Σάββατο, 24-01-2026.

19:51'.
Ξύπνησα εξίμιση το πρωί από όνειρα.
Το βράδυ είχα σηκωθεί και όταν γύριζα στο κρεβάτι, πίνοντας μια Βίκος κόλα που δεν μου κατέβηκε καλά κάτω, έπεσα, δεν κατάλαβα πώς.
Πήγα στον Άγιο Νεκτάριο και με κοινώνησε ο παπά Κώστας.

Πήγα για ψώνια δικά μου και της μάνας μου δύο φορές, σε σούπερ μάρκετ, κρεοπωλείο, λαϊκή και φούρνο.
Μετά, δεν αποφάσιζα για τη μέρα μου, πάλι είχα άρνηση.
Έπεσα στο κρεβάτι μια ώρα.
Έστειλε η ΤΚ και σηκώθηκα και πήγα και ξαναψώνισα κι άλλα χρώματα, ακρυλικά και λάδια.

Μαγείρεψα χοιρινό με πράσα και άρχισα τους χαιρετισμούς της Θεοτόκου.
Έφαγα.
Έκανα και την προσευχή με τις μετάνοιες.
Το απόγευμα πια, άρχισα να ζωγραφίζω, αφού έκλαψα από το ζόρισμα να το αποφασίσω πριν.

Πάλι αποτυχία! Έφτιαξα με τα ακρυλικά σε χαρτιά τρία πρόσωπα, το ένα χειρότερο από το άλλο.
Αλλά πάλι χάρηκα σαν να έζησα καλά.
Ανέβηκα στης μάνας μου και παίξαμε scrabble.
Βγήκα τώρα στον "τράγο" για καφέ.
Αργότερα θα έρθουν ο Χρήστος και ο Δαρό.

20:10'.
Πρέπει κάπως να το πάρω απόφαση πως θα παίζω κάθε μέρα με τα χρώματα για απόλαυση.
Ο κόσμος κάνει τα δικά του κι εγώ θα κάνω αυτό.
Θα περιμένω έτσι τον Κύριο. Δεν έχω τίποτα άλλο να κάνω. Δεν είναι λίγο η ζωγραφική. Δεν θέλω κάτι διαφορετικό.

Μάλλον όμως αντιστέκομαι στο να επαναπαυτώ και να ηρεμήσω μέσα στη μέρα, λες κι έχουν να γίνουν πράγματα.
Ούτε θα είναι ποτέ οι συνθήκες ιδανικές σ' αυτόν τον κόσμο για να χαίρομαι.
Ας χαρώ όπως μπορώ, έ;
"Ναι, Γιώργο. Ναι, παιδί μου!", άκουσα σήμερα όταν έκλαιγα κι έκανα προσευχή.

20:26'.
Η μάνα μου, που της είπα ότι ζωγράφισα πάλι αλλά δεν βγήκαν καλά, μου έκανε παρατήρηση, δεν θυμάμαι τίποτα διαφορετικό από μικρό παιδί.
Έπρεπε να δικαιολογηθώ ότι δεν ήξερα καλά πως λειτουργούσαν τα ακρυλικά με πολύ νερό σε χαρτί, και ότι δεν είμαι καλός ζωγράφος.

Ούτε που με νοιάζει το αποτέλεσμα της ζωγραφικής δράσης μου.
Το ότι ψώνισα τα χρώματα που μου έλειπαν και βρήκα πάλι χρόνο ν' ασχοληθώ λίγο παίζοντας, ήταν το σημαντικό.
Τί λένε οι άλλοι, γι' αυτά θα δώσουν απολογία, όπως και εγώ για το τί λέω εγώ.

Ας του φαίνονται του καθενός και της καθεμιάς τα πράγματα όπως να 'ναι. Είναι δικαίωμα του καθενός και της καθεμιάς να έχει άποψη.
Κάπου θα την στηρίζει.

Ας ενδιαφερθούμε όλοι για αυτούς που μας χρειάζονται, για αυτούς που χρειαζόμαστε και για όλους όσους δεν μπορούμε να κάνουμε αλλιώς.
Δεν ξέρω αν έχω δίκιο για το παραπάνω...
Μου θυμίζει λίγο τον πατέρα μου, που έλεγε για κάποιον ότι ήταν "χρήσιμος" και μου είχε κάνει πολύ άσχημη εντύπωση, τότε που το άκουσα.

Αλλά η ανάγκη, που έλεγαν και οι αρχαίοι Έλληνες, δεν είναι που τα κάνει όλα όσα κάνουμε; Η χρεία, όχι η χρήση. Έ;
Η αγάπη είναι διαφορετική...
Ναι. Ας μας νοιάζουν λοιπόν αυτοί που αγαπάμε κι αυτοί που μας αγαπούν. Έ;
Αγαπά τους εχθρούς σου, και τον πλησίον σαν εαυτό!
Έ, δεν γίνεται πια να μας νοιάζουν όλα όσα λένε οι άλλοι για τα δικά μας και τα δικά τους!

Θέλω εγώ να ενδιαφερθώ για τη στραβή άποψη που ακούγεται γύρω;
Έχω να τον ή την διορθώσω τον άλλο ή την άλλη;
Αν δεν ενδιαφέρομαι; Αν θέλω να τους γράψω στα παλιά μου τα παπούτσια, δεν μπορώ;
Μπορείς, αλλά θα ήταν ταπείνωση κι αγάπη αυτό;

Έχω κάτι συγκεκριμένο και τα λέω τα παραπάνω. Η ΚαΧα στην ομαδική συνομιλία της έγραψε:
"Όλοι ρίχνουν παντού βολές κατά παντός υπευθύνου όντας οι ίδιοι πλήρως ανεύθυνοι.
Αυτό σας φαίνεται νορμάλ;"
Το να της γράψω:
"Καθένας και καθεμιά βλέπει αυτό που γνωρίζει καλά", θα είχε κάποιο νόημα;

Θέλω εγώ ν' ασχοληθώ; Δεν τα έχω πει άλλοτε;
Λοιπόν τί πρέπει να κάνω; "Τον τυφλό ή στραβωμένο και τον κουφό ή βαριακούοντα" που έγραφα προχτές;

22:51.
Με τον Χρήστο και τον Δαρό τα συζητήσαμε τα παραπάνω, τα έκανα θέμα.
Αρκεί τώρα να κάνω ταπείνωση κι αγάπη και να μη νομίζω ότι μπορώ να κάνω την ΚαΧα να δει καλύτερα, να συνεχίσω να προσεύχομαι γι' αυτήν και ο Θεός είναι μεγάλος.
Θα βρεθεί ο δρόμος.

00:05'.
Γύρισα, έφαγα, πήρα χάπι.
Βάζω Απόδειπνο.