Πέμπτη, 12-03-2026.

19:47'.
Σηκώθηκα στις εννιά το πρωί.
Είχε έρθει ενημέρωση από τη Δ.ΥΠ.Α. για την ανανέωση του δελτίου ανεργίας και σκέφτηκα να μην το ανανεώσω.
Άναψα λιβάνι κι έκανα προσευχή για τη μέρα.
Διάβασα από την Καινή Διαθήκη.

Άρχισα τους χαιρετισμούς της Θεοτόκου κι ανέβηκα στης μάνας μου για παραγγελία της για ψώνια.
Πήγα ψώνισα στο super market και στον φούρνο και της πήγα ψωμί, φρούτα και λαχανικά.

Συνέχισα τους χαιρετισμούς της Θεοτόκου και έστελνε ο Πέτρος.
Όταν άρχισα την προσευχή κάλεσε κιόλας.
Τα είπαμε και πήγα κι αγόρασα ένα δεύτερο κράνος για την πιθανότητα να έχω κάποιον μαζί μου στο μηχανάκι.

Συνέχισα την προσευχή με τις μετάνοιες.
Έφαγα το πρωί ξερά βερίκοκα και δύο κουταλάκια μαρμελάδα.
Το μεσημέρι έφαγα ελιές, δύο μπουκιές τυρί νηστίσιμο και το ένα τέταρτο ενός ανανά.
Ξάπλωσα και κοιμήθηκα τεσσερεσήμισι ώρες και τώρα το απόγευμα έφαγα μπανάνα και λίγο χαλβά.

20:15'.
Αντάλλαξα μηνύματα με τον Δαρό και με την ΤΚ.
Ανέβηκα στης μάνας μου και βγήκα στον "τράγο" για καφέ.
Την προηγούμενη Πέμπτη είχε την ένταση εδώ Παρασκευόβραδου. Ενώ την Παρασκευή ήταν ήρεμα σχετικά.
Τώρα είναι ακόμα σχετικά νωρίς και δεν έχει πολύ κόσμο.

21:07'.
Τί νερόβραστος που είμαι!
Ήταν τα χρόνια της ασύστολης φαρμακοεπαγόμενης καταστολής, που ένιωθα ότι δεν θέλω καμία σχέση με τον κόσμο.
Τότε ήμουν κλεισμένος στο κελί μου και παρέπαια.
Αλλά ήταν και χρόνια άλλα που με θυμάμαι μόνιμα με την ερώτηση: "Τώρα που θα πάω για καφέ;"

Είναι πολύ στενάχωρο για την ύπαρξη την ίδια αλλά και για τον εγωισμό μου αυτή η αγωνία.
Το πού θα πάω για καφέ.
Λες και δεν έχει η ζωή τα δικά της, που είναι άξια, λες και τελείωσαν όλα άδοξα και έχουμε μόνο να βγούμε για καφέ.
Λες και είναι το μόνο συμβάν για αναρώτηση και για προγραμματισμό.

Σήμερα θυμήθηκα εκείνες τις μέρες με την αγωνία: "Τώρα πού θα πάω για καφέ;".
Έγινε σήμερα να σκεφτώ για φαγητό την ταραμοσαλάτα.
Και αναρωτιόμουν με αγωνία σχεδόν αν φτιάχνεται με ταχίνι για να την καταναλώσω μέσα στη βδομάδα.
Και αν θα πετύχει. Αν γίνεται ή αν δεν θα βγει καλή.

Και ένιωσα κάπως σαν αηδία με μένα. Όχι μόνο νερόβραστος είμαι αλλά και γελοίος τελείως.
Είπαμε είμαι λίγος, μικρός, αδύναμος, ανάξιος, γελοίος κι αμαρτωλός και ο Θεός δεν με δοκιμάζει.
Αλλά σε περίοδο αγώνα, άσκησης και νηστείας, εγώ δεν είχα άλλη αγωνία από το τί θα γεμίσω την κοιλιά μου και να πετύχει, να είναι εύγευστο;
Πολύ κατάντια!

Κράτησε λίγη ώρα.
Ήμουν γεμάτος με τις σκέψεις των γεύσεων και της διαδικασίας παρασκευής της ταραμοσαλάτας, που ήθελα να καταναλώσω.
Έγραψα στο ημερολόγιο μου και αναρωτιόμουν.
Τελικά ένιωσα πολύ ανούσιος και γελοίος και σταμάτησα.

Ζήτησα συγνώμη από τον Θεό που είμαι τέτοιος, να έχω αγωνία για την ταραμοσαλάτα.
Και να σκέφτομαι αν θα αγοράσω ταραμά κόκκινο και να κοιτάξω για συνταγή στο διαδίκτυο.
Με πείραξε πάρα πολύ όταν συνειδητοποίησα το πόσο ποταπές ήταν οι σκέψεις μου.

Τί άσκηση; Τί αγώνας πνευματικός; Τί Σαρακοστή; 
Τίποτα δεν είχε νόημα πια. Μόνο η γεύση της ταραμοσαλάτας.
Αίσχος!

Τελείωσα έτσι τους χαιρετισμούς της Θεοτόκου κι άρχισα την προσευχή με τις μετάνοιες.
Είχε καλέσει ο Πέτρος και το είχα απορρίψει.
Μετά σκέφτηκα ό,τι έγραφα χτες για τον άλλον ως δώρο του Θεού και εικόνα Του.
Κι αισθάνθηκα άσχημα.
Έτσι όταν άρχισα την προσευχή κτύπησε πάλι κλήση από τον Πέτρο κι απάντησα.

Είπαμε διάφορα άλλα και σχετικά με το δεύτερο κράνος που έψαχνα χτες.
Είχα σκεφτεί χτες πως από αγάπη για τον πιθανό δεύτερο αναβάτη στο μηχανάκι μου θα έπαιρνα ένα καινούργιο κράνος.
Αλλά το πρωί ως το μεσημέρι το είχα διώξει από το μυαλό μου γιατί δεν ήθελα τη χρέωση της αγοράς.

Έτσι όταν μίλησα τελικά με τον Πέτρο και είπαμε πάλι για την αγορά κράνους, σκέφτηκα όλα τα χτεσινά που έγραφα στο ψηφιακό μου ημερολόγιο για το να "είμαι αγάπη".
Και σκέφτηκα πως τα σημερινά μου για τί θα φάω και πώς και πότε ήταν τα χάλια μου τα μαύρα!
Και πως όφειλα να κάνω ταπείνωση κι αγάπη.
Κι έτσι σταμάτησα την προσευχή και βγήκα για να αγοράσω το κράνος.

Ένιωθα καλά μετά και η προσευχή που έκανα με βοηθούσε.
Δεν ψώνισα τίποτα σχετικό με την ταραμοσαλάτα και δεν θα έφτιαχνα και φαΐ κανονικό για να καταναλώσω.
Έτσι έμεινα με τα φρούτα, τις ελιές και τον χαλβά.

Ήταν αυτά σαν ανταπόδοση, σαν χάρη, σαν επιτέλους προσπάθεια για πιο πνευματική ζωή.
Δεν ήταν η κατάντια της κοιλιοδουλίας και της λαιμαργίας.
Βέβαια όταν έτρωγα τον ανανά, που έφαγα για μεσημεριανό, από τη βουλιμία μου να φάω, δάγκωσα το δάκτυλό μου, που κρατούσα το φρούτο.
Κι ήταν κι αυτό αηδιαστικό για την κατάστασή μου.
Ένα στόμα που καταβροχθίζει. Μιαν αηδία!

Έτσι έκλεισα το τηλέφωνο κι ας είχα στείλει μηνύματα με βολιδοσκόπηση στην ΤΚ για να δω το πρόγραμμά της μπας και κανονίζαμε κάτι να κάνουμε μαζί.
Ξάπλωσα να τα ξεχάσω όλα και κοιμόμουν τεσσερεσήμισι ώρες.
Τόσο άσχημα!

Τώρα ντρέπομαι που τα έγραψα όλα αυτά εδώ αλλά είναι κομμάτι της ιστορίας μου και η φτωχή μου αλήθεια.
Ένας νερόβραστος τόφαλος είμαι που το μόνο που σκέφτεται είναι η απόλαυση στον ουρανίσκο και το στομάχι.
Λες και η σάρκα μου έχει κάποια σημασία.
Αυτά.

21:55'.
Ήρθε ο Χρήστος, ο μάγειρας, να κάνει ένα τσιγάρο και να πιεί κάτι και μιλήσαμε λίγο για τα δικά του και το μαγαζί κι εμένα ως πελάτη.
Δόξα τω Θεώ, λίγη κοινωνία!
Είπα για τη γιαγιά του, που έχασε, "Ο Θεός να την αναπαύσει!" και δυο φορές για την ανάπαυσή μου εδώ από τον Χρήστο, που μου μιλάει, και από το νέο κόσμο, που έρχεται στο μαγαζί και νιώθω να ανανεώνομαι κι εγώ βλέποντάς τους κάθε φορά.
Δόξα Πατρί και Υιώ και Αγίω Πνεύματι και νυν και αεί και εις τους αιώνας των αιώνων. Αμήν.

Αν η ανάπαυσή μου είναι τόσο σημαντική πια, ίσως δεν είναι και τέτοια κατάντια το να σκέφτομαι να φτιάξω ένα φαγητό που θα απολαύσω.
Ίσως η αγάπη προς τον εαυτό να τα έχει αυτά.
Δεν ξέρω.
Δεν θέλω να φέρω το σαρκίο μου από κι από 'κει. Θέλω τον ουρανό!

22:06'.
Κύριε Ιησού Χριστέ ελέησον με τον αμαρτωλό!

22:36'.
Σήμερα έγινε και κάτι άλλο.
Στο μαγαζί με τα αξεσουάρ της μηχανής είχε και μπουφάν και πανωφόρια προς πώληση.
Και ένιωσα να τα θέλω όλα τα ωραία στο μάτι που είδα έτσι όπως είχα πάει αποφασισμένος να ψωνίσω.

Έχω χρόνια να πάρω καινούργια ρούχα κι όλα τα πανωφόρια μου είναι παλιά και με χαλασμένα φερμουάρ, εκτός από ένα.
Έτσι κρυώνω στο μηχανάκι όταν έχει κρύο.
Σκέφτηκα λοιπόν να αγόραζα ένα δύο.

Όμως τί νόημα έχει ένα ρούχο ακόμα όταν άλλοι στερούνται τα βασικά, την τροφή, τη σωστή οδοντιατρική θεραπεία, τέτοια.
Έχω σκεφτεί να δώσω καμία δωρεά σε κάποιο ίδρυμα ή σε κάποιον που να ξέρω ότι δυσκολεύεται;
Πώς τώρα ήθελα και καινούργια πανωφόρια;
Δεν είναι σαρκική κρεπάλη κι αυτό;

23:18'.
Ευχαριστώ, Θεέ μου, για το παρόν!
Μπορεί ο Θεός να μη με δοκιμάζει κι εμένα και άλλους γιατί θέλει να κοιτάξουμε μέσα στις ψυχές μας να Τον βρούμε...
Αμήν.
Μακάρι όλοι να γίνουμε έστω λίγο καλύτεροι.
Να έχει κάποιο νόημα το ταξίδι της ζωής.
Να φτάσουμε αξιότεροι απ' όσο είμαστε τώρα στον ουρανό.
Να κάνουμε έτσι καλό και σε μας και στους άλλους.

00:36'.
Άκουσα ειδήσεις στο ράδιο.
Θεέ μου, ανάπαυσε αυτούς που πέθαναν, ελέησε τους τραυματισμένους και τους εκτοπισμένους!

Γύρισα στο σπίτι, δόξα τω Θεώ!
Πήρα τα 3 mg ρισπεριδόνης.
Δεν έφαγα κάτι άλλο.
Θα βάλω το Απόδειπνο.