Τετάρτη, 25-02-2026.

07:36'.
Ξύπνησα στις έξι, πριν δύο ώρες, από ένα πολύ ενδιαφέρον όνειρο.
Στην αρχή έβλεπα στρατιωτικά σε στρατιωτικό νοσοκομείο για εξετάσεις του πατέρα μου και για να του κλείσω ραντεβού με στρατιωτικό ιερέα και είχα μια κάρτα και μπαινόβγαινα στο νοσοκομείο.
Ξύπνησα κι έκανα προσευχή για την ανάπαυση του μακαρίτη του πατέρα μου.

Ξανακοιμήθηκα και είχα πάρει λεωφορείο και με άφησε σε έναν κήπο στο κέντρο.
Ο φύλακας του επέμενε να του δώσω το γλυπτό, όσο κι αν του έλεγα πως δεν υπάρχει γλυπτό.
Βγαίνοντας από τον κήπο υπήρχε μια high class-άτη έκθεση και πήγα να την δω.
Εκεί και μετά βρισκόμασταν οικογένειες ανθρώπων του πνεύματος και κάναμε μοιρασιά των χαρισμάτων μας με γνώσεις από τα ελληνικά και τα παγκόσμια και εμπλέκαμε δρώμενα, σκηνικά και παιχνίδια.
Σκέφτηκα στον ύπνο μου πως, ναι, έτσι θα έπρεπε να γινόταν για να είχε ενδιαφέρον η κάθε μέρα.

Σηκώθηκα κι είχε στείλει ο Breggin για μια νοσοκόμα και σύζυγο και μητέρα τεσσάρων παιδιών που μεγάλωσε κι εκπαίδευσε τα παιδιά της στο σπίτι κι έγραψε βιβλίο για την εμπειρία της, και που αποτελεί παράδειγμα γονεϊκής συμπεριφοράς.

Είχε στείλει η ΣμΜ, χτες βράδυ, που διάβασε το προχτεσινό ψηφιακό μου ημερολόγιο:
"Μα εσύ Σπίθα,δεν έχω καταλάβει από τα ημερολόγια σου,είσαι δυστυχισμένος;
Σκέφτομαι καμία φορά ότι οι άνθρωποι ο,τι κι αν έχουμε δεν μας είναι αρεστό. Έγραφες για οικογένεια και συντροφιά και εγώ σκεφτόμουν πόση χαλαρότητα έχει η ζωή σου πού δε έχει πια η δική μου. Πως στη συντροφικότητα επωμιζεσαι και τα πρόβληματα και τις δυσκολίες και ενός άλλου ,πέρα από τα δικά σου. Από την άλλη και η μοναξιά, επειδή την έχω ζήσει κάποια χρόνια ήταν κι αυτή δύσκολη. Τελικά είτε μόνη είτε με οικογένεια δεν ήμουν και δεν είμαι ικανοποιημένη. Έτσι είναι ο άνθρωπος τελικά."

Απάντησα:
"Εδώ είναι τα επίγεια, υπάρχουν και τα ουράνια.
Εγώ έχω δει κι έχω νιώσει...
Ό,τι και να γίνει εδώ, μοναχικότητα, που καλή είναι, ή οικογένεια, που κι αυτή μετράει, δεν είναι όμως τίποτα μπροστά στα ουράνια, να βλέπεις το φως του Προσώπου Του.
Δεν με νοιάζει τώρα. Θα περιμένω. Άρχισα να προσεύχομαι να μαθαίνω ένα δυο πράγματα κάθε μέρα. 
Έχει ενδιαφέρον έτσι."

Προσευχήθηκα με λιβάνι για τη μέρα:
Να γίνει το θέλημα του Θεού και να σωθούμε όλοι.
Να γίνει καλωσύνη.
Να έχουν όλοι υγεία, ευημερία, ειρήνη, αγάπη, φώτιση, μετάνοια και σωτηρία.
Να είναι μια καλή ημέρα, όλα ειρηνικά και να είμαστε καλά.
Να διευθετηθούν όλα χωρίς να ενοχλούμαι.
Να μάθω ένα δυο πράγματα και σήμερα.
Να έχω αγαθή προαίρεση και να περιμένω.
Αμήν. Όλα στο όνομα του Πατρός και του Υιού και του Αγίου Πνεύματος.

08:00'.
Τώρα θα προσευχηθώ να γίνει ό,τι θέλει ο Θεός.
Στέλνει ο Δαρό και:
"Να κάνουμε προσευχή μαζί μπορείς ?"
Απάντησα: 
"Ναι, μπορώ."
Αγία Τριάς, ο Θεός, ελέησον και σώσον ημάς!

20:36'.
Αργότερα το πρωί άρχισα τους χαιρετισμούς της Θεοτόκου.
Είχα διαβάσει από την Καινή Διαθήκη.
Και κρύωνα πολύ. Ντύθηκα με πολλά.
Έξω στο δρόμο είχε ακόμα εργασίες και φασαρία από τα μηχανήματα.
Δεν ένιωθα καλά, σα να δεχόμουν επίθεση.

Κρύφτηκα στο κρεβάτι με τα ρούχα ως το απόγευμα.
Έφαγα σταφίδες, λαγάνα και φαγητό που είχαν μείνει και ανανά.
Κάποτε τελείωσα τους χαιρετισμούς της Θεοτόκου.
Άρχισα την προσευχή με τις μετάνοιες και πήγα στην προηγιασμένη λειτουργία στην Αγία Αικατερίνη.
Με κοινώνησε ο παπά Γαβριήλ.

Αντάλλαξα με τον Δαρό και την ΚαΧα και την αδελφή μου.
Τελείωσα την προσευχή.
Ζωγράφισα ένα πρόσωπο με ακρυλικά σε χαρτί.
Τα αραιωμένα ακρυλικά διηθήθηκαν μεταξύ τους κι έφτιαξαν δικό τους σχέδιο.
Ανέβηκα στης μάνας μου για λίγο.
Βγήκα τώρα στον "τράγο" για καφέ.

20:43'.
Την προηγούμενη Τετάρτη δεν ήταν τόσο χάλια όσο είναι απόψε εδώ.
Δεν πειράζει.
Σήμερα δοκιμάστηκα πάλι με λογισμούς.
Σκεφτόμουν παλιά πράγματα.
Τί έκανα και τί δεν έκανα. Και τί κάναν οι άλλοι.
Δόξα τω Θεώ πέρασε κι αυτό. Δεν κράτησε όλη μέρα. Όλα μάλλον έγιναν καλά.

Έχω καπνίσει πολύ σήμερα. Τελειώνω το δεύτερο πακέτο τσιγάρα.
Με ηρεμούν όμως τα τσιγάρα, και μου κάνουν παρέα.
Δόξα τω Θεώ υπάρχει και ο καφές.
Στο σπίτι δεν έχω φαγητό αλλά είπα να μη φάω λάδι. Έτσι δεν μπορώ να πάρω κάτι εδώ.
Ίσως φτιάξω λάχανο σαλάτα με ξύδι κι αλάτι.
Ίσως ψήσω πιπεριές κόκκινες σκέτες.

Δεν έχω τ' ακουστικά του τηλεφώνου.
Ξέχασα να τα πάρω μαζί μου. Αν τα είχα θα άκουγα ράδιο.
Τώρα θα κάνω προσευχή. Για αυτήν τη βραδιά.
Δόξα Πατρί και Υιώ και Αγίω Πνεύματι και νυν και αεί και εις τους αιώνας των αιώνων. Αμήν.
Κύριε Ιησού Χριστέ ελέησον με τον αμαρτωλό!

21:26'.
Κύριε δόξα Σοι, η ελπίς ημών, δόξα Σοι!
Όλα αυτά, τα επίγεια, κάποτε θα τελειώσουν.
Δόξα τω Θεώ!
Θα περιμένω. Δεν είναι τίποτα. Δεν δοκιμάζομαι τώρα. Είμαι καλά. Και είμαστε καλά.
Ευχαριστώ, Θεέ μου, για το παρόν!
Ευχαριστώ, Θεέ μου, για όλα!

22:40'.
Δόξα τω Θεώ γύρισα.
Έχω ξαπλώσει.
Έξω ήρθε στο μαγαζί ένας εξηντάρης που έρχεται συνήθως Τετάρτες.
Μου έπιασε την κουβέντα, όπως πάντα, κι έλεγε πάλι τα ίδια: για τον Παναθηναϊκό του και τους συνδέσμους του, που ήταν μέλος, για το χασίς, που έπινε, για τις μπύρες, που πίνει, για την αλητεία στους δρόμους τις νύχτες και πως πρέπει να ξέρεις να μιλήσεις για να μη σε πειράξουνε.
Άλλος κόσμος δηλαδή, αλλά γνωστός από τις προηγούμενες φορές που μου τα 'χει πει.
Δεν άντεξα κι εγώ λοιπόν άλλο, έφυγα.

Εδώ στο σπίτι έφαγα λίγο ανανά, που είχα κομμένο. Δεν είχα δύναμη για κάτι άλλο.
Πήρα τα 3 mg ρισπεριδόνης.
Δεν έπλυνα τα δόντια μου, ίσως τα πλύνω τη νύχτα αν ξαναφάω.
Θα βάλω το Απόδειπνο.
Χαίρομαι που τελείωσε μια μέρα ακόμα.
Μια μέρα λιγότερη για να φτάσω στον Θεό.

Το τηλέφωνό μου φυσικά ήθελε επανεκκίνηση εδώ στο σπίτι.
Έγινε δηλαδή κάτι με την προσευχή μου κι απόψε.
Επηρεάστηκε η συσκευή, δεν είναι λίγο.
Σίγουρα με άκουσε ο Θεός. Θα ελεήσει αυτούς κι αυτές που δοκιμάζονται κι εμένα τον αμαρτωλό. Και θα περιμένει όσους είναι μακριά.
Δόξα τω Θεώ!

00:07'.
Δεν έχω κοιμηθεί ακόμα. 
Σηκώθηκα κι άνοιξα μια κονσέρβα καλαμαράκια βραστά σε νερό κι έφαγα με λαγάνα.
Τώρα θα κοιμηθώ.