Τετάρτη, 10-12-2025.

20:40'.
Σηκώθηκα νωρίς κι έστειλε ο Δαρό για δοξολογία.
Πήγα στον Άγιο Νεκτάριο και με κοινώνησε ο παπά Κώστας.
Γύρισα στης μάνας μου και πήρα παραγγελία.
Ψώνισα για μας και πήρα αλεύρι από τη μάνα μου για να φτιάξω πίτσα νηστίσιμη.
Έφαγα απ' αυτήν και λίγη μελιτζανοσαλάτα.
Έψαξα λίγο τους φακέλους μου από την επαγγελματική δραστηριότητα ως ζωγράφος, γλύπτης κι έμπορος πινάκων, και θυμήθηκα έτσι πολλά που είχα ξεχάσει.
Είπα: "δόξα τω Θεώ που τώρα δεν κάνω τίποτα".
Παρακολούθησα τις σκέψεις και τα λόγια της ΚαΧα στην ομαδική συνομιλία που έχει φτιάξει.
Δεν κατάφερα να βγω από εκεί. Κουράστηκα να αποχωρώ. Δεν παίζω άλλο το "μπες βγες".
Καλύτερη η αδιαφορία, νομίζω, σε αυτήν την περίπτωση.
Ξάπλωσα στον καναπέ λίγο.
Το απόγευμα έκανα προσευχή κι ανέβηκα στη μάνα μου για σκραμπλ και τους χαιρετισμούς της Θεοτόκου.
Βγήκα τώρα στον "τράγο".

20:54'.
Δοξολογούσα όταν βγήκα. Δοξολογούσα που είμαστε καλά και μπορώ να βγω να χαρώ. Όταν ψώνιζα σήμερα δοξολογούσα που μπόρεσα να ψωνίσω ό,τι χρειαζόμασταν.
Σήμερα είπε κι ο Δαρό ότι για όλα πρέπει να δοξολογούμε τον Θεό. Αλλά δεν το κάνουμε γιατί θεωρούμε πολλά δεδομένα. Που όμως δεν είναι δεδομένα, είναι δώρα και θαύματα του Θεού. Σωστά.
Η ΚαΧα από την άλλη είχε ξεφύγει με τα της θρησκείας, της πολιτικής, του καλού και του κακού, της δικαιοσύνης και άλλα πολλά. Τις προηγούμενες φορές, που την είχα παρακολουθήσει, τα είχε βάλει και με πρώην φίλες και φίλους της. Και τώρα το ίδιο.
Όμως η αγάπη κι η ταπείνωση είναι η συχνότητα στην οποία εργάζεται ο Θεός. Έτσι έλεγε ο Άγιος Παΐσιος.
Αμήν να τις βρούμε όλοι, αγάπη και ταπείνωση!

21:05'.
Η πρώτη σκέψη μου το πρωί ήταν απόψε το βράδυ να δοξολογώ που δεν είμαι με καμία ηλικιωμένη σύντροφο να μου τρώει τη ζωή.
Το πρωί σκέφτηκα να εξηγήσω γιατί αποχωρώ από την ομαδική συνομιλία της ΚαΧα και να ελπίζω πως έτσι δεν θα με ξαναπροσθέσει, όπως κάνει συνεχώς, πολλές φορές τη κάθε μέρα. Αυτό ζήτησε σε ένα ηχητικό μήνυμα της η ΚαΧα, οποίος θέλει να αποχωρήσει να εξηγεί τον λόγο της αποχώρησης.
Να πω, δηλαδή, ότι η ομαδική συνομιλία αυτή δεν με εκφράζει και δεν ξέρω να κάνω εξορκισμούς και μην με ξαναπροσθέσουν εκεί.
Προσευχήθηκα σχετικά κι άκουσα:
Είναι ό,τι πιστεύει, ξεχειλίζουν από μέσα της (για την ΚαΧα). 

Όταν είχε ξεκινήσει όλο αυτό, και πιο πριν ακόμα, της είπα ό,τι πίστευα εγώ σχετικά, σε προσωπική μεταξύ μας συνομιλία, και με λοιδόρησε κι είχε οργισμένο αντίλογο. Οπότε δεν παίρνει λόγια γιατί νομίζει ότι μιλάει με Πνεύμα Άγιο. Ανάλογη αναφορά ότι μπορεί να μιλάω με Πνεύμα το Άγιο είχα κάνει κι εγώ στο τελευταίο δημόσιο βίντεο μου. Οπότε δεν έχω αντίλογο σ' αυτό. Είναι η τέλεια πλάνη που μπορεί να έχει κανείς.
Ότι μιλάει με Πνεύμα Άγιο. Η ΚαΧα νομίζει ότι ενσάρκωσε και Σωκράτη, και Χριστό, και Καβάφη.
Αυτούς τους τρεις. Και τα έχει μπλέξει όλα χοντρά δηλαδή. Δεν βγαίνει έτσι άκρη. Είχε δίκιο πως μπορεί να χρειαστεί ένα σοκ. Ας ελπίσουμε να πάνε όλα καλά. Δεν νομίζει ότι θέλει βοήθεια, νομίζει ότι βοηθάει όλους εμάς, τους καλούς μόνο, και ότι θα έχει πάντα κάποιον να βοηθήσει ό,τι και να γίνει. Είναι συγκινητική η διάθεση προσφοράς της αλλά αυτά που πιστεύει δεν είναι καμία βοήθεια άξια, είναι πλάνη των δαιμόνων.
Πιστεύει π.χ. πως ο Θεός πολλαπλασιάστηκε κι ότι έχει "χριστεί" κι αυτή με Πνεύμα Άγιο γιατί, λέει, έχει υψηλό IQ, όχι από το μυστήριο του χρίσματος, αλλά λόγω αύξησης του επιπέδου συνειδητότητάς της.
Γι' αυτό θα έγραφα για εξορκισμό.
Αλλά δεν νιώθω πως είναι ανάγκη για κάτι.
Όχι ακόμα. Ή όχι ποτέ.
Πολλοί πιστεύουν ότι είναι θεοί. Και δρουν ανάλογα.
Κύριε ελέησον!
Θα συνεχίσω την προσευχή κι υπομονή.

22:46'.
Δόξα τω Θεώ δεν έχει πολύ άσχημη εξέλιξη η βραδιά...

22:58'.
Σκέφτηκα σήμερα πως ό,τι ακούστηκε χτες βράδυ αργά από το υπερπέραν, δηλαδή να μην ακούω τί λένε οι άλλοι, δεν το έκανα σήμερα...
Σήμερα άκουσα και ξαναάκουσα τα ηχητικά μηνύματα της ΚαΧα στην ομαδική συνομιλία της, από ενδιαφέρον. Αλλά μάλλον κι αυτή μας δουλεύει όλους ψιλό γαζί στο θέατρο του παραλόγου του κόσμου.
Καλά το άκουσα χτες να μην ακούω τί λένε οι άλλοι. Δεν βγάζεις νόημα. Μόνο παίζει το θέατρο του κόσμου μαζί σου.
Λες να το οφείλω αυτό;

Σε συνέχεια των σημερινών με την ΚαΧα και την ομαδική συνομιλία της, έχω τώρα δίπλα μου τον "κλόουν" του μαγαζιού να με έχει πιάσει και να μου λέει τα δικά του, τα ίδια πάλι, και μερικά καινούργια, και να είναι κι αυτός υπέρμαχος της δικαιοσύνης, που δεν αποδίδεται σωστά κατά τη γνώμη του. Μετά από όλα όσα με φλόμωσε πάλι, ζήτησε συγνώμη για την πολυλογία του και είπε άμα μ' ενοχλεί να του πω: "βούλωσ' το!"
Και θα σταματήσει. Είπα απλώς: "καλή κι η ησυχία". Ευτυχώς έκανε δουλειά κι η ευγένεια.
Δηλαδή οι άλλοι θα τα κάνουν και θα τα πουν όλα τα δικά τους και οφείλεις να τους περιορίσεις άμα ενοχλούν και να εξηγήσεις ίσως και γιατί ενοχλείσαι;
Μάλιστα.
Δηλαδή να τους δείξεις, έστω και με τον περιορισμό σου, το ενδιαφέρον που αποζητούν.
Το οφείλω αυτό;
Αν μου δώσουν το λόγο, θα παραμείνω στο "καλή κι ησυχία"... Αρκεί να είμαι εγώ σοβαρός, όχι να περιμένω από τον απέναντι ή τον δίπλα να είναι σοβαρός.
Σιγά μην γίνει ο κόσμος όπως τον θέλω εγώ, ποιός είμαι;
Αρκεί να ίσταμαι εγώ στα όρια μου. Να αντέχω.
Δόξα τω Θεώ αντέχω! Και μη χειρότερα!
Δόξα τω Θεώ όλα προβλέπονται και τα άσχημα είναι μακριά!
Κύριε ελέησε όλους όπως εμένα.

23:17'.
Δόξα τω Θεώ για όλα ως εδώ!
Τώρα;
Θα προσευχηθώ και θα δω αν θα συνεχίσω εδώ έξω στον κόσμο ή στο σπίτι με την πίτσα μου και την ανυπαρξία.

23:44'.
Να μου πεις ύπαρξη είναι να αντέχεις τον δίπλα, ιδίως εδώ που ξανάρχισε η πολυλογία του "κλόουν"; Και να αντέχεις μέχρι που να μην αντέχεις πια και να σκάσεις σε έκρηξη; Όπως έκανα εγώ με τον ντοπαμίνη μου, όταν σταματούσα τα φάρμακα που είχα ανάγκη;
Μη γένοιτο!

23:48'.
Οπότε τί να κάνω;
Να αλλάξω θέση; Και να παραμείνω στο μαγαζί μέσα στον κόσμο;
Προτιμώ να φύγω, παρά τέτοια αγένεια...
Πέρασε η ώρα. Πείνασα.

00:05'.
Δόξα τω Θεώ γύρισα κι απόψε στο σπίτι.
Έφαγα λίγη πίτσα, πήρα χάπι.
Θα βάλω Απόδειπνο.
Και στα τελευταία που μου είπε, για άλλη μια φορά ακόμα, σε επανάληψη άλλης βραδιάς, ο "κλόουν" επέμεινε πως δεν με παραμυθιάζει.
Ναι, μάλιστα, μπορεί αυτή να είναι η αλήθεια του, την έχω ξανακούσει, αλλά δεν είναι η Αλήθεια, οπότε δεν με νοιάζει. Το παραμύθι του είναι... Δεν το έδωσα αυτό να το καταλάβει, μόνο όταν μου είπε, πάλι, ότι είναι αριστερός και gay, του είπα πως εγώ είμαι χριστιανός.
Αν καταλαβαινόμασταν θα έφτανε, μάλλον.
Ό,τι δεν κολλάμε για να καθόμαστε να τα λέμε παρέα, ότι προτιμώ την ησυχία μου και να κάνω προσευχή.
Και η ΚαΧα να ωρύεται για να ακούσω τον πόλεμο που έχει, λες και δεν της έχω πει πως εγώ έχω ειρήνη. Τρελός είμαι να την αφήσω την ειρήνη; Πρέπει τώρα να κάνω πάλι πόλεμο, ό,τι έκανα όταν ήμουν στην ηλικία της;
Κύριε ελέησον!