Πέμπτη, 29-01-2026.

13:51'.
"Αν πέφτεις γιατί θέλουν να σε ρίξουν, μόλις τους έκανες τη χάρη", λέει ο Dr Evan Cat, ο εξυπνότερος Έλληνας, με τον οποίο κάποτε ανταλλάξαμε επί πληρωμή για την κατάστασή μου.
Τότε ήταν: "Να αποδεχθώ τη διάγνωση".
Μάλιστα.

Σηκώθηκα αργά, στις δέκα το πρωί.
Έβαλα να ψήσω πανσέτες με πατάτες κι έφαγα πολυκαιρισμένα αχλάδια που χαλούσαν στο ψυγείο.
Διάβασα από την Καινή Διαθήκη κι άρχισα τους χαιρετισμούς της Θεοτόκου.

Έστειλα και πήγα στο φωτοτυπάδικο να εκτυπώσω ένα πιστοποιητικό που μας χρειάζεται.
Ψώνισα ψωμί για τη μάνα μου.
Ήθελε και μέλι.
Πήγα στο super market και ψώνισα και για αύριο δικά μου.

Έστειλε η ΚαΧα στο viber και επειδή δεν απάντησα αμέσως επέμεινε με sms: "Όλα καλά;"
Μην ανησυχείς, όλα καλά! Αμήν, για όλους μας!
Απάντησα εδώ.
Ό,τι μπορεί ο καθένας.

Έφαγα από το φαγητό μου και λιγώθηκα.
Θα φάω αγγούρι σαλάτα το βράδυ.
Δεν σκοπεύω να κοιμηθώ για μεσημέρι.
Σκέφτομαι τη ζωγραφική μου.
Άκουσα τα δύο τελευταία ιδιωτικά βίντεό μου.
Έχω να συνεχίσω τους χαιρετισμούς της Θεοτόκου και την προσευχή.

18:16'.
Είδα και τα δύο τελευταία δημόσια βίντεό μου.
Από το τελευταίο που έλεγα για τον πόλεμο από τους δαίμονές μου στη σειρά βίντεο των σεμιναρίων αντιμετώπισης του ψυχικού πόνου, σκέφτηκα πως πρέπει να κάνω άλλο για τη λύση που δόθηκε από τον Θεό για μένα, τη ζωγραφική.

Έκανα έτσι το βίντεο: "Σεμινάρια αντιμετώπισης του ψυχικού πόνου 10 - Η ζωγραφική."
Το κοινοποίησα σχετικά.
Χάζεψα λίγο με κείμενα αναρτήσεων του Facebook από ό,τι μου έβγαλε στη ροή μου.
Ένιωσα λίγος.
Συνέχισα τους χαιρετισμούς της Θεοτόκου κι έστελνε ο Δαρό για το απροχώρητο, ως έχει, της κατάστασής του.
Μάλιστα.

20:56'.
Ζωγράφισα άλλο ένα πρόσωπο με ακρυλικά σε χαρτί και αυτή τη φορά έκανα στην αρχή σχέδιο με μολύβι από κάτω. Καλύτερο βγήκε.
Δόξα τω Θεώ!
Άρχισα προσευχή.
Φώναξε η μάνα μου από το μπαλκόνι της κι απάντησα για ένα θέλημα.

Βγήκα τώρα στον "τράγο" για καφέ.
Νωρίτερα, προσευχόμενος με την ευχή του Ιησού πριν αρχίσω την προσευχή με τις μετάνοιες, είχα αγωνία και φοβόμουν και ανησυχούσα, δεν ξέρω γιατί. Για όλα. Έκλαψα.
Κάνε την προσευχή σου. Θα νιώσεις καλά.
Αυτό άκουσα.
Τώρα φτάνοντας εδώ ευχαρίστησα τον Θεό για τη μέρα σήμερα και, αμήν να έχουμε καλό ξημέρωμα!

Κάλεσε ο ξάδερφος, ο Ηλιό, με λίγα λόγια πάλι, "για να πούμε δυο κουβέντες", είπε.
Μάλιστα.
Δόξα τω Θεώ και Κύριε ελέησον!

21:09'.
Πριν βγω έφαγα δύο μπουκιές κρέας και λίγη τυρόπιτα, που είχα από προχτές.
Μπορώ να πιω και λίγο αλκοόλ εδώ αργότερα, θα δω.
Είναι νωρίς ακόμα.

Στο βίντεο που έκανα μιλούσα για τη ζωγραφική ως μέσο να γλιτώσει κανείς από τους δαίμονές του, όπως εγώ, αλλά, και με δεδομένο ότι η τέχνη είναι θεραπευτική, και ως μέσο για ψυχαγωγία, για πλήρωση του αισθήματος της δημιουργικότητας, της παραγωγικότητας και της ομορφιάς.

Είπα και γενικότερα, να γίνει κανείς ιεροφάντης της ομορφιάς, όχι απαραίτητα της εικαστικής, αλλά γενικότερα του ονείρου του, του καλού που θέλει να κάνει, κι όλο αναβάλει.
Μου φάνηκε καλό που επιτέλους μίλησα για κάτι τέτοιο, κοντά στα δικά μου τα επαγγελματικά, τα τόσο ωραία, αν και εμπορική αποτυχία.

Είπα, όμως, ότι δεν μιλούσα για τη ζωγραφική ως μέσο βιοπορισμού.
Δεν είμαι άξιος να μιλήσω για κάτι τέτοιο.
Μέσα μπήκα με την ενασχόληση με τα καλλιτεχνικά, δεν ευδοκίμησα οικονομικά.
Απλώς ζω τώρα με σύνταξη με αυτά και μ' αυτά.
Είπα και για το εδώ ψηφιακό μου ημερολόγιο.

21:25'.
Δόξα Πατρί και Υιώ και Αγίω Πνεύματι και νυν και αεί και εις τους αιώνας των αιώνων. Αμήν.
Λίγος ένιωσα, μετά από τα κείμενα διαφόρων στο Facebook, γιατί μιλούσαν, λες, από θέση γνώστη της αλήθειας και με πυγμή για το δίκιο των απόψεών τους, τόσο που πάγωσα.

Γι' αυτό μετά με έπιασε ανησυχία και φόβος.
Αλλά, Χριστός μεθ' ημών στήτω.
Μαζί Σου Κύριε, δεν φοβάμαι!
Και η Αλήθειά Σου δεν ήταν, ούτε είναι, ποτέ "ψυχρή", που έλεγε ο άλλος ο σχολιαστής για την "αλήθεια" γενικά...

22:58'.
Δεν είμαι τίποτα, απλώς μ' έχει ο Θεός.
Και έτσι, όπως μ' έχει ο Θεός, κάνω ό,τι μπορώ.
Αμήν, να φύγω γρήγορα και να είμαι έτοιμος για τη βασιλεία των ουρανών!
Ζήτησα τον δεκαπενταύγουστο που πέρασε και από την Παναγιά να πρεσβεύει γι' αυτό.
Το ζητάω κάθε μέρα στην προσευχή μου.
Το έχω πει σε εξομολόγηση στον πνευματικό μου για τα δικά μου.

Κάποιοι λοιπόν που είναι, όπως νομίζουν, νομίζουν ότι είναι και, έτσι, είναι, με χαρακώνουν...
Ο Θεός Είναι.
Εμείς απλώς σπίθες του Πνεύματός Του.

Το Πνεύμα το Άγιο είναι ο Παράκλητος, το πνεύμα της αληθείας, ο πανταχού παρών και τα πάντα πληρών, ο θησαυρός των αγαθών και ζωής χορηγός, όπως λέμε στο "Βασιλεύ ουράνιε..."
Κύριε Ιησού Χριστέ ελέησε ημάς όλους!

23:30'.
Ψιχαλίζει. Έχει αδειάσει κάπως το μαγαζί.
Ήταν ήσυχα σχετικά απόψε εδώ.
Δεν έχω πάρει τίποτα να πιω, αλκοολούχο.
Αλλά νιώθω φουσκωμένος.
Και από το απόγευμα βαριανασαίνω κάπως.
Ας πολεμάν οι δαίμονες, δεν είμ' εδώ και δεν είμ' εγώ.

23:36'.
Κύριε δόξα Σοι, η ελπίς ημών, δόξα Σοι!
Χασμουριέμαι. Νύσταξα.
Δεν βλέπω να τρώω άλλο. Δεν θα πιω.
Έχω ακόμα καφέ.

00:23'.
Δόξα τω Θεώ, γύρισα, έφαγα μια πιπεριά κόκκινη ψητή, πήρα χάπι.
Ξάπλωσα. Βάζω το Απόδειπνο.

01:56'.
Έστειλε σχόλιο ο Αkis, κι απάντησα.
Είπα αμήν για ό,τι μπορούμε να κάνουμε σήμερα!
Και, αμήν για ακόμα καλύτερα αύριο!
Δόξα τω Θεώ!

Έστειλε κι ΣμΜ. Απάντησα μέσα στη νύχτα.
Κι έφαγα από λίγο, τυρόπιτα και κρέας.