Δευτέρα, 09-02-2026.

14:52'.
Ξύπνησα στις έξι το πρωί.
Κάθησα στην ησυχία για λίγο.
Άναψα λιβάνι κι έκανα προσευχή για τη μέρα, να γίνει το θέλημα του Θεού και να σωθούμε όλοι, να γίνει καλωσύνη, να έχουν όλοι υγεία, ευημερία, ειρήνη, αγάπη, φώτιση, μετάνοια και σωτηρία και να είναι μια καλή ημέρα, να είναι όλα ειρηνικά και να είμαστε καλά κι ό,τι θέλει ο Θεός.

Διάβασα από την Καινή Διαθήκη στο κατά Ιωάννη για την ανάσταση του Λαζάρου.
Ασχολήθηκα με τα ημερολόγια μου, ψηφιακό και σε χαρτί.
Έκανα αιτήματα σύνδεσης με curators Έλληνες κυρίως στο linkedin. Διόρθωσα και λίγο τα στοιχεία μου εκεί.
Αυτό γιατί σκέφτηκα χτες να "κουνηθώ" λίγο.
Ζυγίστηκα 76-78 κιλά.
Έφαγα φτερούγες κοτόπουλου, τυρί, μαγιονέζα και μανταρίνια, από λίγο.

Μετά, στις οκτώμιση περίπου, ήθελα να χαθώ και ξάπλωσα και κοιμήθηκα ως τις δωδεκάμιση το μεσημέρι.
Σηκώθηκα και ανέβηκα στη μάνα μου που μαγείρευε και ήθελε ψωμί.
Της πήρα και της το πήγα.
Προσπάθησα μάταια να επικοινωνήσω με τη συμβολαιογράφο μας.

Ζωγράφισα τρεις ζωγραφιές, με το ίδιο πρόσωπο περίπου και τα ίδια χρώματα, με πολύ αραιωμένα ακρυλικά.
Έγραψα και όνομα και ημερομηνία στο χαρτί.
Με ηρεμούν να τις κοιτάω τώρα.
Συνεχίζω τους χαιρετισμούς της Θεοτόκου που είχα αρχίσει.

Έστειλαν ο Δαρό και η ΚαΧα το μεσημέρι τα άσχημα δικά τους.
Κατάλαβα λοιπόν έτσι γιατί, χωρίς πρωινές καλημέρες, ένιωσα κι εγώ αποκαμωμένος και κοιμήθηκα.

Αν ένας μας είχε κέφι για ζωή, ίσως παρακινούσε κι άλλους.
Αλλά όταν εγώ χωρίς φάρμακα αλώνιζα, ο κόσμος με έδενε με χειροπέδες, με έβαζε στο ψυχιατρείο και μου έκανε ενέσεις να καταπέσω.
Τώρα με την φαρμακοεπαγόμενη καταστολή τους οι άλλοι ρίχνουν κι εμένα.
Όλος ο κόσμος μια πληγή!

Πάλι καλά που ζωγράφισα, έτσι δειλά δειλά, με τον υπαινιγμό χρώματος στο χαρτί.
Δείχνουν οι ζωγραφιές μου ακριβώς τη μέρα ως τώρα.
Εκεί που ήθελα χτες βράδυ ξεκούνημα, νέα ξεκινήματα και επίσκεψη σε μουσείο, τώρα δεν βρίσκω δύναμη να φτιάξω τη συκωταριά που αγόρασα για φαΐ.
Και έχω να κάνω τους χαιρετισμούς και την προσευχή με τις μετάνοιες.

15:50'.
Βγήκα στον ήλιο σε παγκάκι στην πλατεία Δασκάλας με δικό μου φραπέ από το σπίτι.
Προσπαθώ να γιατρευτώ με μουσική, ελληνικά στο ράδιο.
Θα ακούσω ειδήσεις, να δω τί θέλουν ν' ακούσουμε.
Δεν μπορώ να κάνω προσευχή, δοκίμασα.
Θα ξαναδοκιμάσω.

16:06'.
Οι ειδήσεις ελληνικού μη ενδιαφέροντος ήταν τελείως σούπα, άγευστες κι άχρωμες, και έδειξαν όλοι να κοιμούνται τον ύπνο του δικαίου...
Έβαλα ξένη μουσική τώρα να μην ακούω τα λόγια. Τα ελληνικά ήταν όλα δήθεν.

18:13'.
Βγήκα έξω για περπάτημα στην γειτονιά το απόγευμα.
Η Αγία Αικατερίνη έχει αγρυπνία σήμερα.
Στον Άγιο Φανούριο είχε παράκληση του Αγίου.
Κάθησα για λίγο.

Γύρισα και ο Δαρό και η ΚαΧα συνεχίζουν το ίδιο βιολί το μεσημεριανό με τα κωλυόμενα και κατασταλτικά τους.
Μίλησα λίγο και με την αδελφή μου. Άλλα από 'κει.
Και η μάνα μου ήταν ειρωνική σχεδόν.
Τους έχει πει κανένας να με βαράνε;

Ό,τι και να κάνουν οι δαίμονες εγώ έχω τον Κύριο και την Παναγία.
Και θα πάω απόψε στην αγρυπνία να κοινωνήσω, να πάρω δύναμη και να γιατρευτώ.

21:27'.
Έκανα τους χαιρετισμούς και την προσευχή και πέρασα από της μάνας μου.
Βγήκα αργά στον "τράγο" για καφέ. 
Έχουν ζωντανή μουσική και η θέση μου είχε κόσμο.
Κάθομαι έξω στην πλατεία κάτω από ομπρέλα γιατί βρέχει.
Κρυώνω λίγο.

21:40'.
Δόξα τω Θεώ για όλα και σήμερα!
Δεν με πειράζει που δεν έφτιαξα φαγητό.
Μπορεί αργότερα.
Ούτε τα στριμόκωλα που αντάλλαξα.
Θα μπορούσαν να είναι και χειρότερα.
Ούτε το κρύο κι η βροχή τώρα.
Αντέχω.

Κάποτε δούλευα έντεκα ώρες με υπερωρίες σε δουλειά γραφείου που δεν αντέχεται κι ύστερα άλλες οκτώ βοηθός καφετζή σε καφέ μπαρ.
Και είχα σχέση και προλάβαινα να κοιμηθώ λίγες ώρες.
Και ήμουν καλά. Κανένα παράπονο. Το απολάμβανα σχεδόν. Ότι ζω κι έτσι.

Κι άλλοτε δούλευα οκτάωρο πωλητής μουσείου κι ύστερα έτρεχα με την πλαστικό φάκελο και σε βροχές με το μηχανάκι για να σπουδάζω στο ΙΕΚ διακόσμησης.
Και μου έφτανε να τρώω ένα μήλο το μεσημέρι και φαΐ που έφτιαχνα το βράδυ.
Και πάλι από την αρχή, και το Σαββατοκύριακο δουλειά.
Κι ήμουν πενήντα χρόνων.

Και παλιά σε μηχανάκια κι αυτοκίνητα ενοικιάσεις με τον στριφνό εργοδότη στη Μύκονο για δώδεκα ώρες τη μέρα και έψαχνα και δεύτερη δουλειά πωλητής, που ευτυχώς δεν κάθησε.
Και έκανα και τις βόλτες μου και ξενύχτια.

Και όταν ήμουν ελεύθερος επαγγελματίας είχα φορτωθεί εικοσιτέσσερις ώρες το εικοσιτετράωρο το βάρος να γίνω γνωστός και να χώνομαι παντού, ό,τι έβρισκα στο τότε διαδίκτυο, και να βγάλω λεφτά, να πετύχω.
Και έκανα και τα ταξίδια στην Αθήνα και πίσω στο βουνό, για τη σχέση μου, και μέσα στη βδομάδα σπούδαζα αργυροχρυσοχόος.

Και τόσα άλλα. Για να μην πω για τότε που ήμουν δεμένος στο κρεβάτι με ενέσεις συνέχεια.

Τώρα, δόξα τω Θεώ, κάνω τη ζωγραφική μου, τα βίντεό μου, την προσευχή μου, τα ημερολόγιά μου. Όλα καλά!
Κι έχω να παίρνω ένα χαπάκι τη μέρα.
Τί άλλο;
Τί πειράζει να παιδευτώ λίγο με τα άσχετα και τα στραβά γύρω;
Δόξα τω Θεώ!

22:20'.
Μίλησα λίγο με τη Βέρα που δουλεύει εδώ.
"Χάλια! Με τη βροχή πέρα δώθε σήμερα..." λέει.
Άλλες αντοχές.

Γέλασα που το άκουσα. Πιο άσχημα περνάω εγώ που κάνω τον πελάτη στο θέατρο του μαγαζιού και του κόσμου μέσα στο κρύο και την υγρασία.
Άσχημο θα φάνηκε που γέλασα.

Είπα λόγια παρηγοριάς.
Ότι είναι μερικές μέρες που είναι δύσκολες...
Κι ότι είχε και εγκαίνια το νέο μαγαζί στην πλατεία, το burger bar and more.
Αρχίδια! Θα την έκανα ευχαρίστως τη δουλειά της Βέρας και τώρα, αν μπορούσα να σταθώ όρθιος με τη μέση μου.

22:37'.
Κι ο Πέτρος να ρωτάει αν έχω απογαλακτιστεί, έτσι που ζω για τη μάνα μου.
Δεν τα είδα τα χαΐρια του 2007, και μετά μέχρι το 2020, με την προσπάθεια να αρθρώσω λόγο και στάση, και να έχω τις εισαγγελικές από την οικογένεια, "γιατί δεν είμαι καλά", ή τις αυτεπάγγελτες εισαγγελικές, έτσι που φώναζα τις νύχτες στους δρόμους.
Γιατί ήθελα να είμαι εγώ και μόνο, "χωρίς άνωθεν υποδείξεις ή συνειρμούς" και χωρίς τα ευνουχιστικά τους φάρμακα.

Αν είναι να με δένουν στο κρεβάτι χέρια πόδια και να με λύνουν για ένεση, καλύτερα να φοράω τη μάσκα μου τώρα του πάσχοντα αλλά ΟΚ με την αγωγή συντήρησης. 
Και να βγαίνω για ψώνια, για όσο ακόμα χρειαστεί.
Και να κάνω τον σοβαρό, αν και λίγο, πελάτη του καφέ και της μπύρας στο μεζεδοπωλείο.

22:52'.
Δόξα Πατρί και Υιώ και Αγίω Πνεύματι και νυν και αεί και εις τους αιώνας των αιώνων. Αμήν.
Θα πάω τώρα στην εκκλησία.

00:22'.
Ωραία! Με κοινώνησε ο παπά Γαβριήλ κι έφαγα πέντε αντίδωρα, άρτο και στάρι.
Γύρισα με βροχή και σταύρωσα με προσευχή και πήρα 3 mg ρισπεριδόνης.

Το απόγευμα είχα φάει μαγιονέζα κι ένα πορτοκάλι και δοξολογούσα που είναι χειμώνας και έχουμε πορτοκάλια.
Τώρα δεν τρώω άλλο, χόρτασα στην εκκλησία.
Ευχαριστώ, Θεέ μου, για το παρόν!
Ξάπλωσα. Βάζω Απόδειπνο. 

Έξω βρέχει. 
Θεέ μου ελέησε και σώσε όσους είναι στους δρόμους και όσους είναι άστεγοι κάτω από γέφυρες! Κι όσους είναι έξω αλλού.
Δόξα τω Θεώ που οι δικοί μου έφτιαξαν και μου έδωσαν αυτό το σπίτι!