Παρασκευή, 27-02-2026.

20:55'.
Σήμερα είχαμε να πάμε με τις αδελφές και τη μάνα μου στο Αλιβέρι για να υπογράψουμε συμβόλαια διανομής της κληρονομιάς του πατέρα μου.
Σηκώθηκα στις εφτάμιση το πρωί.
Άναψα λιβάνι και προσευχήθηκα για τη μέρα.

Διάβασα από την Καινή Διαθήκη.
Έκανα την προσευχή με τις μετάνοιες.
Έκανα και τους χαιρετισμούς της Θεοτόκου.
Ακούστηκε ήπιο και γλυκό:
"Μην ανησυχείς!"
Ζωγράφισα ένα πρόσωπο με ακρυλικά σε χαρτί.
Έκανα δηλαδή ό,τι είχα να κάνω.

Μας πήγε η αδερφή μου. 
Πόνεσε το κεφάλι μου με τα συμβόλαια.
Πήρα depon.
Πήγαμε μετά στον Κάραβο για φαγητό με θαλασσινά νηστίσιμα. Είχαν βέβαια λάδι αλλά ήμασταν οδοιπόροι.

Με είχε πιάσει νύστα για λίγο.
Πήγαμε και στο χωριό του πατέρα μου στο Καλέντζι ή Πράσινο. 
Ανάψαμε κερί στο κοιμητήριο.
Περάσαμε από το σπίτι.
Χαιρετήσαμε ξαδέλφια. Η μία αδελφή μου έμεινε εκεί για το βράδυ.

Γυρίσαμε οι υπόλοιποι αργά.
Τώρα βγήκα για καφέ.
Είχε στείλει ο Δαρό το μεσημέρι και η ΚαΧα το πρωί.
Κάλεσε ο Πέτρος το απόγευμα.
Προσπαθώ να ηρεμήσω.

Στην εκκλησία του Άη Γιώργη στο κοιμητήριο ο Κύριος όταν Τον προσκύνησα είπε:
"Πλήρωσε!"
Αυτό για τις χρεώσεις των συμβολαίων που φορτώθηκα.
Δεν το περίμενα ό,τι ακούστηκε.
Τον πιστεύω. Έκανα προσευχή σε όλη τη διαδρομή. 
Δεν είχε ακουστεί κάτι άλλο. Ούτε ακούστηκε κάτι άλλο μετά μέχρι τώρα.

Γυρίσαμε νύχτα και παρακολουθούσα την οδήγηση στον δρόμο και τα έχω χάσει...
Είχα ξεχάσει τα ερεθίσματα του δρόμου μακριά τη νύχτα.
Έχω μάθει να κάνω όλο τις γνωστές αποστάσεις εδώ γύρω στη γειτονιά, με το μηχανάκι, πάνω κάτω.
Δεν θυμόμουν καθόλου πως είναι να είσαι μακριά και να έχεις την ευθύνη της οδήγησης αμαξιού.

Όταν έτσι τα ερεθίσματα, ιδίως το βράδυ από τα φώτα στους δρόμους, είναι σχεδόν κατακλυσμιαία, με τους δρόμους που έχουμε, ενοχλούμαι.
Σπάνια μου συμβαίνει στο μηχανάκι, σπάνια και σε άλλες περιπτώσεις με πολλά ερεθίσματα ή πολύ άγχος.
Αυτή η ενόχληση επιδρά έτσι που θέλω να χαλαρώσω, να κλείσω τα μάτια μου δέκα λεπτά, για να ηρεμήσω.

Τώρα ήρθα έτσι ενοχλημένος, εδώ στον "τράγο" κι απόψε, και ηρέμησα γράφοντας. Δεν χρειάστηκε να χαλαρώσω αλλιώς και να κλείσω τα μάτια.
Δόξα τω Θεώ!

Δεν θέλω να σκεφτώ τώρα τί άλλο έχει να γίνει σχετικά με τα κληρονομικά του πατέρα μου.
Προσεύχομαι γι' αυτά κάθε μέρα.
Θα δείξει ο Θεός και ο χρόνος.
Ό,τι θέλει ο Θεός.
Δεν είμαι τίποτα εγώ. Δεν έχω δύναμη για κάτι.
Τώρα δεν μπορώ να σκεφτώ καν σχετικά.

Και τα πράγματα γίνονται γενικά χωρίς να φαίνεται ότι είμαι παρών.
Γίνονται μόνα τους, λες.
Ας γίνονται.
Θα μείνω πίσω να κάνω τον διαχειριστή των χρεώσεων.
Δεν θα πάρω τα λεφτά μαζί μου στην άλλη ζωή.
Εμένα αυτή μ' ενδιαφέρει.
Οι άλλοι ας κάνουν τα δικά τους.
Εγώ θα κάνω τα δικά μου. Τα έκανα σήμερα. 
Αύριο είναι άλλη μέρα. Αμήν και γι' αυτήν.

21:31'.
Τώρα είναι ο πρώτος μου καφές της μέρας.
Πολύ σπάνιο αυτό για τα προγράμματά μου.
Κι έχω πιεί μόνο ένα ποτήρι νερό και δυο τζούρες ούζο.
Έχω να χαρώ. Έχω φαγητό στο σπίτι.
Είναι Παρασκευόβραδο με ένταση εδώ στο μαγαζί.
Μπροστά στην ένταση που είχα δεν είναι τίποτα.
Δόξα τω Θεώ!

21:51'.
Κάνω ακόμα προσευχή και ακούω τις διπλανές παρέες.
Αντάλλαξα λίγα λόγια, δείχνοντας ενδιαφέρον, με έναν πελάτη που έρχεται κάποιες φορές και που είναι στην κατάστασή μου, μεγάλος και με εμπειρία ψυχικής δοκιμασίας.
Είχαμε ξαναμιλήσει.
Περίμενε έναν φίλο του. Τώρα ο φίλος ήρθε κι έφυγαν.
Θα συνεχίσω με δοξολογία.

21:59'.
Δόξα Πατρί και Υιώ και Αγίω Πνεύματι και νυν και αεί και εις τους αιώνας των αιώνων. Αμήν.
Ευχαριστώ, Θεέ μου, για σήμερα.
Κανόνισε με Εσύ!
Ό,τι θέλεις! Ό,τι πεις! 
Θα ακούω και θα κάνω διάκριση.

Κάποια απ' αυτά που ακούγονται δεν είναι από Αυτόν. 
Κάποια είναι από τον έξω από 'δω και τους δαίμονές του.
Δεν χρειάζεται να τα προσέχεις με ενδιαφέρον για πράξη όλα όσα ακούγονται.
Η διάκριση που έχει κανείς εξαρτάται από την προαίρεση του και είναι αρετή που κατακτιέται με αγώνα.

Εγώ κάνω αγώνα κάθε μέρα. Κι έχω δοκιμαστεί.
Θα έχω τη διάκριση που μπορώ να έχω. Αρκεί.
Κι αν όχι, θα δείξει ο Θεός και ο χρόνος.
Προσευχήθηκα πάλι το πρωί να έχω αγαθή προαίρεση και να περιμένω.
Ας με φωτίζει πάντα ο Θεός με το Πνεύμα Του το Άγιο από τα μυστήρια της εκκλησίας μας!
Αμήν.

22:48'.
Παρατήρησα μια μικρή μελάνια στον δεξί μου αντίχειρα.
Δεν κατάλαβα πότε έγινε.
Άρχισα να σκέφτομαι σχετικά με το κοιμητήριο στο Πράσινο, ότι ίσως έγινε εκεί, όταν άνοιγα τη συρόμενη μεγάλη πόρτα του.

Μπορεί όμως να έγινε στην έξω από το σπίτι μας τουαλέτα που πήγα. 
Εκεί είχε μια σκουριασμένη μεταλλική πόρτα που έκλεινε δύσκολα.
Αυτό θα είναι κάτι τελείως διαφορετικό.
Άλλο σημάδι σε σχέση με το κοιμητήριο.

Μπορεί να έγινε και στη μεταλλική πόρτα της αυλής του σπιτιού, που κι αυτή άνοιγε κι έκλεινε δύσκολα από τα χόρτα.
Κι αυτό θα είναι διαφορετικό σημάδι.
Μου έμεινε πάντως μια μελάνια, κομψή κάπως, από τα σημερινά.
Μάλιστα.

Δεν περίμενα κάτι διαφορετικό.
Αλλά πολλές μαζεύονται οι μελανιές γενικά από σήμερα και με ό,τι ειπώθηκαν.
Και ό,τι έχει ακόμα να γίνει σχετικά.
Να τα αντέξω χωρίς αντίδραση ή να προσευχηθώ κάτι;
Αμήν η κομψή μελάνια στον αντίχειρα να είναι το μόνο που θα μείνει. Δεν με πειράζει.
Τώρα που το σκέφτομαι όμως δεν είναι σωστή προσευχή...

Αμήν να μη φτάσω με μελανιές στην άλλη ζωή.
Αυτό πώς είναι;
Είναι δυνατόν, έτσι όπως έχω γίνει, να φτάσω χωρίς μελανιές στην άλλη ζωή;
Αν συγχωρώ όλους, γίνεται.
Λοιπόν;

Ναι, αμήν. Έχουν τα δικά τους οι άλλοι. Ποιός είμαι για να τους κρίνω;
Θα μας κρίνει όλους ο Κύριος στην Κρίση Του.
Θα περιμένω.
Να είναι συγχωρημένοι όλοι και όλες, δεν ήξεραν τί έκαναν, κι αν ήξεραν, ό,τι ξέρει ο Θεός σχετικά.
Δόξα τω Θεώ!

23:52'.
Πήρα 50 ml ούζο Πλωμαρίου.
Δόξα τω Θεώ!
Το μεσημέρι πονούσε το κεφάλι μου, δεν μπόρεσα να το απολαύσω.
Ήρθε η ώρα.
Είχα καλή προαίρεση και περίμενα.
Τώρα θα το απολαύσω! Δεν βιάζομαι.
Όλα είναι ένα ψέμα... Σα λουλούδι ένα χέρι θα μας κόψει μιαν αυγή (το τραγούδι τώρα).

00:34'.
Πώς η ανάγκη γίνεται ιστορία, πώς η ιστορία γίνεται σιωπή (το τραγούδι τώρα).

01:40'.
Δόξα τω Θεώ γύρισα!
Έφαγα τη μακαρονάδα που είχε μείνει από χτες.
Πήρα τα 3 mg ρισπεριδόνης.
Ξάπλωσα.
Βάζω το Απόδειπνο.