Κυριακή, 22-02-2026.

10:45'.
Σηκώθηκα στις εφτάμιση το πρωί.
Χάζεψα στο διαδίκτυο.
Πήγα στην Αγία Αικατερίνη και με κοινώνησε ο παπά Κώστας.
Μίλησα με τη μάνα μου που ήταν εκεί.

Έφαγα αντίδωρο, λίγη φέτα και τη νύχτα είχα φάει μπανάνα.
Άναψα λιβάνι κι έκανα προσευχή για τη μέρα.
Άρχισα τους χαιρετισμούς της Θεοτόκου.
Σκέφτομαι πως ήμουν κι είμαι γελοίος.
Κάποιος είχε πει: "Δεν είσαι γελοίος, είσαι άνθρωπος".

15:07'.
Έκανα τους χαιρετισμούς της Θεοτόκου και την προσευχή με τις μετάνοιες.
Έστειλε ο Δαρό και ήρθαμε για καφέ στο "skitso".
Κάθομαι τώρα μόνος μου με δεύτερο καφέ, ο Δαρό έφυγε.
Δόξα τω Θεώ, γλύκανε τη μέρα αυτή η έξοδος.
Έχει και ωραίο ήλιο.

20:11'.
Γύρισα κι έφαγα, το απόγευμα πια, μαρούλι σαλάτα, δύο αυγά τηγανητά και μπανάνα.
Ζωγράφισα ένα πρόσωπο με ακρυλικά σε χαρτί.
Ξάπλωσα για λίγο στον καναπέ.
Πήγα στην Αγία Αικατερίνη στον εσπερινό της συγνώμης που γίνεται κάθε τέτοια μέρα και αρχίζει τη Σαρακοστή.

Γύρισα στης μάνας μου για να παίξουμε scrabble.
Πήρα πλυμένες στο πλυντήριο της μάνας μου μπλούζες και πετσέτες και σεντόνια.
Εγώ έπλυνα εσώρουχα και κάλτσες στο χέρι κι άπλωσα.
Βγήκα τώρα στον "τράγο" για καφέ.

20:20'.
Δοξολογούσα σήμερα έξω κι ας μην είχα κανένα θετικό ερέθισμα. Ακριβώς γι' αυτό, που δεν είχα κάτι.
Δόξα τω Θεώ, αρκεί που είμαι καλά κι είμαστε καλά και καλύπτονται τα έξοδά μου και συνεχίζουμε.

Δοξολογούσα και στης μάνας μου μόνο και που την έβλεπα όρθια.
Δεν είναι λίγο που έχουμε ο ένας τον άλλο και φτιάχνουμε λίγη οικογένεια.
Δεν ξέρω πώς θα είναι στο μέλλον.
Δεν έχει πολύ νόημα να το σκέφτομαι.

20:49'.
Κάλεσε ο Πέτρος.
Ήταν εδώ το πρωί. Ήθελε ενημέρωση για τον κόσμο εδώ. Δεν έχει κόσμο ακόμα.
Κάποιοι θα έχουν πάει σε καρναβάλια.
Δόξα τω Θεώ εγώ γλίτωσα.
Τα παιδιά του μαγαζιού θέλουν να παρατείνουν την Αποκριά και να ντυθούν μασκαράδες αύριο, που μάλλον θα έχει πάλι ζωντανή μουσική εδώ.

21:24'.
Το πρωί από το χάζεμα στο διαδίκτυο ένιωσα αηδία για τον εαυτό μου, έτσι όπως χάθηκα πάνω από μια ώρα στα ανούσια.
Με αυτήν την αηδία για μένα πήγα στην εκκλησία.
Ευτυχώς εκεί συνήλθα με τη θεία κοινωνία.
Μου έκανε καλό που ξαναπήγα στην εκκλησία και το απόγευμα.

21:29'.
Έβλεπα τη μάνα μου που πρόσθετε τ' αποτελέσματά μας στο παιχνίδι που παίζαμε και σκέφτηκα πως έτσι, μια πρόσθεση, είναι η ζωή με τα γεγονότα της.
Κι εμείς δίνουμε σε μερικά περισσότερη σημασία.
Ίσως καλώς, ίσως κακώς, δεν ξέρω.

Φορτώνουμε συχνά μέσα μας από πράγματα του παρελθόντος, από πράγματα του παρόντος και από αναμενόμενα στο μέλλον.
Δεν χρειάζεται.
Καθετί είναι μικρό και λίγο γιατί μικροί και λίγοι είμαστε κι εμείς.

Δίνουμε κάποτε πολλή σημασία σε κάτι που, αν το δεις με την οπτική του διπλανού, είναι αδιάφορο.
Δηλαδή ασχολούμαστε με το τίποτα.
Σα να είναι αέρας όλα κι εμείς καπνός ή σκόνη.
Μια ουσία πράγμα μόνο, όχι κάτι σπουδαίο.

Δες, για παράδειγμα, πόσο εύκολα καταρρακωνόμαστε από μια αρρώστια. 
Και κάποτε ούτε καν αρρώστια. 
Λίγο να κόψουμε το χέρι μας στην κουζίνα ετοιμάζοντας το φαγητό, μας ενοχλεί συνέχεια.

Και κάποτε δεν ξεχνάμε τα παλιά άσχημα.
Παραπονιόμαστε συνεχώς.
Λες και δεν έγιναν κι άλλα, καλά, μαζί με τα άσχημα.
Λες και δεν ήταν ο Θεός παρών.

Ή κάποτε μεγαλοποιούμε κάτι επερχόμενο, λες και θα γίνει κάτι σοβαρό.
Μπροστά στη ζωή όλη, δεν είναι τίποτα συχνά.
Πόσο μάλλον μπροστά στην αιωνιότητα της ψυχής μας.

Και αφήνουμε πληγές να κακοφορμίζουν και ξεχνάμε πως υπάρχει η εκκλησία, ο Θεός, η εξομολόγηση.
Μπορεί κανείς να γλιτώσει από όλα, να γίνει καθαρός, με την εξομολόγηση.
Και να θεραπεύεται με τη θεία κοινωνία.

Και ποτέ δεν κατάλαβα πώς γίνεται οι άλλοι να ζουν χωρίς τις ανεπαίσθητες φωνές που υπάρχουν γύρω...

Όταν ήμουν μικρότερος νόμιζα πως όλοι τις ακούν τις φωνές. 
Έτσι δικαιολογούσα ό,τι έκαναν ή δεν έκαναν.
Έτσι δικαιολογούσα και τις καθυστερήσεις και τις αναμονές.
Σκεφτόμουν πως "καλά, μέχρι να συνεννοηθούν όλοι..."

Αλλά όχι. Οι άλλοι γύρω δεν ακούν.
Λίγοι είμαστε που ακούμε φωνές.
Οι διαγνωσμένοι είμαστε 1-2% του πληθυσμού.
Βάλε και κάποιους αδιάγνωστους που ίσως κάποτε ακούσουν κάτι από το υπερπέραν.

Άλλη ζωή. Καμμία σχέση με ό,τι ζω εγώ.
Δόξα τω Θεώ, λέω τώρα.
Οι φωνές μου δεν ήταν πάντα θείες, με οδηγίες και συμβουλές.
Υπήρχαν και τα άσχημα, που με έβγαζαν από τα ρούχα μου.

Δόξα τω Θεώ, δεν πιστεύω τον εαυτό μου κι έτσι δεν υποβάλλομαι απ' ό,τι ακούω.
Ξέρω πως είναι κάτι λίγο κι αυτό, όπως λίγος είμαι κι εγώ.
Ότι δεν σημαίνει πως πρέπει να ακολουθήσω ό,τι λέγεται.
Μπορώ να κάνω τα δικά μου.
Μπορώ να ζω ό,τι και να λέγεται, ό,τι και ν' ακούγεται από αλλού στο κεφάλι μου.

Δόξα τω Θεώ κιόλας που έτσι δεν νιώθω μόνος σχεδόν ποτέ. 
Όταν νιώθω μόνος είναι γιατί λείπει μια παρουσία ανθρώπινη κοντά μου. Αλλά ο χώρος είναι γεμάτος από τις οντότητες που μιλάνε.
Μπορεί να είναι άγγελοι, μπορεί να είναι δαίμονες.
Μπορεί να είναι όσοι είναι εδώ...

Εγώ κάνω προσευχή και αντιπαρέρχομαι.
Σημειώνω ό,τι ακούγεται σαν κομμάτι της ιστορίας. Αλλά δεν το κάνω ιστορία, όχι πια.
Τώρα ξέρω τί περιμένω. Ξέρω τί θέλω.
Τη βασιλεία των ουρανών, αυτό περιμένω, αυτό θέλω.
Αμήν να έρθει! Αμήν να είναι ήδη εδώ!

22:04'.
Τις λίγες φορές, μετρημένες στα δάκτυλα, που με έχουν βάλει να ρωτήσω τις φωνές μου κάτι για το μέλλον, έχω αισθανθεί περίεργα.
Ότι δηλαδή ζητάω κάτι που δεν είναι ούτε αρμοδιότητά μου, ούτε αρμοδιότητα κανενός.
Ότι πιέζω για έκβαση.
Λες κι η πρόβλεψη είναι πρόκληση.

Δεν θέλω να είμαι υπαίτιος κανενός μέλλοντος... Όχι πια.
Ό,τι θέλει ο Θεός, αυτό να γίνει.
Να σωθούμε όλοι, αυτό!
Και το παρόν, που νιώθουμε, πολύ είναι.
Πόσο μάλλον που υπήρξε και παρελθόν.
Άλλοι πέθαναν παιδιά. Άλλοι πέθαναν νέοι.

Δεν ξέρω γι' αυτά. Δεν ξέρω τίποτα.
Ξέρω ότι ο Θεός Είναι.
Και μας περιμένει.
Αμήν να φτάσουμε όλοι σ' Αυτόν!
Και να δικαιωθούμε.
Να έχουν νόημα όλα.
Να αξίζει τον κόπο.
Να μη μετράει τίποτα πια.

22:24'.
Σκέφτηκα ότι μπορεί να πάρω μια τυροκαφτερή και κρασί, να το γιορτάσω απόψε.
Αλλά σκέφτηκα κι ότι μπορώ να πάω στο σπίτι για μπύρα και τη λίγη φέτα που έχει μείνει.
Έχω ακόμα καφέ.
Θα δω...
Δόξα Πατρί και Υιώ και Αγίω Πνεύματι και νυν και αεί και εις τους αιώνας των αιώνων. Αμήν.

00:15'.
Δόξα τω Θεώ γύρισα!
Είχε αλλάξει η βραδιά κάπως με το που έφτασε Καθαρά Δευτέρα.
Έφαγα δυο μπουκιές φέτα κι ένα πορτοκάλι.
Δοκίμασα την μπύρα έζα.
Ακούω το Απόδειπνο.

Είχαν στείλει ο Δαρό, ο Χρήστος, για κάλεσμα στο σπίτι του, και η ΤΚ, στην οποία είχα στείλει το μεσημέρι.
Τώρα είναι αργά για ν' απαντήσω.