Πέμπτη, 05-02-2026.

14:00'.
Έτρωγα τη νύχτα μανταρίνια και σπανακόπιτα.
Σηκώθηκα στις οκτώμιση το πρωί.
Έστειλε ο Δαρό πρωινός.
Διάβασα από την Καινή Διαθήκη.
Άρχισα την προσευχή.

Πήγαμε χωρίς βροχή για το δεύτερο εμβόλιο της μάνας μου και για να κουρευτεί.
Ήπια βιαστικό καφέ, όσο την περίμενα, στο "san fan".
Και πριν και μετά τη βόλτα μας έβρεχε.
Έκανα τους χαιρετισμούς της Θεοτόκου.

Ζωγράφισα με λάδια σε χαρτί ένα πρόσωπο.
Έκανα αίτηση ανανέωσης της άδειας κυκλοφορίας του μοτοποδηλάτου.
Απάντησα σε μήνυμα της συνομιλίας του Αγίου Φανουρίου.
Έβαλα φτερούγες κοτόπουλου και πατάτες να ψηθούν.

20:10'.
Έφαγα και κοιμήθηκα για μεσημέρι.
Το απόγευμα συνέχισα την προσευχή και ανέβηκα στης μάνας μου για scrabble.
Ζωγράφισα και με ακρυλικά σε χαρτί δύο ακόμα μικρές ζωγραφιές, ένα μοντέλο με ωραίο μπλουζάκι από το Instagram, στην ίδια πόζα και τις δυο φορές. Ήταν μελαχρινή αλλά την έκανα ξανθιά.

Βγήκα τώρα στον "τράγο" για καφέ.
Σήμερα, δόξα τω Θεώ, δεν ένιωσα καθόλου πόλεμο από λογισμούς ή δαίμονες, με έχει σώσει η ζωγραφική!

Είναι ο Πέτρος εδώ αλλά κάθησα μόνος μου, όχι μαζί του.
Είχα καιρό να τον δω.
Είπε: "πήρες λίγα κιλάκια..." και "σ' αρέσει το φαγητό, έ;" κι εγώ συμφωνούσα προσπαθώντας να χαμογελάσω για να δείξω ότι δεν με πείραξε πολύ η παρατήρησή του.
Μάλιστα.

Για τον Πέτρο προσεύχομαι επίσης.

Προσεύχομαι και γι' αυτούς που είναι χαζοί και μέτριοι κι έχουν ψυχολογικά προβλήματα, το έλεος του Κυρίου, κάθε αγαθό και φώτιση από το Πνεύμα το Άγιο.
Έτσι έχω τώρα να επιδιώξω να αδυνατίσω.
Δόξα τω Θεώ!

21:37'.
Εντάξει, μιλήσαμε λίγο ακόμα με τον Πέτρο κι έφυγε, για καφέ ήταν εδώ κι αυτός.
Δόξα τω Θεώ, όλα γίνονται, λες, μελετημένα με χειρουργική ακρίβεια...

Χτες, για παράδειγμα, ήταν χάλια εδώ η ενέργεια από τον κόσμο, αλλά θα μπορούσε να είναι και χειρότερα.
Και πήγα στο "skitso" και ηρέμησα με το τίποτα.

Και ακόμα και τα πιο μικρά μέσα στον κόσμο μου  μου φαίνονται να γίνονται σε μένα καλά μετρημένα.
Να μην μπορώ να πω κακό λόγο για κάτι.
Να πρέπει να δοξάζω τον Θεό συνέχεια!
Δόξα Πατρί και Υιώ και Αγίω Πνεύματι και νυν και αεί και εις τους αιώνας των αιώνων. Αμήν.

Μου ήρθε νωρίτερα μια σκέψη απέχθειας προς τις πρώην σχέσεις μου.
Δεν ήταν σωστή.
Όποιος κι αν ήταν που μου την έφερε στο μυαλό, κάνει λάθος.

Οι σκέψεις μας δεν είναι δικές μας απαραίτητα.
Είχα απ' όλα!
Και δόξα τω Θεώ, για τις κυρίες όλες!
Καθεμία ήταν, λες, διαλεγμένη σωστά για το ό,τι και το όπως και το όσο!
Το ίδιο κι οι δουλειές μου. Το ίδιο και τα πράγματα του παρόντος.

Αμήν και για το ίδιο καλά από εδώ και πέρα ή ακόμη καλύτερα!
Δόξα τω Θεώ!

23:04'.
Είδα μια τριανταπεντάχρονη περίπου, κοκκινομάλλα, με ευγενικό πρόσωπο, που ήρθε με μια φίλη της να φάνε, να πιούνε και να τα συζητήσουνε.
Και άρχισα να σκέφτομαι μια γραμμή σκέψης για το αν καλούμε πια για συζυγία και πατρότητα.
Λοιπόν, όχι, δεν νομίζω!

Τα πράγματα έδειξαν από την αρχή, από την πρώτη δημοτικού.
Τότε πήγα από την πρώτη μέρα κι έπαιρνα από το χέρι την Γκόλφω, που τότε τη φωνάζαμε Φούλη, μέχρι που μας είδε η μάνα της και την δασκάλεψε να μη μ' αφήνει να την παίρνω από το χέρι και να πηγαίνουμε γύρω γύρω.
Κι έτσι εγώ τότε ξεκίνησα πόλεμο με τα κορίτσια... 
Τα έχω πει σε βίντεο, στο: "Προτάσεις - ...εν ανθρώποις ευδοκία."

Τώρα είμαι καλλιτέχνης συνταξιούχος και μη εμπορικός κι έχω γίνει τρελός, μια ζωή.
Είμαι εγώ για συζυγία και πατρότητα;
Θεός φυλάξει! Κι έστω, αμήν για τους άλλους!

Εγώ έχω το σταυρό μου και να πω στον Κύριο όταν Τον δω πως είναι ο έρωτας στην τρέλα.
Αυτά.

Έτσι, κι ας ακούστηκε νωρίτερα ένας, σαν παιδάκι, απαλός, που είπε:
"Μπορείς να (της) μιλήσεις αρκεί να είσαι σοβαρός."
Δεν θα τον ακούσω καθόλου! 
Αν θέλει η κοπέλα να βρει γέροντα, δεν είμαι εγώ. 
Αν είναι να σωθεί, ας την σώσει ο Κύριος.
Αν είναι του Θεού, ας Του ανήκει, κι αμήν.
Εγώ δεν έχω να προσφέρω κάτι άλλο. 
Δεν καλούμαι να γίνω provider, προμηθευτής αγαθών και απολαύσεων, στην ηλικία μου και στην κατάστασή μου.
Έεετσι!
Δόξα τω Θεώ! Καλά που προσεύχομαι να γλιτώσω από την πνευματική μαλακία.

23:19'.
Τώρα τελείωσε ο καφές. Τί θα κάνω;
Να ρωτήσω.
Δεν βιάζομαι.
Οι δαίμονες απόψε εδώ δεν πιάσαν μία!
Δόξα τω Θεώ!

00:10'.
Με την εικόνα και δέλεαρ ενός ποτηριού ροζέ κρασί και μιας πατάτας στο σπίτι, σηκώθηκα να φύγω.
Καθώς φορούσα το μπουφάν μου ακούμπησα, κατά λάθος, την όμορφη εικοσιπεντάχρονη που είχε έρθει να κάτσει δίπλα μου με τη φίλη της.
Δεν είχε έρθει για μένα. Για τον μπάρμαν ήρθε.
Έκανα πως δεν δίνω σημασία αλλά φεύγοντας είπα: "Ναι. Συγνώμη!" γιατί την τρόμαξα, είπε.
Χαμογέλασα, πλήρωσα κι έφυγα.
Αυτό κάνω: τρομάζω τον κόσμο, είτε ξέρουν είτε όχι. Αυτή είναι η κατάστασή μου, ο σταυρός.

00:42'.
Έπεσα στο κρεβάτι χωρίς να πιω, χωρίς να φάω.
Πήρα χάπι.
Έχω λοιπόν τώρα τον Δαρό με τα δικά του.
Ευτυχώς, τα είπα καλά φαίνεται...
Βάζω Απόδειπνο.