυφά πίσω.

Λένε πως εκείνο το πορτοκάλι έκανε τον γύρο των Καρουλίων για όλη τη Μεγάλη Εβδομάδα. Πήγαινε από σπηλιά σε σπηλιά και από παράθυρο σε παράθυρο. Κανείς δεν το έφαγε, αλλά όλοι «χόρτασαν» από τη χαρά της προσφοράς.

Την Κυριακή του Πάσχα, μετά την Ανάσταση, οι ασκητές συγκεντρώθηκαν για να φάνε μαζί. Στο κέντρο του τραπεζιού, το πορτοκάλι ήταν ακόμα εκεί, ανέπαφο και μυρωδάτο. Ο γέροντας Αρσένιος το καθάρισε και έδωσε από μια μικρή φέτα στον καθένα.

«Αυτό το πορτοκάλι», είπε, «δεν είναι φρούτο. Είναι η απόδειξη πως η Σαρακοστή δεν είναι για να στερούμαστε το φαγητό, αλλά για να γεμίζουμε την καρδιά μας με τον αδελφό μας.»

20:17'.
Έγραψα τα παραπάνω και ήθελα να τα σκεφτώ, αλλά προέκυψε μια άβολη ανταλλαγή μηνυμάτων με τον Δαρό, που ήθελε να βγούμε για καφέ.
Δεν είχα κάνει ακόμα την προσευχή, ούτε τους χαιρετισμούς της Θεοτόκου, ούτε είχα πάει για ψώνια.
Το αφήσαμε τελικά.

Ανέβηκα στη μάνα μου για παραγγελία απ' έξω και πήγα για ψώνια.
Έφαγα pop corn και ταραμοσαλάτα και ξάπλωσα.
Κοιμήθηκα πέντε ώρες, λες και μου έλειπε ύπνος, και το απόγευμα έκανα την προσευχή με τις μετάνοιες.
Ανέβηκα στης μάνας μου και παίξαμε scrabble.
Μου είπε και πήρα και μισή μερίδα φασολάκια, που είχε φτιάξει, για να τα δοκιμάσω.
Δόξα τω Θεώ!

Βγήκα τώρα στον "τράγο" για καφέ και θυμήθηκα πως δεν έχω κάνει τους χαιρετισμούς της Θεοτόκου.
Θα προσπαθήσω να τους πω μέσα μου, όσους θυμάμαι.

20:33'.
Θυμήθηκα και είπα μέχρι την τρίτη στάση των χαιρετισμών, μετά μπερδεύομαι.
Δεν πήγε καλά το πρόγραμμα του κανόνα μου σήμερα, δηλαδή, μέχρι εδώ. Δεν διάβασα ούτε από την Καινή Διαθήκη.
Μπορώ να πάω στο σπίτι να φέρω το βιβλιαράκι των χαιρετισμών.
Μπορώ να κάνω τώρα προσευχή και να τους τελειώσω όταν γυρίσω, δεν θα μ' ενοχλήσει κανείς.
Θα δούμε...

21:16'.
Δόξα τω Θεώ!
Πήγα στο σπίτι και έφερα το βιβλιαράκι των χαιρετισμών της Θεοτόκου και τους διάβασα.
Έστειλα και στην ΤΚ και στην ΣμΜ, που είχε στείλει μήνυμα.
Αντάλλαξα και με τον Δαρό για το πρωί και τα προγράμματά μας σήμερα.
Έφτιαξε κάπως η μέρα!

Έχει κόσμο τώρα εδώ αλλά έχει δίπλα μου θέση για την ΤΚ, αν την έβγαζε η δρόμος.
Δεν έχω σύνδεση εδώ κι απόψε και δεν μπορώ να ανταλλάξω τίποτα.
Δεν πειράζει, υπάρχει χρόνος, δόξα τω Θεώ!

23:55'.
Πέρασε η ώρα. Σκεφτόμουν...
Από την ιστορία με το πορτοκάλι επάνω άρχισα να σκέφτομαι για τους αδελφούς μας και τους άλλους.
Και για τα δικά μου, όλα.
Από τα μικράτα μου πριν το σχολείο, από το σχολείο, τα παιχνίδια που ήθελα και δεν είχα, τον φίλο μου, τον μακαρίτη Νίκο Κωστή, τις σχέσεις μας, τις σπουδές, τον θάνατό του, τις σχέσεις μου μετά, την αγωνία μου με την πολιτική, το χάσιμο των εισαγγελικών παραγγελιών, την τρέλα, ό,τι οδήγησε μέχρι εκεί, αυτά που έγιναν, ό,τι είναι τώρα και όπου έχω φτάσει.

Κατέληξα πως είμαι αθώος και δεν θέλω το κακό.
Πως ήθελα σαν παιδί να παίξω κι εγώ.
Πως είχα φίλο καλό, κοντά στον Θεό.
Πως άρχισα να φτιάχνω μόνος μου πράγματα.
Πως ζωγράφιζα ωραία.
Πως έβλεπα πολλά κι άκουγα πολλά.
Πως έγινα θύμα κι αποδιοπομπαίος τράγος.
Πως δεν μισώ κανέναν, δεν έφταιγαν οι άλλοι.
Πως έχουμε να είμαστε μαζί κι αγαπημένοι.
Αυτό θέλω κι εγώ και ήθελα πάντα.
Πως ο Θεός μου έδωσε χάρη.
Πως δεν πρέπει ν' ανησυχώ για τίποτα.

Δόξα τω Θεώ!
Δόξα Πατρί και Υιώ και Αγίω Πνεύματι και νυν και αεί και εις τους αιώνας των αιώνων. Αμήν.
Είμαστε ακόμα εδώ στο θέατρο, ο καθένας με τους ρόλους του.
Θαυμαστός ο Θεός εν τοις Αγίοις Αυτού!
Εμείς μία σπίθα από το Πνεύμα Του.
Έφτιαξα αυτό το ψηφιακό ημερολόγιο.
Συνεχίζω.
Μάλιστα.

Πήρα μια μπύρα, είχα μαζί μου αλμυρά snacks.
Τώρα τελειώνει η μπύρα, δόξα τω Θεώ καλά κι απόψε!
Δεν ξέρω τί άλλο έχουμε μετά από 'δω, μάλλον τα ίδια.
Μέχρι να βάλουμε μυαλό, να μετανιώσουμε και να σωθούμε.
Αμήν.

01:04'.
Δόξα τω Θεώ γύρισα.
Δοκίμασα το φαγητό και το άφησα για αύριο.
Πήρα τα 3 mg ρισπεριδόνης.
Ξάπλωσα.
Θα βάλω το Απόδειπνο.
Έχει απαντήσει η ΤΚ. Τα λέμε αύριο λογικά!