Πέμπτη, 22-01-2026.

21:04'.
Σηκώθηκα αργά από τα όνειρα το πρωί.
Έβλεπα Αίγυπτο και αυτοκρατόρισσες και δολοπλοκίες και περίεργα σύγχρονα γκατζετάκια που σε έκαναν να σκεφτείς out of the box και τέτοια.
Είδα τα χτεσινά μου βίντεο και σκεφτόμουν.
Πήγα για ψώνια για τη μάνα μου κι εμένα.
Έψησα φτερούγες κοτόπουλου και πατάτες.
Έφαγα.
Χάζεψα στο διαδίκτυο.

Ξάπλωσα για μεσημέρι και σηκώθηκα βράδυ.
Είχα κάνει τους χαιρετισμούς της Θεοτόκου, έκανα και την προσευχή.
Ανέβηκα στης μάνας μου και πρωί και βράδυ.
Βγήκα αργά για καφέ αλλά με σέρβιραν.
Έχω ξεχάσει τα γυαλιά μου.
Βρέχει πάλι.

21:24'.
Κύριε Ιησού Χριστέ ελέησον με τον αμαρτωλό!
Σήμερα με βοήθησε ο Κύριος που ήμουν βουτηγμένος στους λογισμούς και βάλτωνα.
Μου είπε όταν Τον επικαλέστηκα αποκαμωμένος:
Βγες, Γιώργο, από 'κει!
Και συνήλθα αμέσως.
Δόξα τω Θεώ!

21:32'.
Κάποτε το μυαλό μου ήταν γεμάτο με χρώματα.
Ωραία ήταν τότε!
Από τη σπουδή καλών τεχνών και σύγχρονης τεχνολογίας είχα αρχίσει να εννοιολογώ με τα χρώματα, αλλά είχα κι αυτά που μ' άρεσαν, το γαλάζιο, ας πούμε.

Η αποτύπωση καταστάσεων κι εννοιών σε χρώματα, έτσι όπως την είχα κάνει, πρέπει να συνέβαλε κάπως στο χάσιμο μου, εκεί το 2000.
Και τότε, όταν είχα γυρίσει στην Αθήνα από το Πολυτεχνείο Κρήτης που είχε λήξει άδοξα, ζωγράφιζα με νεροχρώματα, μολύβια και ξυλομπογιές, σαν παιδάκι που έπαιζα.
Ωραία ήταν!

Αποκόμιζα μεγάλη ικανοποίηση από τα χρώματα. Ανακάτευα, έφτιαχνα αποχρώσεις και χαιρόμουν.
Αργότερα άρχισα να γράφω στα χαρτιά μου χρησιμοποιώντας fluo μαρκαδόρους για να τονίζω τα γραπτά μου. Ακόμα το κάνω.

Τώρα όμως το μυαλό μου δεν κολυμπάει μέσα στο χρώμα, όπως τότε.
Και οι πρόσφατες ζωγραφιές μου δεν είχαν πολλά ανακατέματα χρωμάτων, τα χρησιμοποίησα όπως έβγαιναν από το σωληνάριο τα λάδια.

Μπορώ να ξαναρχίσω να παίζω λίγο, ν' ανακατεύω. Να βρω πάλι ικανοποίηση πολύχρωμη.
Μ' αρέσουν τα ανοικτά και φωτεινά και γλυκά χρώματα. Τα γήινα, της φύσης, που δεν επιβάλλονται ως εντύπωση, που σε ταξιδεύουν.
Δεν έχω πολλά από αυτά και τα λίγα, που έχω, τα χρησιμοποίησα ως τώρα με φειδώ.

Μπορώ να αγοράσω καινούργια. Να δώσω μερικά λεφτά, τόσα δίνω σε τσιγάρα...
Έχω τελάρα λευκά για χρήση.
Έχω λάδι medium και νέφτι ζωγραφικής, μπορώ να τα αραιώνω και να βάζω λευκό πολύ, ν' ανοίγουν, να μαλακώνουν κι άλλο.
Να το κοιτάξω αυτό από αύριο.

Είδα σήμερα μια όμορφη ζωγραφιά αλλά αυτά τα παραπάνω τα σκέφτηκα από τα αξεσουάρ καπνίσματος μιας σερβιτόρας εδώ, της Ζωής, που είναι ακουμπισμένα δίπλα μου, κι είναι όμορφα, γαλάζια.
Σχεδόν με γιάτρεψε αυτό το χρώμα που βλέπω.
Ίσως το πρόσεξα γιατί απόψε χωρίς τα γυαλιά μου δεν βλέπω καθαρά μακριά και βλέπω εδώ τα κοντινά, δίπλα μου.

Τα παιδικά ρούχα τί όμορφα χρώματα που έχουν!
Κι εγώ θα 'θελα να φοράω τέτοια χρώματα.
Δεν τα βρίσκεις σε ρούχα ενηλίκων.
Δεν ξέρουμε να χαιρόμαστε.
Ευνουχισμένη αντίληψη έχουμε έτσι, με τα χρώματα που φοράμε. Μας καταρρακώνουν.
Έτσι νιώθω.

Στα αμάξια λίγο παλιότερα έβαζαν μερικά παλ χρώματα, αλλά τώρα δεν τα βλέπω πολύ.
Έτσι πρέπει, η ζωγραφιά, το χρώμα να σε γιατρεύει, να κλείνει πληγές.
Όταν είχα πρωτοβρεθεί σε καλών τεχνών σχολή, που ήταν όνειρο μου, σκεφτόμουν ότι ήθελα να ζωγραφίζω πίνακες για νοσοκομεία.
Να τους βλέπεις και να λες: "Ναι, αυτό!"
Να σου μαλακώνουν την αρρώστια, να θεραπεύουν.

Να μπορεί κανείς να είναι έτοιμος να πεθάνει όταν δει μια ζωγραφιά. Να έχει εκπληρωθεί.
Να γεμίζει την ομορφιά του Θεού.
Να νιώσει όλα πως ήταν λάθος, μια μουντίλα, μια δοκιμασία για να φτάσει ως εδώ.
Τα λάθη που οδήγησαν σε κάτι σωστό τελικά, με τη βοήθεια του ζωγράφου που έχει φτιάξει ό,τι βλέπει τώρα.

Να μη δίνει απαντήσεις απαραίτητα ο πίνακας, όπως οι πίνακες που έκανα πέρσι.
Να σε ταξιδεύει ο πίνακας αλλού, στα ουράνια, στα λιβάδια, στα βουνά, στα δάση.
Τέτοια να φτιάξω.

Ας είναι κι αφαίρεση. Ας είναι και τοπία. Ας είναι ό,τι δεν έχω φτιάξει μέχρι τώρα. Ό,τι έχω μέσα μου.
Τί κάνω;
Γιατί έχω αφήσει τόσο μακριά τη ζωγραφική;
Αυτό μ' αρέσει. Αυτό θέλω να κάνω.
Αύριο να πάω να ψωνίσω χρώματα!

22:09'.
Ξύπνησα, νιώθω, κάπως τώρα.
Όπως τις ιδέες έξω από το matrix της αιγυπτιακής αυτοκρατορίας και του παλατιού, που έβλεπα και στον ύπνο μου. Τέτοια ιδέα έχω τώρα.
Να ξεκουνηθώ, να φτιάξω νέα έργα!
Έργα που να γιατρεύουν...

22:22'.
Δόξα τω Θεώ, βρέθηκε ένας λόγος για να ξυπνήσω αύριο!
Πάλι καλά που ξέχασα τα γυαλιά μου.
Τί τύχη, που είχα, να είναι δίπλα μου αυτά τα γαλάζια αξεσουάρ!
Έβγαλα φωτογραφία να τα θυμάμαι.
Τί έλλειψη να μην ζωγραφίζω τόσον καιρό!
Δεν πειράζει. Από αύριο! Αμήν.

22:35'.
Ευχαριστώ, Θεέ μου, πραγματικά για το παρόν!
Έχει ενθουσιασμό ειρηνικό κι ελπίδα γαλάζια.
Δόξα Σοι Κύριε, η ελπίς ημών, δόξα Σοι!
Εσύ Κύριε είσαι fluo κίτρινο με λευκό.
Μου έχει τελειώσει αυτός ο μαρκαδόρος.
Χρησιμοποιώ τον ώχρα κίτρινο, που είναι για τους Αγίους.
Το γαλάζιο μαρκαδόρο μου τον χρησιμοποιώ πολύ σπάνια στα γραπτά μου για τα μέρη που πηγαίνω, που είναι λίγα, και για τον παλιό μου εαυτό, που δεν εμφανίζεται πια στα γραπτά.

Ο τωρινός εαυτός μου είναι παλ μωβ.
Αλλά κι αυτός ο μαρκαδόρος, από την πολύ χρήση πια, έχει τελειώσει.
Και έχω καταλήξει να χρησιμοποιώ τον σκούρο μωβ.
Τέτοια πληγή!

Πάλι καλά που έχω τα όνειρα μου με ροζ μαρκαδόρο τονισμένα.
Γλυκαίνει κάπως η μέρα έτσι.
Και πάντα υπάρχουν τα φαγητά, τα ποτά και τα φάρμακα με τον ανοικτό πράσινο μαρκαδόρο.
Δεν είναι δύσκολο έτσι να έχω καταλήξει, ως εδώ, στριφνός και ξινός στην έκφρασή μου.

Σπάνια είναι τα πορτοκαλί αστεία, παράξενα και σκισίματα στο matrix.

Σπάνια και τα θεία τα μπλε. Ή τα πραγματικά ανθρώπινα με το δερματί χρώμα.

Και οι άλλοι που είναι φούξια, δεν ξέρω τί ρόλο παίζουν.
Η ΚαΧα χτες βράδυ έστειλε sms: "Δεν μας τα λες καλά."
Δεν απάντησα.
Δεν θα συνέφερε πουθενά να επισημάνω πως "εσύ δεν μας τα λες καλά"... Λες να χρειάζεται;
Θα ρωτήσω.
Έστειλα sms: "συ δεν μας τα λες καλά!!"
Ε, τί να περιμένει κανείς από τέτοια έκπτωση εαυτού;
Εγώ κάνω ό,τι μπορώ. Δεν έχω ενσαρκώσει Σωκράτη, Καβάφη και Χριστό, όπως έχει δηλώσει η ΚαΧα ότι ενσάρκωσε.

23:24'.
Το sms μου δεν στάλθηκε, κάτι περίεργο έγινε, και το ακύρωσα. Καλύτερα!
Θα πάρω μπύρα. Δεν έχουν φυστίκια αλλά έχω στο σπίτι φαγητό για αργότερα.
Δόξα τω Θεώ για την ειρήνη Του!

Πήρα μπύρα.
Δόξα τω Θεώ για το παρόν!
Ανατριχιάζω. Νιώθω την ένταση να βγαίνει από τους πόρους του αραιού τριχωτού της κεφαλής μου.
Δόξα Πατρί και Υιώ και Αγίω Πνεύματι και νυν και αεί και εις τους αιώνας των αιώνων. Αμήν.

Πήγα τουαλέτα και κάποιος μάζεψε τα γαλάζια αντικείμενα από δίπλα μου. Ήταν και μια κούπα γαλάζια, που δεν ήταν της Ζωής, είχα ρωτήσει αν είναι το αγαπημένο της χρώμα.
Έτσι τώρα, δόξα τω Θεώ για την κατάντια, να υποφέρω και λίγο για τα καλά που μου δίνονται.
Συμβαίνει πάντα τελευταία: όταν αρχίζω ν' απολαμβάνω κάτι, αυτό εξαφανίζεται.
Λες και το χαρακώνω με το μάτι. Λες και η Γη δεν μπορεί να προσφέρει πια απόλαυση.
Δεν στεναχωριέμαι. Υπάρχουν τα ουράνια.
Τα επέκεινα!
Δόξα τω Θεώ!

23:50'.
Έβαλα για λίγο τα δεδομένα που είχα για σύνδεση στο ίντερνετ.
Δεν έχει έρθει τίποτα από πουθενά.
Καλύτερα!
Έστειλα στην ΤΚ.
Έβγαλα τα δεδομένα. Δεν βιάζομαι να λάβω κάτι.

00:11'.
Δόξα τω Θεώ μου είχε μιλήσει ο μάγειρας, ο Χρήστος, και με χαιρέτησε φεύγοντας.
Δεν είμαι αόρατος. Κάτι είναι κι αυτό.
Άλλοι κάνουν τους τυφλούς ή τους στραβωμένους κι άλλοι τους κουφούς ή βαριακούοντες.
Μάλιστα.
Δόξα τω Θεώ για τα δικά μου!

00:25'.
Εντάξει, ανταλλάξαμε με την ΤΚ.
Μπορώ να πάω στο σπίτι μου για φαγητό.
Δεν ήταν λίγα τα σημερινά, έγινε κάτι.
Καλά που βγήκα.
Κάποιοι μπορεί να πέφτουν στο κρεβάτι βαλτωμένοι.
Κύριε ελέησον! Και Θεός φυλάξει!

00:39'.
Δόξα τω Θεώ!
Πήραμε τη ζωή μας λάθος κι αλλάξαμε ζωή (το τραγούδι τώρα).

00:59'.
Έχω πληρώσει αλλά δεν είμαι ακόμα έτοιμος να φύγω.
Πέρασα καλά, όπως τις περισσότερες φορές.
Δόξα τω Θεώ που υπάρχει αυτό το μέρος.
Και είναι κοντά σε μένα για να μην με τρώνε οι δρόμοι.
Και ο κόσμος τα βράδια, ακόμα και χωρίς γυαλιά, σε αποζημιώνει για την μπίχλα που πιθανόν υπάρχει μέσα στη μέρα.

01:22'.
Δόξα τω Θεώ, γύρισα.
Έφαγα λίγα χόρτα. Είχα φάει και πατάτες ψητές  το μεσημέρι κι είχα δοκιμάσει τις φτερούγες.
Έμειναν μαζί με την τυρόπιτα για το Σάββατο.
Πήρα τα 3 mg ρισπεριδόνης.
Θα γράψω στο ημερολόγιο.
Βάζω το Απόδειπνο.