Παρασκευή, 06-03-2026.

16:57'.
Τη νύχτα έτρωγα φυστίκια και παστέλι.
Ξύπνησα στις εφτά το πρωί.
Στον ύπνο μου έβλεπα έναν ανηψιό μου και κάποιον δικό του μη αναγνωρίσιμο, ηλικιωμένο και στρουμπουλό που είχε ένα app λαγνείας.
Αναρωτήθηκα όταν ξύπνησα αν το όνειρο εννοούσε εμένα.

Άναψα λιβάνι και προσευχήθηκα για τη μέρα.
Αντάλλαξα με τον Δαρό.
Ανέβασα το χτεσινό ψηφιακό μου ημερολόγιο κι έγραψα στο ημερολόγιό μου σε χαρτί.
Διάβασα από την Καινή Διαθήκη.

Ξεκίνησα για την προηγιασμένη της Αγίας Αικατερίνης και άκουσα:
"Ναι, κι αν δεν γίνεται, ξέρεις εσύ..."
Ο παπά Γαβριήλ όταν έφτασα έκανε κατάλυση.
Πήγα έτσι στην Ευαγγελίστρια και, όπως ήξερα, πρόλαβα τη λειτουργία και κοινώνησα.
Δόξα τω Θεώ!
Ψώνισα και γύρισα σπίτι.

Έβαλα χταπόδι με πατάτες και μανιτάρια στο φούρνο με ταχίνι, μέλι, μουστάρδα.
Έκανα τους χαιρετισμούς της Θεοτόκου.
Είδα πάλι το χτεσινό μου βίντεο.
Αντάλλαξα με την ΤΚ και τον Δαρό.
Έφαγα από το φαγητό μου.
Ανέβηκα στης μάνας μου.

Ξάπλωσα για να μη σκέφτομαι.
Έφαγα και ζελέ και σοκολάτα υγείας.
Κάλεσε, έστειλε μηνύματα και ήρθε ο ΑλΜα.
Τώρα είναι απόγευμα κι έχει ησυχία.
Κάνω προσευχή για να ξεκινήσω τον κανόνα μου της προσευχής.

20:30'.
Έγραψα στο ημερολόγιό μου και ζωγράφισα.
Με ακρυλικά σε χαρτί έφτιαξα ένα πρόσωπο, όχι τόσο καλό.
Έκανα την προσευχή με τις μετάνοιες.
Ανέβηκα στης μάνας μου και παίξαμε scrabble.
Ακούγαμε τους χαιρετισμούς στο ράδιο.
Βγήκα τώρα στον "τράγο" για καφέ.

Σήμερα πρόσεξα να τονίσω στην προσευχή τον φωτισμό από το Πνεύμα το Άγιο.
Τον χρειαζόμαστε για ό,τι γίνεται γύρω.

Εγώ ξέρω τί έχω και πού πάω.
Αλλά ταλανίζομαι απ' όσα θα μπορούσαν να γίνουν και δεν γίνονται.
Προσευχήθηκα να έχω αγαθή προαίρεση και να περιμένω.
Όλα θα γίνουν και στο τέλος όλα θα είναι καλά!

Σκέφτηκα ότι είμαστε ακόμα στην αρχή της Σαρακοστής. Θα χρειαστεί αγώνας!
Και θα έρθει το Πάσχα, έ, και μετά βλέπουμε.
Αλλά με ό,τι αφήνουμε ν' ακούγονται γύρω, δεν πάμε καλά.
Αυτό γιατί, είχαμε με τη μάνα μου για λίγο την τηλεόραση με ειδήσεις.

Δόξα τω Θεώ που ό,τι ακούω εγώ από το υπερπέραν είναι καθησυχαστικό και γαλήνιο.
Μακάρι να πρόσεχα περισσότερο και τα εισερχόμενα για να μη με καταρρακώνουν.

Είδα, ας πούμε, μια δεκαεννιάχρονη Σκανδιναυή που έμοιαζε άγγελος κι ήταν σατανάς.
Μήπως όμως δεν ζούμε στον κόσμο του άρχοντα του κόσμου τούτου;
Και μήπως εγώ γύρω μου έχω περισπασμούς;
Δεν έχω. Τους δημιουργώ με πονηριά.
Και τότε πια χρειάζεται προσευχή για έλεος!
Μοιάζω με τον οικείο του ανηψιού μου που έβλεπα στον ύπνο μου...

Και το χταπόδι, ας πούμε, που είχα ψωνίσει για το Σαββατοκύριακο, το έφτιαξα σήμερα από κοιλιοδουλία και το απόλαυσα κι ας ήταν σα λάστιχο. 
Αλλά μετά πήγα τέσσερις φορές στην τουαλέτα για να το βγάλω γιατί φαίνεται δεν έγινε καλά η πέψη του.
Και εξαιτίας αυτού άργησα πάλι να κάνω προσευχή, να σωθώ.

Και ό,τι προσπάθησα να σκεφτώ σήμερα, για τα θέματά μου, μετά δεν ήξερα αν τα σκέφτηκα με φωτισμό από το Άγιο Πνεύμα, που μάλλον όχι.
Κι αυτό γιατί καθυστερούσα και απέφευγα να κάνω τον κανόνα μου της προσευχής, από ακηδία.

Το πρωί, όταν σηκώνομαι, και το απόγευμα, λίγο πριν βγω, τα πράγματα πάνε συνήθως καλά.
Αλλά το μεσημέρι, με το φαγητό μου και με τον ύπνο, σαν κοιλιόδουλος και τεμπέλης, καταρρακώνομαι ψυχικά. 
Και μετά πρέπει να συνέλθω.
Δόξα τω Θεώ που η προσευχή με βοηθάει!

21:00'.
Κάποτε, όταν ήμουν μικρός, θυμάμαι έναν ιερέα να μου λέει για τον "δαίμονα του μεσημεριού", και δεν είχα καταλάβει.
Τώρα δεν ξέρω αν είναι ακριβώς αυτό που συμβαίνει, ένας δαίμονας, ή εγώ, από απροθυμία για τα πνευματικά, ξεφεύγω και με το πρόγραμμά μου, με τις γήινες απολαύσεις, και με το χάζεμα στο διαδίκτυο, με τα δικά του που εξάπτουν τα πάθη.
Να τα κοιτάξω αυτά από αύριο!

Όποτε έχω επιμείνει στο ξεπέρασμα της βαρεμάρας μου κι έχω κάνει από νωρίς την προσευχή, η μέρα πήγε καλύτερα.
Αλλά, όταν δεν έχω να κάνω κάτι, χαζεύω.
Ή βάζω πράγματα να κάνω για να περάσει η ώρα και να φτάσει απόγευμα και να γλυκάνουν όλα.

Μπορεί βέβαια να τρώγομαι με τα ρούχα μου τώρα και να μη συμβαίνει τίποτα κακό. Να είναι φυσική εξέλιξη όλα. 
Δεν θα πεινάσεις το μεσημέρι; Δεν θα φας;
Δεν θα βαρύνεις μετά; Δεν θα θέλεις να ξαπλώσεις για μεσημέρι;

Κι αν σκέφτεσαι κάτι άσχημο ή έχεις μιαν ειδοποίηση στο τηλέφωνο, δεν θα μπεις στο διαδίκτυο να κοιτάξεις και να περάσει κι αυτό;
Αλλά σήμερα είχα ησυχία, κι ακόμα χάζευα και βαριόμουν να κάνω προσευχή...
Δεν έπρεπε να δοξολογώ τουλάχιστον;
Τί να κάνω άλλο;
Δεν ξέρω.

21:37'.
Δόξα Πατρί και Υιώ και Αγίω Πνεύματι και νυν και αεί και εις τους αιώνας των αιώνων. Αμήν.
Δόξα τω Θεώ για το παρόν!
Εδώ, στο χρέος της κοινωνικοποίησης, τα πράγματα κυλάνε αργά κάπως απόψε...
Δεν μοιάζει με Παρασκευόβραδο.

Έτσι όπως έγραψα τα παραπάνω για το πρωί, το μεσημέρι και το απόγευμα μοιάζει με την εξέλιξη σε παρτίδα σκακιού.
Κι εκεί υπάρχουν το άνοιγμα, το μέσον της παρτίδας και το φινάλε.
Και είχα διαβάσει ότι οι Έλληνες παίκτες είναι καλοί στο άνοιγμα και στο φινάλε και υστερούν στο μέσον της παρτίδας.

Η ζωή μου μοιάζει ακόμα έτσι κι αυτή ως εδώ.
Το ξεκίνημα, στο σχολείο, ήταν θριαμβευτικό και τώρα, στα τελευταία αυτά χρόνια, τα πράγματα πάνε καλά, δόξα τω Θεώ!
Όμως όλο το άλλο, το ενδιάμεσο και ό,τι πέρναγα ήταν ιδιόρρυθμο και ανωμάλο, όχι βατό.

Δεν έγιναν όλα σωστά;
Δεν ξέρω.
Νόμιζα πως όλα ήταν μετρημένα και ζυγισμένα σωστά, ακριβοδίκαια...
Πως υπήρχε λογική και σχέδιο.
Τί κι αν ήταν λίγο σαν μοντέρνα τέχνη ή μεταμοντέρνα;
Αν δεν ήταν κλασική τέχνη. Αν δεν ήταν τέχνη της Αναγέννησης ή πρωτόγονη.
Ήταν ή δεν ήταν αυθεντική;
Και μια παρτίδα σκακιού, πάλι με κουλό μέσον της παρτίδας, παρτίδα δεν είναι;

Ένα ταξίδι όμως έχει πηγαιμό, διασκέδαση κι επιστροφή.
Δεν έμοιαζε έτσι η ζωή μου ως εδώ.
Δεν μοιάζει έτσι η μέρα μου.
Δεν είναι πάντα έτσι μια παρτίδα σκακιού.
Υπάρχει πάντα αγώνας και στάδια.
Και στη μέρα μου αγώνας υπάρχει και στάδια.
Και στη ζωή μου ως εδώ.

Σήμερα η ΤΚ παρατήρησε για ό,τι έγραφα χτες ότι δεν είμαστε στα τελειώματα, και να τα αφήσω αυτά. 
"Στη ζωντανή ζωή" είπε πως είμαστε.
Και πως "όλα ζωή είναι" αλλά να σταματήσω να λέω πως είμαι γέρος γιατί εκνευρίζεται...
Μάλιστα.

Καλά δεν είμαι γέρος. Δεν τελειώνει η ζωή.
Πάντα ζωή είναι όλα.
Και μετά το θάνατο, πάλι ζωή είναι.
Από τη στιγμή που μας συλλαμβάνει ο νους του Θεού, ζούμε και θα ζούμε αιώνια. Είτε σε παράδεισο είτε σε καταδίκη, ανάλογα με τα έργα μας.
Γι' αυτά τα έργα μιλάω τώρα.
Λοιπόν;

Λοιπόν, είχα έναν ενθουσιασμό στην αρχή, γιγαντώθηκε κι έγινε ιδέα μεγαλείου, κατέπεσε, έπαθε κι έμαθε και τώρα συντηρούμαι καλά και συνεχίζουμε.
Γι' αυτά λέω.
Δεν ήταν ό,τι ήταν να γίνει;
Δεν ήταν πεπρωμένο;

Ο πίνακας με το κέντημα στην τραπεζαρία του πατρικού σπιτιού, που χρησίμευε σαν δωμάτιό μου, έγραφε "Το πεπρωμένο φύγειν αδύνατον".
Κι εγώ το κοιτούσα, έτσι όπως ήταν η ντιβανοκασέλα, στην οποία έπεφτα για ύπνο, και σκεφτόμουν: "Και το πεπρωμένο τί είναι; Δεν έχει νόημα τί κάνουμε;"
Σαφώς έχει.

Γι' αυτά μιλάω.
Τί κάνω. Τί κάνουμε.
Άσε το τί ήταν και τί έγινε. Άσε το τί θα γίνει.
Τώρα τί κάνω;
Τώρα τί κάνουμε;

Δόξα τω Θεώ που έχω καφέ και τσιγάρα.
Ο καφές δεν μου κάνει τίποτα, μόνο παρέα.
Τα τσιγάρα που απολαμβάνω, κάνω προσευχή να μην μου κάνουν κακό.
Τί άλλο; Έ;
Είσαι σκέτο παρακράτος και προβοκατόρισσα, γι' αυτό σε χώρισα (το τραγούδι τώρα).

22:25'.
...στο παρόν μου, να σώσω ο,τιδήποτε αν σώζεται, κι ας έχω τις συνέπειες του νόμου, συνένοχο... (το τραγούδι τώρα).
Ακόμα μου στέκεται άσχημα αυτό που είχε πει η Εύη, η Μυκονιάτισσα, τις προάλλες όταν μου είχε πιάσει κουβέντα:
"Έρχεστε εδώ για να σκοτώσετε το απόγευμά σας;"
Έρχομαι εδώ κι απολαμβάνω, είχα απαντήσει.
Λοιπόν; Συμπέρασμα;

23:39'.
...απόψε χαραμίσαμε λίγη ζωή ακόμη (το τραγούδι τώρα).
Δεν το πιστεύω!
Κάνω προσευχή.
Κάτι θα γίνει!
Κύριε Ιησού Χριστέ ελέησον με τον αμαρτωλό!
Κύριε Ιησού Χριστέ ελέησε ημάς όλους πάντα!

Έχω μαζί μου φυστίκια αν πεινάσω.
Ο φραπέ είναι στο τέλος του.
Μπορεί να πάρω κάτι ακόμα να πιω.
Δεν ξέρω τί. Υπάρχει οινόμελο, ας πούμε. Υπάρχει ρακόμελο.
Είναι ανάγκη να παίρνω πάντα μπύρα;

22:59'.
Τ' αυτιά μου βουίζουν.
Θέλει κάποιος να μου πει κάτι;
Γιώργο! 
Ναι, ακούω.
Μην ανησυχείς, μη στεναχωριέσαι, να χαίρεσαι!
Δόξα τω Θεώ! Θα χαρώ. Θα έρθει η ώρα. Τώρα δεν είναι ακόμα καιρός. Τώρα Κύριε ελέησον!

02:11'.
Δεν πήρα κάτι άλλο να πιω, έμεινα με τον καφέ.
Κύλησε η βραδιά...
Πριν μια ώρα σηκώθηκα και καθόμουν όρθιος και το σκεφτόμουν αν θα φύγω.
Ένας ηλικιωμένος πελάτης, που πίνει μπύρες και μου πιάνει την κουβέντα λέγοντας πάντα τα ίδια, είχε έρθει δίπλα.

Μου είχε πει καινούργιο για το αν ξέρω τον James Brown, ενώ ακούγονταν τα ελληνικά, και είχε σηκωθεί και χόρεψε και λίγο για να τον παραστήσει.
Μετά ρώτησε αν είχα πάει σε disco.
Είπα: "Δύο φορές, με το σχολείο" και με κοροΐδευε και είπε:
"Πού ήσουνα; Σε μοναστήρι;"

Κατέβασα το κεφάλι ακουμπώντας στον τοίχο έτσι όρθιος, οπότε μετά ρώτησε:
"Τί; Τα έβαψες μαύρα τώρα; Η ζωή είναι μικρή..." κτλ.
Έφυγα λοιπόν.
Δόξα τω Θεώ!

Στο δρόμο ως το σπίτι, στην Αγίου Φανουρίου, είχε μπλόκο η τροχαία και με σταμάτησαν. 
Ζήτησαν δίπλωμα και ρώτησαν αν έχω πιει.
Στο: "Όχι!" ρώτησαν: "Ούτε σταγόνα;"
Κούνησα αρνητικά το κεφάλι.
Πρέπει να έδειχνα πολύ νηστευτής, μου είπαν "Προσοχή!" και να συνεχίσω το δρόμο μου.

Παρκάρωντας έξω από το σπίτι πάρκαρε και ο ανηψιός μου ο Λευτέρης, που είχα δει στον ύπνο μου, και τα είπαμε.
Γράφω στο ημερολόγιό μου στο χαρτί και έφαγα λίγα φυστίκια και λίγες σταφίδες.
Συνεχίζω με άλλον καφέ, κουταλάτο στην κούπα.

03:06'.
Έφαγα και λίγο φαγητό.
Άκουσα το Απόδειπνο.
Θα ξαπλώσω.