Τρίτη, 24-02-2026.

20:23'.
Σηκώθηκα στις οκτώμιση το πρωί.
Έγραψα στο ημερολόγιό μου.
Χάζεψα λίγο στο διαδίκτυο.
Άναψα λιβάνι κι έκανα προσευχή για τη μέρα.
Έστειλαν ο Δαρό και η ΤΚ.
Έστιψα λεμόνια από τη λεμονιά του κήπου κι ήπια χυμό.
Έκοψα κι έφαγα ανανά.

Βγήκα για ψώνια από το super market για μένα και τη μάνα μου.
Ανέβασα στη μάνα μου τα δικά της.
Σκόπευα να φάω τα ίδια τα χτεσινά αλλά έφτιαξα μανιτάρια φρικασέ με ταχίνι και ρύζι.
Έφαγα από το φαγητό μου.

Ζωγράφισα ένα πρόσωπο με ακρυλικά σε χαρτί.
Το χτεσινό με τα γήινα χρώματα ήταν καλύτερο.
Έκανα τους χαιρετισμούς της Θεοτόκου και κοιμήθηκα.

Το απόγευμα ήθελα γλυκό κι έφαγα λίγο χαλβά και καθόμουν και δεν έκανα τίποτα.
Αργά άρχισα την προσευχή με τις μετάνοιες.
Κάλεσε ο Πέτρος.
Τελείωσα την προσευχή και ανέβηκα για λίγο στης μάνας μου.
Βγήκα τώρα στον "τράγο" για καφέ.

20:30'.
Το απόγευμα ήταν πολύ περίεργα.
Ήταν μάλλον όπως για όλον τον άλλον κόσμο.
Δεν ακουγόταν τίποτα. Μια σιωπή χωρίς τίποτα αλλά όχι κενό ακριβώς.

Έκανα μια προσπάθεια να κάνω την ευχή του Ιησού. Δεν τα κατάφερνα καλά.
Τελικά σκέφτηκα όλα τα θετικά: έχουμε καφέ, έχουμε τσιγάρα...
Και άρχισα να δοξολογώ γι' αυτά και για όλα.
Και άρχισα την προσευχή σιγά σιγά και ξαναέφτασα στο παρόν μου.

Σκέφτηκα πως μπορεί πάλι να ήταν δαίμονες αλλά δεν ήθελα να τους χρεώσω τίποτα και δεν γινόταν και τίποτα.
Έχω άλλοτε νιώσει σαν θεοεγκατάλειψη, δεν ήταν έτσι.
Ήταν κάτι άλλο. Δεν μ' άρεσε και πολύ.

Αν όλος ο κόσμος, όσοι δεν έχουν τη διάγνωσή μου, είναι έτσι συνέχεια, πώς αντέχουν;
Γι' αυτό φαίνεται κάνουν πράγματα, γι' αυτό φαίνεται γίνονται όλα.
Γι' αυτό φαίνεται, ας πούμε, κάποιοι ανοίγουν τηλεόραση.
Και οι πλούσιοι γι' αυτό ίσως νιώθουν πλήξη...
Πού πάει ο κόσμος έτσι;

Δόξα τω Θεώ για τα δικά μου!
Δόξα τω Θεώ για το παρόν και τώρα και πάντα και στους ατελεύτητους αιώνες. Αμήν.
Τώρα εδώ έξω στο μαγαζί, με τις παρέες που έρχονται σιγά σιγά, δεν φαίνεται καθόλου η κατάσταση της σιωπής του απογεύματος.
Σα να ήταν μια υπόγεια και μακάβρια καταιγίδα που πέρασε.
Να μην ξανάρθει! Αμήν.

20:52'.
Τώρα που το σκέφτομαι, έτσι, με αυτήν την κατάσταση της απόλυσης κάπως, είναι που γίνονται τα παιδιά.
Και μετά πια γεμίζει ο κόσμος από αυτά, και με τα δικά τους.
Και συνεχίζουν όλα. Και κινούμαστε.
Αμήν τότε! Ξέρει ο Θεός. Ας γίνουν όλα!

21:11'.
Δεν πιστεύω τέτοια ησυχία, σαν αυτή του απογεύματος, να ψάχνουν οι μοναχοί. 
Μπορεί.
Ποιός ξέρει;

Μπορεί να μην αντέχουν τη βουή της πόλης, που εγώ ένιωθα να κινείται και ανακουφίστηκα.
Μπορεί να θέλουν τη σιωπή για να πουν τις προσευχές τους και ν' ακουστούν.
Δεν καταλαβαίνω καλά αλλά έμαθα πάλι κάτι σήμερα.

Μπορεί αυτό να θέλει ο κόσμος για να χαλαρώσει όταν γυρνάει απ' τη δουλειά.
Εγώ όταν γυρνούσα από τη δουλειά έκανα κάτι άλλο. Ζούσα.
Μπορεί κάποιοι να θέλουν να σταματήσουν όλα.
Όπως, εξάλλου, κι εγώ χτες βράδυ προσευχήθηκα να μην ξυπνήσω σήμερα.

Μπορεί να ζητάνε τέτοια σιωπή οι αγαπημένοι για να πουν λόγια αγάπης.
Εγώ έκοβα τα πάντα στη μέση και τα έλεγα.
Μπορεί κάποιοι να περιμένουν τέτοιες στιγμές για να κάνουν επιτέλους κάτι που είχαν αφήσει για μετά.
Εγώ τα έκανα όλα.
Μπορεί να ακούγεται η φωνή του Θεού σε κάποιους τέτοια απογεύματα.
Εγώ Τον ακούω οπότε Τον καλώ.
Δεν ξέρω.

21:22'.
Δόξα Πατρί και Υιώ και Αγίω Πνεύματι και νυν και αεί και εις τους αιώνας των αιώνων. Αμήν.
Έχετε τέτοια σιωπή Εσείς στην ομοούσιον κοινωνία των Προσώπων Σας;
Και ναι, και όχι.
Δηλαδή;
Δεν είναι άνθρωπος ο Θεός.
Ά, δηλαδή εγώ που είμαι άνθρωπος τα βλέπω έτσι;
Έ, εσύ τί λες;
Μάλλον. Περίεργα πράγματα!

21:35'.
Δεν θέλω να πιω άλλο τον αραιωμένο με νερό καφέ.
Δεν θέλω να καπνίσω άλλο τώρα.
Θα έπαιρνα μια μπύρα.
Θα περιμένω.
Θα κάνω προσευχή.

21:49'.
Είναι πολύ περίεργο αυτό που έγινε τώρα.
Δοξολογούσα και ακούστηκε:
"Από 'δω και στο εξής έτσι θα είναι όλο και πιο συχνά"...
Δεν καταλαβαίνω.
Δηλαδή θα υπάρχουν κενά;
Δεν θα γίνεται τίποτα;
Θα περιμένω να δω.
Θα 'ναι η ζωή μου ένα μαρτύριο, τώρα που πια δεν μ' αγαπάς (το τραγούδι τώρα).

21:57'.
Με θέλεις; Να έρθω;
Έχεις καιρό ακόμα. Έχουν να γίνουν πράγματα.
Εγώ θα κάνω τίποτα;
Κάτι θα κάνεις κι εσύ.
Άντε να δούμε!

22:08'.
Τα σκέφτομαι...
Περίοδοι αδράνειας θα είναι; Η πόλη θα ζει και δεν θα γίνεται τίποτα σε μένα; Πώς θα είναι;
Μερικοί τα βρίσκουν με τον εαυτό τους.
Δεν θα χρειάζεται να γίνει τίποτ' άλλο δηλαδή;
Ναι, κι αυτό.
Να χαίρομαι;
Να χαίρεσαι πάντα!
Αμήν τότε. Ό,τι θέλει ο Θεός!

22:23'.
Μου 'ρχεται να σηκωθώ και να πάω σπίτι.
Δεν είναι άσχημα εδώ.
Μόνο όταν δεν είναι καλά φεύγω τόσο νωρίς.
Τώρα;
Βασιλεύ ουράνιε...

22:55'.
Εκεί που έκανα προσευχή στο Άγιο Πνεύμα για τη συνέχεια ακούστηκε ένα χοντρό γέλιο κάποιου και κατάλαβα πως ήταν ώρα να φύγω.
Είχε έρθει και φάτσα κάρτα μια ξανθιά με τατουάζ έναν αριθμό στον λαιμό και δεν μπορούσα να την κοιτάω.

Γύρισα λοιπόν.
Έφαγα λίγες σταφίδες και πίνω μπύρα έζα.
Πήρα τα 3 mg ρισπεριδόνης.
Γράφω στο ημερολόγιό μου.
Θα κάνω ιδιωτικό βίντεο.
Έχει στείλει ο Δαρό.

23:33'.
Έκανα το βίντεο και τώρα σκέφτομαι μήπως να κάνω και δημόσιο βίντεο και να προτείνω την ησυχία μου...
Μπορεί.
Θα φάω λίγες γαρίδες με μουστάρδα και θα βάλω να πιω δεύτερο κουτάκι μπύρας.
Δεν βιάζομαι.
Έγιναν ήδη πολλά και σήμερα κι απόψε.

00:00'.
Τί καλύτερο από το να φέρει η σιωπή τα περί ησυχίας και σιωπής;
Θα βάλω το Απόδειπνο.