Κυριακή, 04-01-2026.

13:02'.
Ξύπνησα την ώρα που ήταν κατάλληλη για να πάω εκκλησία, αλλά δεν σηκώθηκα από το κρεβάτι, χουζούρευα.
Όταν τελικά σηκώθηκα, αν και πείναγα, ήπια μόνο χυμό λεμονιών από τη λεμονιά του κήπου.

Έγραψα στο ημερολόγιό μου για τα χτεσινά.
Πάντα μπορούν να υπάρχουν παράπονα, ο άνθρωπος δεν είναι ευχαριστημένος με τίποτα.
Έτσι, θα μπορούσαν και τα χτεσινά να είναι καλύτερα.
Αλλά, δόξα τω Θεώ!
Δεν περιμένω πολλά σκισίματα στη ραφή του matrix.

Να υπομένω και να βάζω μυαλό.
Δεν θα με πειράξει κανείς. Δεν καλείται κανείς να με πειράξει.
Να μην ξεσυνερίζομαι τον κόσμο.
Να αγαπώ.
Ο Θεός μακροθυμεί μπας και βρούμε μετάνοια.
Αμήν.

Είχα βήχα με φλέματα και το σιρόπι για το βήχα, που ήταν βλεννολυτικό, δύο μέρες τώρα, μου άφησε το βήχα χωρίς φλέματα.
Πήρα panadol cold and flu σήμερα. Μπορεί να έχω άτυπη ίωση. Δεν ξέρω. Δεν με ενοχλεί κάτι. Αλλά δεν είμαι καλός για κοινωνία έτσι με τον βήχα.
Δεν προβλέπεται πολλή κοινωνία σήμερα. Τουλάχιστον να μην πονάει το κεφάλι μου.

Πέρασα από της μάνας μου. Δεν πίστευε ότι είναι Κυριακή σήμερα.
Η πληγή στον αγκώνα της από το πέσιμό της δεν κλείνει γιατί της βάζει κρέμα, επιθηλιοποίησης εννοείται...
Αρχίδια! Όπως το σιρόπι για το βήχα είναι.
Κάνει τη μισή δουλειά. Κρατάει το κακάδι της πληγής μαλακό και την ενοχλεί.
Της έχω πει να μη βάζει τίποτα και να το αφήσει στον αέρα να κλείσει η πληγή.
Δεν μ' ακούει.
Τί γελοίοι που είμαστε, έ;

17:08'.
Άρχισα προσευχή και τους χαιρετισμούς της Θεοτόκου κι έστειλαν ο Δαρό και η ΤΚ.
Ανταλλάξαμε μηνύματα.
Είπα πως σκεφτόμουν να κάνω νέο βίντεο.
Έφαγα λίγο.
Πήγα στη μάνα μου ψωμί που δεν είχε.

20:53'.
Σκέφτηκα να συνεχίσω την προσευχή το μεσημέρι και βλέπουμε.
Μπορεί να μου έβγαινε να κάνω νέο δημόσιο βίντεο.
Ξεχειλίζω πάλι κάποια πράγματα.
Έκανα όμως άλλα...

Το μεσημέρι κοιμήθηκα.
Ένιωθα κομμένα τα γόνατα μου στο κρεβάτι.
Σηκώθηκα το απόγευμα κι έκανα τη συνέχεια των χαιρετισμών της Θεοτόκου και της προσευχής με τις μετάνοιες.
Ανέβηκα και μίλησα στη μάνα μου.

Σα κτυπημένος από τη ζωή βγήκα για καφέ στον "τράγο".
Στέλνει ο Δαρό. Δεν έχω σύνδεση εδώ στο μαγαζί, δεν έχουν WiFi.
Ποιός είμαι για να περιμένω κάτι άλλο, νέο, καλό, όμορφο, όχι τρελό;
Τότε ίσως να μην υπήρχαν παράπονα.
Αλλά, δόξα τω Θεώ!

Ο Θεός ξέρει. Αρκεί.
Να παραμείνω φωτεινός. Κάτι θα γίνει.
Και να μη γίνει τίποτα στα επίγεια τί καλύτερο από το φως του Προσώπου Του στα μέλλοντα;
Αξίζει να περιμένει κανείς.

Κύριε Ιησού Χριστέ ελέησον με τον αμαρτωλό!
Κύριε Ιησού Χριστέ ελέησε ημάς όλους πάντα!
Έβαλα Απόδειπνο στο ραδιόφωνο στην εκκλησία της Ελλάδος.
Ας παραπαίουμε.
Ο Θεός ξέρει, Αυτός μπορεί, Αυτός θα φροντίσει. Αμήν.

Είχα πει στο δημόσιο βίντεό μου "Ψυχωσική συνδρομή 35 - Τα παιχνίδια - κατασκευές." για όσους παίζουν με τους άλλους.
Μπορεί κανείς να παίζει με παιχνίδια, με τον εαυτό του, τους ανθρώπους και τον κόσμο.
Όπως και να 'χει μπροστά στον Θεό είμαστε όλοι παιδιά χαζά που παίζουμε στο θεατράκι μας.

Μας φωτίζει ο Θεός στις σκηνές της ζωής κι έτσι κι αλλιώς, μπας και δώσουμε σημασία σε κάτι που να αξίζει καθώς παίζουμε τους ρόλους μας.
Και μας έστειλε το Λόγο Του, τον Ιησού Χριστό, για να Τον ακούσουμε και να παίξουμε καλά.

Πολλοί όμως δεν βλέπουν, άλλοι δεν ακούν, άλλοι μόνιμα δεν δίνουν σημασία στα σημεία, νομίζουν ότι ξέρουν καλύτερα.
Ο διάολος κι οι δαίμονες του μας εμπαίζουν και αλωνίζουν στον κόσμο τούτο.
Έχουν πέσει από τους ουρανούς εδώ που βιώνουμε κι εμείς τα επίγεια γιατί δεν τους πρέπουν οι ουρανοί.

Και όλα συνεχίζουν γιατί ο Θεός μακροθυμεί.
Μέχρι την Κρίση Του όπου θα αποδοθεί δικαιοσύνη.
Να προσέχει κανείς να μη γίνεται παιχνίδι των άλλων πολύ, και η μαλακία έχει τα όρια της.
Μερικοί μπορούμε να προσπαθούμε συνεχώς για αξιοπρέπεια κι ας παίζουν οι άλλοι γύρω.

Τί να κάνουμε;
Ο Θεός έδωσε ελευθερία.
Η προαίρεση του καθενός και οι πράξεις του και τα λόγια είναι αποτέλεσμά της.
Κάποιους μας κρατάει ο Θεός στο χέρι Του και θ' αξιωθούμε να δούμε το σωτήριο της μακαριότητάς Του.
Αμήν.

21:52'.
Εδώ σήμερα είναι όχι άχρωμα, έχει όλα τα μελανά χρώματα.
Πάλι καλά που φοράω τα ακουστικά μου κι ακούω ράδιο.
Θα δούμε τί θα γίνει όταν τελειώσει ο καφές.

Σκέφτηκα να γράψω κάποια από τα παραπάνω, που λέω για τα παιχνίδια, στην ομαδική συνομιλία της ΚαΧα και να αποχωρήσω από εκεί.
Σωστό φαίνεται.
Από αγάπη και ανάγκη θα γίνει.

22:00'.
Στο βάθος, απέναντι, στον δρόμο γύρω από την πλατεία, ένα μπαλόνι ροζ πετάει φερόμενο από τον αέρα και τ' αμάξια.
Μου θύμισε το εικαστικό μου δρώμενο "Το παιδί που κρατάει το μπαλόνι", που είχε γίνει το  2004 στην πλατεία Γεωργίου Α', στην Πάτρα, στο τέλος της πρώτης ατομικής εικαστικής μου έκθεσης εκεί.

Τότε φούσκωσα μια μεγάλη ουρά μπαλόνια ροζ κι ένα λευκό που τα έδεσα μεταξύ τους προσωρινά κι ύστερα τα ελευθέρωσα να τα πάρει ο αέρας στην πλατεία.
Παιδιά έπαιρναν από αυτά κι έπαιζαν μαζί τους.
Κάποια μπαλόνια έφτασαν στο δρόμο γύρω από την πλατεία και χοροπηδούσαν γύρω από τα περαστικά αμάξια.

Ωραίες φωτογραφίες από το δρώμενο τράβηξε τότε ο πατέρας μου κι είναι στο site μου το acrobart.weebly.com στα action dramas.
Μερικοί κάνουμε τέχνη, άλλοι κάνουν ζωή. Ο καθένας έχει την αποστολή του. Όλα καλά είναι. Συνεχίζουμε έτσι.

22:55'.
Είπα το "Βασιλεύ ουράνιε..." και έφυγα νωρίς από έξω, γύρισα σπίτι.
Μαγειρεύω χοιρινό κοκκινιστό με μακαρόνια.
Σκέφτομαι να κάνω τώρα βίντεο.
Ίσιωσα έξω, δεν νιώθω πια σα κτυπημένος.

00:24'.
Έκανα μια προσπάθεια για το πρώτο από τα δύο βίντεο που σκόπευα να κάνω.
Δεν βγήκε κάτι μου να μου αρέσει να μοιραστώ και μου 'φυγε η όρεξη και για κάτι άλλο.

Έφαγα από το φαγητό μου και βάρυνα.
Έχω πάρει ρισπεριδόνη 3mg και panadol.
Θα ξαπλώσω. Ή όχι;