Πέμπτη, 26-02-2026.

10:30'.
Σηκώθηκα στις εφτά το πρωί.
Είχα λαιμό που πόναγε όταν κατάπινα, δεν ξέρω γιατί.
Άναψα λιβάνι κι έκανα προσευχή για τη μέρα και για το λαιμό μου.
Μια ώρα μετά άρχισε ο πόλεμος των λογισμών.
"Πολλή δουλειά! Δεν θέλω!", έγραψα στο ημερολόγιό μου.
Έβαλα έτσι και χάζεψα στο διαδίκτυο με οπτικοακουστικό υλικό για ταξίδεμα.

Σκέφτηκα τί να φτιάξω για φαγητό και τώρα έχω βάλει πελτέ με νερό και ταχίνι στην κατσαρόλα και καλαμαράκια κονσέρβα, πιπεριές και κρεμμύδι. Θα βάλω και μακαρόνια.
Μαζί με τον πελτέ έπεσε στην κατσαρόλα και λίγο ηλιέλαιο που είχε πάνω ο πελτές.
Τέλος πάντων.

Αντάλλαξα με τον Δαρό και την Διον. 
Αντάλλαξα και με τις αδελφές μήνυμα για αύριο που έχουμε να πάμε στο Αλιβέρι στην συμβολαιογράφο.
Θα περάσει αύριο η ημέρα με συμβόλαια και ταξίδι να πάμε και να 'ρθουμε.
Μπορεί να φάμε και θαλασσινά στον Κάραβο.
Έτσι είχαμε κάνει την προηγούμενη φορά.

16:23'.
Έφαγα και ξάπλωσα για μεσημέρι.
Τελευταία στιγμή με έψαχναν από το συμβολαιογραφείο για κάτι πιστοποιητικά που τους έλειπαν.
Έκανα ό,τι μπορούσα και τα έστειλα.
Τους κάλεσα ξανά για να επιβεβαιώσω πως έφτασαν στο συμβολαιογραφείο και δεν απαντούσαν.
Μάλιστα.
Το ήξερα ότι είναι γελοίοι αλλά μήπως εγώ δεν είμαι;

20:11'.
Διάβασα από την Καινή Διαθήκη.
Έκανα τους χαιρετισμούς της Θεοτόκου.
Έκανα και την προσευχή με τις μετάνοιες, αφού προσευχήθηκα να καταφέρω να κάνω και σήμερα κι αύριο τον κανόνα μου της προσευχής.
Ζωγράφισα ένα πρόσωπο ακόμα με ακρυλικά σε χαρτί. Επειδή το κεφάλι βγήκε δυσανάλογο φαίνεται σα να έχει σκύψει μπροστά και να κοιτάει κάτι στο έδαφος.
Μου έπεσε κάτω κάτι σήμερα;

Όντως είχαν πέσει κάτω, από ένα σακ βουαγιάζ που γύρισα ανάποδα, γάντια μαύρα κομμένα στα δάκτυλα από τότε που χόρευα breakdance.
Στα νιάτα μου, όταν χόρευαν breakdance στα γκέτο της Αμερικής, χόρευα κι εγώ εδώ, μέχρι που ξεφούσκωσε η τρέλα αυτή.

Ένας Ελληνοαμερικανός στο χωριό, στη Στεμνίτσα, όταν είχε ακούσει τις κασέτες μου, γεμάτος απορία, είχε ρωτήσει πού τα ξέρω εγώ αυτά. 
Αυτά τα χόρευαν στην Αμερική τότε και δεν περίμενε να τα ακούσει και στην Ελλάδα, στο χωριό της Αρκαδίας.

Χωνόμουν από νιάτο σε ό,τι πιο μπροστά υπήρχε.
Όπως αργότερα με τους υπολογιστές και το διαδίκτυο.
Τότε έγραφα ιστοσελίδα σε γλώσσα μηχανής.
Είχα φτιάξει τη σελίδα "οι εναπομείναντες Τοξότες", μετά το θάνατο του κολλητού μου, που ήταν κι αυτός Τοξότης στο ζώδιο.

Κι αργότερα σαν επαγγελματίας είχα site με το επώνυμό μου, που πλήρωσα τη φιλοξενία του στο ιστό για κάποιο διάστημα, μέχρι που έφτιαξα το δωρεάν site, που έχω ακόμα, το https://acrobart.weebly.com.
Κι αυτά με δανεικούς υπολογιστές κι αργότερα ένα laptop.
Δεν έχω πρόσβαση πια σε παλιά μου αρχεία κειμένου και βίντεο. Τί κρίμα!

Σήμερα απλώς φαντάζομαι πράγματα στο μέλλον, όταν έχω λογισμούς, κι ανησυχώ.
Έγραψα πάλι σήμερα στο ημερολόγιό μου για να το βλεπω:
"Να μην ανησυχώ! Να μην φοβάμαι! Να μην αγχώνομαι! Να χαίρομαι! Αυτά."
Πρέπει και να μην στενοχωριέμαι για αναποδιές και να δοξολογώ πάντα τον Θεό!
Όλα θα γίνουν!
Θα κάνω πάντα ό,τι μπορώ!
Δόξα Πατρί και Υιώ και Αγίω Πνεύματι και νυν και αεί και εις τους αιώνας των αιώνων. Αμήν.

Κάνω πάντα ό,τι μπορώ;
Θα μπορούσα να κάνω κάτι άλλο σήμερα;
Μου φάνηκε γεμάτη η μέρα πάλι και πάλι καλά!
Δόξα τω Θεώ!
Και ο λαιμός που πόναγε μου πέρασε από το πρωί.
Τώρα βήχω πάλι λίγο και τρέχει η μύτη μου.
Ίσως με γυρνάει κάποιο συνάχι ή είναι από το κρύο.

22:04'.
Εδώ, στο πάσο στο παράθυρο, κρυώνω στο κεφάλι και στη μύτη.
Να φυλαχτώ καλύτερα και να γυρίσω στο σπίτι.
Δεν θέλω ν' αρρωστήσω.
Και ο κόσμος απόψε εδώ δεν μ' αναπαύει.
Έκανα προσευχή για τη συνέχεια.
Άκουσα:
"Κρυώνεις εκεί".
Μάλιστα.

22:16'.
Άλλαξα θέση, ήρθα ένα βήμα πιο μέσα.
Κάθησα στο μπαρ και τώρα κρυώνω λιγότερο.
Πήρα Άλφα μπύρα.
Μιλάω με τον μπάρμαν, τον Κώστα.
Δόξα τω Θεώ!

Ίσως δεν έπρεπε να κάτσω άλλο.
Αλλά δεν ήμουν έτοιμος να φύγω.
Ούτε ήθελα κάτι στο σπίτι.
Λίγο κρύο είναι... Έκανα προσευχή να το αντέξω χωρίς να αρρωστήσω.

22:51'.
Έχει αλλάξει η ενέργεια του μαγαζιού. 
Καλά που έμεινα κι ας νιώθω κρυωμένη τη μύτη μου.
Είπαμε με τον Κώστα για τα νέα μου, πως κρύωνα και για τη φωνή που μου είπε πως κι εγώ κι η μάνα μου γεράσαμε το 2026.
Είπαμε για τη μάνα μου, τον πατέρα του, τη θεία του τη μοναχή στην Μονή Κλειστών στη Χασιά.

Παράλληλα μιλούσε ο Κώστας και με τους διπλανούς μου, που παρακολουθούσαν αγώνες στο κινητό, για αθλητικά.
Αυτή τη φορά δεν με ενόχλησε. Παρακολουθούσα την κουβέντα τους.

23:53'.
Τελικά ένα δυο βλέμματα δεν ανταλλάχθηκαν με γνωστές μικρές και έτσι εμπνεύστηκα από τον ένα διπλανό, που ήθελε να φύγει γιατί ξυπνούσε νωρίς και δούλευε μακριά, κι έφυγα.
Κι εγώ αύριο ξυπνάω νωρίς κι έχουμε ταξίδι.

Γύρισα λοιπόν, δόξα τω Θεώ!
Ο μπάρμαν, ο Κώστας ο Κόκκαλης, μου κέρασε την μπύρα. Και το κάνει αυτό κι άλλες φορές και κερνάει και με σκλαβώνει.
Προσεύχομαι γι' αυτόν κι όσους είναι στην κατάστασή του.
Δεν έφαγα για βράδυ. Δε νιώθω πείνα.
Πήρα τα 3 mg ρισπεριδόνης.
Ξάπλωσα.
Θα βάλω το Απόδειπνο.

01:22'.
Δεν έχω κοιμηθεί ακόμα.
Έφαγα τώρα από την μακαρονάδα.