Τρίτη, 13-01-2026.

13:11'.
Σηκώθηκα από το κρεβάτι στις εννιάμιση το πρωί.
Προσευχήθηκα για την μέρα να είναι ειρηνική, να είμαστε καλά κι ό,τι θέλει ο Θεός.
Αντάλλαξα με τον Δαρό.
Χάζεψα λίγο.
Έφαγα πορτοκάλι και λίγο ρύζι.

Διάβασα από το ευαγγέλιο του Λουκά μέχρι που πήγαν τον Χριστό μωρό στον Συμεών κι έβαλα τα κλάματα.
Μετά άρχισα τους χαιρετισμούς της Θεοτόκου και ξαναέκλαιγα.
Έχω σταματήσει στη μέση τώρα.

Έστειλα μήνυμα στον παπά Γαβριήλ για εξομολόγηση. Δεν το έχει δει.
Είδα το τελευταίο ιδιωτικό βίντεό μου.
Έκανα και νέο, ιδιωτικό βίντεο, το "2026-01-13".
Προσέγγισα το myinfo στο gov μάταια για τη μάνα μου.
Διάβασα με ερωτηματικό μάτι τα τελευταία ψηφιακά ημερολόγιά μου που έχω αναρτήσει.

13:47'.
Ανέβηκα στης μάνας μου και μου έδωσε κρέας με χυλοπίτες γιατί παραπονιέται για τα δόντια της, που δεν μπορεί να μασήσει το κρέας.
Ξεπλενω τα ρούχα μου. Θα τα απλώσω.
Έχει ήλιο σήμερα, ωραία μέρα, αλλά και κρύο.
Ευχαριστώ, Θεέ μου, για το παρόν!

20:01'.
Δεν κοιμήθηκα για μεσημέρι, δεν ήθελα να χάσω τη μέρα μου.
Σκεφτόμουν πάλι πολλά για τα δικά μου, των άλλων, του Θεού του Απείρου.
Έκλαψα πάλι για τα πάθη και το σταυρό του Χριστού.
Πώς τα άντεξε ενώ ήξερε ποιος ήταν;
Επειδή ήξερε την Ανάστασή Του μάλλον.

Έκανα προσευχή και βγήκα για ψωμί της μάνας μου.
Ανέβηκα στο σπίτι της για scrabble.
Συνέχισα τους χαιρετισμούς της Θεοτόκου μετά.
Βγήκα τώρα στον "τράγο" για καφέ.

Για όλα δίνει δύναμη ο Θεός.
Μας αγαπάει!
Δίνει σημάδια. Θέλει να έρθουμε κοντά Του και να σωθούμε.
Τα σκεφτόμουν κι αυτά.
Άκουσα παράκληση στον Αρχάγγελο Ραφαήλ.

20:11'.
Αύριο μου είπε ο παπά Γαβριήλ για εξομολόγηση.
Δόξα τω Θεώ!
Σκέφτηκα να βάλω το ραδιόφωνο στην Πειραϊκή εκκλησία ή στην εκκλησία της Ελλάδος για παρηγοριά το απόγευμα.
Αλλά ήμουν ξέχειλος από τις σκέψεις μου.

Κάποιες στιγμές είχα αγωνία, άλλες παράπονο, άλλες δοξολογούσα.
Σκέφτηκα για τους άλλους πως είναι όπως εγώ. Είμαστε όλοι μικροί, λίγοι, αδύναμοι, ανάξιοι, γελοίοι κι αμαρτωλοί.
Έτσι μπορούσα να τους συγχωρέσω όλους.
Δεν φταίνε. Έτσι είναι η ανθρώπινη φύση.

Σκέφτηκα το σταυρό μου. Την τρέλα. Την ερημία. Πως είμαι καλά τώρα. Αντέχω.
Μόνο να περιμένω χρειάζεται.
Ο Θεός θα δώσει δύναμη για όλα τα επόμενα.
Το έχει κάνει ως τώρα, ως εδώ. Και με φυλάει από κακό.
Δεν με πιέζει κάνεις, ένιωθα σήμερα, σε αντίθεση με χτες.

Όταν προσευχόμουν για το θέατρο εδώ, στα παρόντα, ένιωσα πολύ χαζός.
Και, πώς τολμάω να πω πράγματα;
Δεν νιώθω έτσι όταν κάνω βίντεο δημόσια.
Τότε νιώθω ότι κάποια πράγματα ξεχειλίζουν και πρέπει να ειπωθούν, γύρω, στον αέρα, στον κόσμο.

Σκέφτηκα ακόμα τον ανθρώπινο πολιτισμό, την τεχνολογία, τα αγαθά, ό,τι έχουν καταφέρει ως εδώ οι κοινωνίες και οι λαοί και μου φάνηκαν όλα πολύ λίγα κι ανάξια. Λες και δεν έχει γίνει κάτι σπουδαίο έτσι από κάτω που είμαστε οι πολλοί.

Και σκέφτηκα ξανά τα δικά μου με την ένταση του 2007, τότε που έστελνα email με παραλία κυβιστική, από φωτογραφίες κομμένες, κολάζ και χρωματιστά γράμματα σε κείμενο: "Σήμερα, 23 Μάρτη 2007, που μου το σφύριξε ένα πουλάκι, μήπως αυτόνομα, ανεξάρτητα και μελωδικά τα ταμιεία του μυαλού μας πρέπει να είναι χωρίς -εννοώ- άνωθεν υποδείξεις ή συνειρμούς;"
Και: "Μην απαντήσετε τα επόμενα 12 χρόνια γιατί κάτι σκέφτομαι..."
Και νοσηλεύτηκα για πρώτη φορά μετά από εισαγγελική παραγγελία.

Και ήρθε το 2019 και ο COVID-19 και το 2020 με την τελευταία ψυχιατρική νοσηλεία, την έβδομη, με εισαγγελική παραγγελία πάλι.
Και μετά αποφάσισα πως όντως έχω θέμα φαρμακοεπαγόμενο και χρειάζομαι τα ψυχοφάρμακα. Κι έπαιρνα τα δικά μου.
Και χρειάστηκε η νοσηλεία η παθολογική για τη ραβδομυόλυση, το 2021, για να επανέλθω στην αγωγή που είναι για μένα, τα 3 mg ρισπεριδόνης.

Τόσα χρόνια, από το 2000, κάτω από συνταγές ψυχιάτρων και κάποτε ενέσεις και ένα κάρο φάρμακα και τις νοσηλείες και τις συνεδρίες.
Δόξα τω Θεώ τώρα όλα καλά!
Δεν ήταν λίγος ο αγώνας. Δεν ήταν μικρό το στάδιο.

Προσεύχομαι τώρα στο όνομα του Πατρός και του Υιού και του Αγίου Πνεύματος να μην χρειαστώ νοσοκομείο πάλι, ούτε παθολογικό, και να φύγω πριν την εγχείρηση προστάτη.
Κι όλα το απόγευμα κατέληξαν στο "να προσέχω, να μην κάνω καταχρήσεις και να είμαι καλά".

21:41'.
Δόξα τω Θεώ, εδώ δεν ενοχλώ κανέναν, με έχουν συνηθίσει πια.
Και είμαι ανάμεσα στον κόσμο, νιώθω ασφάλεια.
Και πως όλα θα πάνε καλά!
Ας είναι και καλά και καλύτερα! Αμήν.

22:00'.
Μνήσθητι Κύριε τας ψυχάς των κεκοιμημένων δούλων Σου!
Μνήσθητι, μνήσθητι, μνήσθητι!
Κύριε Ιησού Χριστέ ελέησον ημάς όλους πάντα!

22:48'.
Γύρισα νωρίς. Έφαγα, πήρα χάπι, βάζω Απόδειπνο.