Σάββατο, 21-02-2026.

20:06'.
Ξύπνησα στις εφτά το πρωί.
Άναψα λιβάνι κι έκανα προσευχή για τη μέρα.
Σκέφτηκα να πάω εκκλησία, αλλά δεν πήγα κι αργότερα πήγα για ψώνια από το super market.
Πήρα και γαλακτομπούρεκο για τη μάνα μου.

Άρχισα την προσευχή με τις μετάνοιες.
Βγήκα για καφέ στο "skitso" με τον Δαρό.
Γύρισα για μελιτζανοσαλάτα και λάχανο με τόνο.
Ξάπλωσα στον καναπέ, δεν κοιμήθηκα.

Το απόγευμα έκανα τους χαιρετισμούς της Θεοτόκου και συνέχισα την προσευχή.
Ζωγράφισα ένα πρόσωπο με ακρυλικά σε χαρτί.
Ανέβηκα στης μάνας μου για λίγο.
Βγήκα τώρα στον "τράγο" για καφέ.

20:25'.
Αυτήν την ώρα θέλω να 'μαι μόνος, δεν θέλω τη συμπόνια κανενός (το τραγούδι τώρα).
Κύριε Ιησού Χριστέ ελέησε αυτούς που δουλεύουν.
Εγώ βγήκα πάλι για τη διασκέδασή μου...
Κύριε ελέησον!

20:45'.
Στον μεσημεριανό καφέ το μαγαζί ήταν γεμάτο από παρέες ηλικιωμένων αλλά δίπλα μας κάθησαν δυο νέες κοπέλες.
Κοιτούσα λοιπόν τη μία και τη σκεφτόμουν μετά το απόγευμα όταν έκανα προσευχή για τους ερωτικούς που αγόμαστε και φερόμαστε από τον έρωτα.

Όσο και να περνάει η ηλικία φαίνεται πως το σεξουαλικό ένστικτο παραμένει ζωντανό.
Κάπως μας θυμίζει ότι ζούμε.
Κάπως μας ξυπνάει τη νιότη μας.
Δόξα τω Θεώ!
Κι ας σκέφτεται κανείς ερωτικές περιπτύξεις.
Στον γάμο, εξάλλου, αυτές είναι ευλογημένες.

Τις όμορφες εγώ δεν σκέφτομαι ποτέ ότι θέλω να τις κατακτήσω ή να τις υποτάξω. Μου δημιουργούν αισθήματα ερωτικής αγάπης.
Θέλω να τις κάνω να χαρούν, να νιώσουν πως μετράνε κι αξίζουν στη ζωή.
Θέλω να λάβουν ηδονή, να απολαύσουν.
Νομίζω το αξίζουν αυτό όλοι, κι οι όμορφες και όλοι.

Γιατί άλλο ήρθαμε εδώ;
Ήρθαμε για ν' αγαπήσουμε και ν' αγαπηθούμε.
Κάποτε το είχα πει αυτό σ' έναν ψυχίατρο και του φάνηκε άλλα αντ' άλλων...
Αυτός μου έλεγε για τους φασίστες που δεν εξυπηρετούσε επειδή ήταν αριστερός.
Άντε να συνεννοηθούμε δηλαδή!
Τελικά φάνηκε η ασύμμετρη "θεραπευτική σχέση" μας και στην λάθος αγωγή που πρότεινε και με οδήγησε στην τελευταία νοσηλεία του 2020.

21:23'.
Όσες φορτίζουν την ατμόσφαιρα με τη σάρκα τους το λιγότερο που οφείλεις είναι να τις κοιτάξεις. 
Είναι μάλλον προσβλητικό να μην κοιτάξεις.
Υπάρχει λόγος που η σάρκα είναι σε κοινή θέα.
Μαλακώνουν οι εντάσεις κάποτε.
Γλυκαίνει η ενέργεια του χώρου.

Όσες, εκτός από να προσφέρουν παρουσία, μιλάνε κιόλας είναι χαρά Θεού!
Δεν συμβαίνει συχνά, αλλά όλο και συχνότερα τα τελευταία χρόνια.
Διεκδικούν οι γυναίκες και καλά κάνουν!
Δεν βλέπω όμως ν' αλλάζει εύκολα η κοινωνία και το status quo.

22:11'.
Για όσες είναι αγαπητικές με αυτούς που συνοδεύουν θέλεις να δοξολογήσεις τον Θεό που η σύνδεση λειτουργεί. Που φαίνεται να υπάρχει μέλλον.
Είναι παρήγορο να υπάρχουν ζευγάρια, ο ένας για τον άλλο, σε τέτοιους καιρούς που όλοι είμαστε αποκομμένοι μπροστά σε μία οθόνη.

23:43'.
Δόξα τω Θεώ και σήμερα κι απόψε!
Δόξα Πατρί και Υιώ και Αγίω Πνεύματι και νυν και αεί και εις τους αιώνας των αιώνων. Αμήν.
Δεν αντέδρασα καθόλου σήμερα όποια και να ήταν τα εισερχόμενα.
Μόνο γράφω εδώ.
Δεν γίνεται ίσως πια να αντιδρώ, και μακάρι!
Υποβαλλόμουν σε άσχετα παλιότερα που αντιδρούσα.

Κάποτε φανταζόμουν σκηνικά όταν έβγαινα έξω, τα σκηνοθετούσα στο μυαλό μου, και τα έπαιζα ως δράστης, ως πέτρα του σκανδάλου.
Δεν χρειάζομαι άλλα τέτοια πια.
Αρκούν όλα!
Δεν φαινόταν βέβαια συχνά να συνομολογούσε και ο κόσμος, όπως ακόμα δεν συνομολογεί.

Αυτό που έχουμε να ομολογήσουμε με ομόνοια είναι Πατέρα, Υιό και Άγιο Πνεύμα, Τριάδα ομοούσιον και αχώριστον.
Τα άλλα, τα δικά μου τα σκηνικά, της κοινωνίας, δεν έχουν ίσως λόγο ύπαρξης.

Ίσως η ζωή να πρέπει να είναι απλή και βαρετή κάποτε.
Ίσως η ζωή πρέπει να έχει τα προσκόμματα της για να απευθυνόμαστε στο θείο, για να ατενίζουμε τον ουρανό, για να προσδοκούμε μια πατρίδα αληθινή, για να ελπίζουμε σ' Αυτόν.

Το να είναι τα λόγια μας σαν ατάκες θεατρικές και να είναι η ζωή σαν ταινία, που περίμενα εγώ και έκανα κινήσεις για να είναι έτσι, μπορεί αυτό να είναι φθηνό και ποταπό.
Η ζωή είναι άλλοτε πολύπλοκη, έχει τα ψυχολογικά της ή και χρειάζεται αγώνα, χρειάζεται δόσιμο καθημερινό.
Δεν είναι θεατρική παράσταση και ταινία.

Εγώ είχα ξεμυαλιστεί από το σινεμά και τη λογοτεχνία που διάβασα και περίμενα να γίνονται όλα σκηνοθετημένα και να πέφτουν σωστά το ένα μετά το άλλο, σαν από καλλιτεχνικό νου.

Όμως ο κόσμος είναι του άρχοντα του κόσμου τούτου, που δεν του έπρεπαν οι ουρανοί και κατέπεσε εδώ και μας εμπαίζει.
Δεν μπορώ να σώσω την κατάσταση σκηνοθετώντας σκηνικά γύρω.
Παραπλανιέμαι...
Τα πράγματα όμως όλα είναι του Θεού και στο χέρι Του.
Αυτός ξέρει, Αυτός μπορεί, Αυτός θα φροντίσει!

Γι' αυτό τώρα προσεύχομαι.
Ακούει ο Θεός και τελευταία μου κάνει όλο χάρες ακόμα και χωρίς να ζητήσω τίποτα.
Για να πάρω μαζί μου κι αυτό.
Για να πάω παρακάτω.
Για να συνεχίσουν όλα.
Δόξα τω Θεώ!

23:05'.
Πήρα νωρίτερα μια Άλφα και την ήπια.
Έχει μείνει μία τζούρα από τον φραπέ ακόμα.
Δεν βιάζομαι να φύγω.
Αύριο θα ξυπνήσω για εκκλησία όποτε και να κοιμηθώ.
Ας αναπολήσω το παρόν. Σαν κάτι ωραίο που ίσως μου λείψει κάποτε.
Ασ' τον τρελό στην τρέλα του (το τραγούδι τώρα).

23:18'.
Μου ήρθε μυρωδιά από ένα μάλλον αποσμητικό.
Σαν οσμομνήμων, που κάποτε συμβαίνει να είμαι, θυμήθηκα την εικόνα από αποδυτήρια σε σχολή καράτε στη νιότη μου.
Ας είναι το μέλλον κάτι διαφορετικό.
Ας πούμε ας είναι εικόνα σε ναό με θυμίαμα.
Ή ας είναι εικόνα παραλίας με μυρωδιά καρύδας στο αντιηλιακό.
Ή ας είναι εικόνα δάσους με μυρωδιά από θυμάρι.
Θα περιμένω.

00:12'.
Εντάξει, όλα εδώ έξω, μπορώ να φύγω.
Γιορτάζουν γενέθλια κάποιοι.
Το γλέντι καλά κρατεί.
Ήρθε μόλις και μια παρέα κοριτσιών. Θα τα θεωρήσω "απαλλαγή" μου.

00:39'.
Δόξα τω Θεώ γύρισα.
Έφαγα λίγη μελιτζανοσαλάτα, που είχε μείνει, και λίγη φέτα.
Πήρα τα 3 mg ρισπεριδόνης.
Βάζω το Απόδειπνο.