Σάββατο, 17-01-2026.

20:08'.
Ξύπνησα στις πέντε.
Σηκώθηκα και είδα βίντεό μου κι έκανα ένα νέο, ιδιωτικό, περιγράφοντας τις τελευταίες ημέρες. Είπα πως νιώθω τη διάθεση και τη απόφαση για δικά μου να έχει αλλάξει.
Έκανα προσευχή και πήγα στον λογιστή, που του είχα στείλει ένα email, αλλά ήταν κλειστός.

Ψώνισα αρνί, ψωμί για τη μάνα μου και από τη λαϊκή και για τους δυο μας.
Ο κρεοπώλης με ρώτησε αν γιορτάζω. Στην αρχή είπα όχι αλλά μετά είπα πως γιορτάζω γιατί είμαι χαρούμενος.
Γύρισα και η μάνα μου μου θύμισε ότι είναι τα γενέθλια της κόρης και του εγγονού της.
Πήγα κι είπα ευχές.

Έφτιαξα το κρέας και η μάνα μου ήρθε και καθήσαμε λίγο μαζί. Της έδωσα για να το έχει επάνω στο σπίτι της, να φάει όποτε θέλει.
Όση ώρα ήταν στο σπίτι μου με ένα βρεγμένο πανί πέρναγε επιφάνειες για να καθαρίσει τη σκόνη και άλλαζε λίγο τις θέσεις των πραγμάτων μου.
Έφαγα λίγο και ξάπλωσα για μεσημέρι νωρίς.

Το απόγευμα αντάλλαξα με τον Δαρό και ήρθε στο σπίτι.
Ακούσαμε τους χαιρετισμούς της Θεοτόκου και παίξαμε σκάκι. Ισοπαλία λήξαμε μετά απο δύο αγώνες και βγήκαμε στον "τράγο".
Εγώ είμαι με καφέ, όπως πάντα.

21:09'.
Κύριε Ιησού Χριστέ ελέησον με τον αμαρτωλό!
Αντάλλαξα με τον ανηψιό μου που δεν είδα χτες βράδυ τελικά.
Έστειλε απάντηση ο λογιστής. Θα χρειαστεί να πάω μάλον σε κάποια υπηρεσία συντάξεων για την υπόθεση του μακαρίτη του πατέρα μου. Θα δούμε.

21:48'.
Κύριε δόξα Σοι, η ελπίς ημών, δόξα Σοι!
Έχω μιαν ανησυχία αλλά σκέφτηκα λίγο λογικά και αποφάσισα πως, δόξα τω Θεώ, δεν γίνεται τίποτα κακό, όλα συνεχίζουν.
Εδώ έξω έχει τη φασαρία και την αντάρα του Σαββατόβραδου, ίσως γι' αυτό η ανησυχία μου, ίσως για την υπόθεση του πατέρα.
Δεν ξέρω.
Πέρασε εύκολα η μέρα. Δεν προβλέπεται τίποτα άσχημο...
Λοιπόν;

22:05'.
Τα συζητάγαμε λίγο με τον Δαρό και τελικά είναι ότι μπορεί κανείς να έχει πίστη στον Θεό αλλά, αν δεν έχει κι εμπιστοσύνη σ' Αυτόν, πάλι φοβάται κι ανησυχεί.
Να έχω εμπιστοσύνη στον Θεό λοιπόν. Αυτό.

23:52'.
Σκέφτηκα μήπως να πάω απόψε στο κέντρο, στου "Χασάν", αλλά ήρθαμε με τον Δαρό στο σπίτι μου για φαγητό και ποτό και ακούσαμε Απόδειπνο και τώρα έχει φύγει κι έχω ξαπλώσει.
Με πόνεσε η μέση μου.

Ακούω σταθμό της εκκλησίας στο ράδιο για να ηρεμήσω.
Η μέρα πέρασε με αυτά των άλλων κι εγώ δεν κατάφερα να νιώσω πολύ κοντά στον Θεό σήμερα.
Όμως δεν είχα και τους δαίμονές μου να με παιδεύουν.

Δεν ξέρω αν είχα ζητήσει κάτι άλλο αν θα το είχα.
Είχα ζητήσει το πρωί που άναψα λιβάνι, όπως κάνω συχνά, τη μέρα να είναι καλή, ειρηνική, να είμαστε καλά κι ό,τι θέλει ο Θεός.
Δεν ξέρω να θέλω εγώ τίποτα από τη Γη.

Θέλω τη βασιλεία των ουρανών.
Στην αγρυπνία χτες βράδυ κατάλαβα από τη λειτουργία πως η βασιλεία του Θεού μπορεί να αρχίζει από τη Γη.
Αλλά στη μεγάλη είσοδος του ιερέα με τα Άγια λέει: "Μνήσθητι Κύριε πάντων ημών εν τη βασιλεία Σου".
Οπότε δεν ξέρω τελικά αν είναι κοινωνικά αποδεκτό και σκόπιμο να νιώθει κανείς ήδη στη βασιλεία του Θεού. Θα απέχει έτσι από πολλά...
Γίνεται διαφορετικά;
Εσύ νιώθε ό,τι μπορείς!
Αμήν. Κύριε δόξα Σοι!